Η «αίσθηση» που έμεινε μετά το τέλος του αγώνα στην Πόλη και την αγχώδη (όσο και δύσκολη) νίκη των «ερυθρόλευκων» απέναντι στη Φενέρμπαχτσε/Ούλκερ είναι αρκετά διφορούμενη. Ο Ολυμπιακός των 35 πρώτων λεπτών δεν μπορεί να πάει πουθενά, ενώ ο Ολυμπιακός του τελευταίου πεντάλεπτου, μπορεί να κάνει πράγματα και θαύματα. Έτσι απλά.

Δεν γίνεται μια ομάδα που θέλει πάση θυσία τη νίκη για να παραμείνει στο κυνήγι της πρόκρισης και ταυτόχρονα να διατηρήσει «ζωντανές» τις ελπίδες (ακόμα και) για το πλεονέκτημα έδρας στα προημιτελικά να παρουσιάζει τέτοιο πρόσωπο. Κακά τα ψέματα, αλλά ο Ολυμπιακός έδινε την αίσθηση ότι δεν τον ενδιέφερε η νίκη στο συγκεκριμένο ματς. Νωθρός, άχρωμος, χωρίς νεύρο, χωρίς διάθεση για άμυνα, χωρίς ενέργεια για να κυνηγήσει φάσεις και χαμένες μπάλες. Ήταν εγκλωβισμένος στην πίεση που υπήρχε; Στα προβλήματα τραυματισμών που προηγήθηκαν με αποτέλεσμα να χαλάσει η (όποια) χημεία; Στην ανετοιμότητα ορισμένων παικτών; Ίσως.

Όμως ήταν ένα ματς, απέναντι σε μια πολύ κατώτερη ομάδα –βάση εικόνας και απουσιών από τη στιγμή που δεν έπαιξαν καθόλου οι Άντερσεν και Μπογκντάνοβιτς- που απλά περιμένει τη λήξη του ΤΟΡ-16 προκειμένου να αφοσιωθεί πλήρως στο τουρκικό πρωτάθλημα. Και από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός «καίγονταν» για τη νίκη η εμφάνισή του στα πρώτα 35 λεπτά ήταν αδικαιολόγητη. Δεν έβγαλε ούτε μία καλή άμυνα και αντιμετώπισε τεράστια προβλήματα από τους παίκτες της Φενέρ, οι οποίοι μάζευαν τα επιθετικά ριμπάουντ σαν... στραγάλια. Κι όλα αυτά την ώρα που οι «ερυθρόλευκοι» είχαν να απαριθμήσουν μια-δυο καλές συνεργασίες στην επίθεση και τίποτε άλλο.

Αναμφισβήτητα –και τηρουμένων των αναλογιών- ήταν ο χειρότερος Ολυμπιακός της φετινής σεζόν μέχρι εκείνο το διάστημα και όλα έδειχναν ότι θα πραγματοποιούσε πραγματικό... χαρακίρι, ακόμα και για την πρόκριση. Γιατί σε περίπτωση που έχανε ο Ολυμπιακός στην Πόλη ήταν πολύ πιθανό να βρίσκονταν εκτός προημιτελικών, ακόμη κι αν κέρδιζε την Κίμκι την επόμενη εβδομάδα. Όμως, την ώρα που όλα έδειχναν ότι το ματς ήταν... χαμένη υπόθεση για τους «ερυθρόλευκους» (όχι τόσο για το -8 στο 35' όσο για την εικόνα τους στο παρκέ) ήρθαν τα πάνω-κάτω. Όπως το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος στο ομώνυμο παραμύθι, έτσι και ο Ολυμπιακός μεταμορφώθηκε!

Άλλη ομάδα! Με όλη τη σημασία της λέξεως! Και στην ουσία χωρίς να κάνει πολλά πράγματα. Έπαιξε άμυνα για πέντε λεπτά, έτρεξε στο transition, ο Σπανούλης έδινε γρήγορα τη μπάλα χωρίς να την... ταλαιπωρεί με αποτέλεσμα να «κολλάει» όλος ο Ολυμπιακός στην επίθεση, έβγαλε φάσεις, ο Περπέρογλου έβαλε δύο μεγάλα σουτ και ο Πρίντεζης απέδειξε πόσο σημαντικός και απαραίτητος είναι για την ομάδα. Η απουσία από το ματς με τη Μακάμπι ήταν εμφανέστατη και μόλις άρχισε να βρίσκεται τα «πατήματά» του απέναντι στη Φενέρ, οι «ερυθρόλευκοι» δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα και κανέναν.

Άλλωστε είναι ο μοναδικός παίκτης του Ολυμπιακού που έχει παιχνίδι στο low post, δικές του φάσεις, παίζει με πλάτη, ενώ στην άμυνα ανταποκρίνεται πλήρως στα καθήκοντά του. Αντίθετα, ο Άντιτς είναι παντελώς... αόρατος στην άμυνα και αποτελεί τη «μαύρη τρύπα» της ομάδας κοντά στο καλάθι. Ε, δεν μπορεί ένα τεσσάρι να μην μπορεί να μαρκάρει σωστά τον αντίπαλό του και ταυτόχρονα το επιθετικό του παιχνίδι να περιορίζεται μόνο στο περιφερειακό σουτ... Γιατί inside game ούτε για αστείο. Σίγουρα βοήθησε με το μακρινό του σουτ –όταν δεν κάνει κατάχρηση- και ενδεχομένως να βοηθήσει ξανά, αλλά χρειάζονται και άλλα πράγματα. Ουσιαστικά μόνο ο Πρίντεζης και ο Χάινς μπορούν να τα προσφέρουν στη ρακέτα.

Για τον Αμερικανό τα έχουμε γράψει πολλές φορές. Και ίσως θα ήταν καλύτερα να έμπαινε νωρίτερα στο παρκέ για να δώσει ενέργεια και όχι στο 12' ή στο 13' όπως στα περισσότερα ματς. Άλλωστε δεν βρισκόμαστε στην περσινή σεζόν που ο Ντόρσεϊ την έδινε και με το παραπάνω και ο Χάινς είχε τη δυνατότητα να κάνει την εμφάνισή του αργότερα στο παιχνίδι. Ο Πάουελ και ο Σερμαντίνι δεν είναι οι παίκτες που θα βγάλουν το ίδιο πάθος και την ίδια ενέργεια όπως οι δύο προηγούμενοι με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος στο ξεκίνημα του αγώνα. Και αντί να μπει ο Ολυμπιακός σε θέση οδηγού, να φτάνει στο σημείο να κυνηγάει τον αντίπαλο.

Πάντως από το παιχνίδι με τη Φενέρ το ΜΕΓΑΛΟ κέρδος για τον Ολυμπιακό ήταν (καθαρά και μόνο) ψυχολογικό. Αν και για 35 λεπτά οι «ερυθρόλευκοι» ήταν εγκλωβισμένοι στη μετριότητά τους, στο τελευταίο πεντάλεπτο έπαιξαν σαν πραγματικοί πρωταθλητές. Σαν ομάδα που ήξερε τι ήθελε και το κυριότερο; Πώς να το έπαιρνε! Η εμφάνιση της ομάδας σε αυτό το διάστημα αναμένεται να λειτουργήσει και ως ψυχολογική ένεση ενόψει του πιο κρίσιμου αγώνα της σεζόν μέχρι σήμερα. Και πραγματικά ο Ολυμπιακός την είχε μεγάλη ανάγκη. Φάνηκε να απελευθερώνεται και θεωρώ ότι θα του κάνει πολύ καλό στη συνέχεια. Άλλωστε το παιχνίδι με την Κίμκι είναι πραγματικός τελικός! Με νίκη προκρίνεται. Και μάλιστα με πολλές πιθανότητες ως δεύτερος αφού η Μπαρτσελόνα έχει αποδείξει ότι δεν χαρίζεται σε καμία ομάδα και αναμένεται να κάνει το καθήκον της κόντρα στη Μακάμπι. Τώρα αν είναι καλό αυτό ή όχι θα φανεί. Γιατί το πάλαι ποτέ απόρθητο ΣΕΦ έχει μετατραπεί σε «πληγή» του Ολυμπιακού με τέσσερις εντός έδρας ήττες τη φετινή σεζόν στην Ευρωλίγκα.

Αν χάσει από τη Κίμκι (με περισσότερους από τρεις πόντους) ενδέχεται να μείνει εκτός προημιτελικών και να πάει στράφι η ευρωπαϊκή χρονιά. Γι' αυτό και η καλή εμφάνιση στο τελευταίο πεντάλεπτο ήρθε στο κατάλληλο timing. Είναι η τελευταία εικόνα που μένει και οι παίκτες του Ολυμπιακού γνωρίζουν καλά ότι μπορούν να παίξουν καλό μπάσκετ. Το δεύτερο ψυχολογικό κέρδος αφορά τον Κώστα Παπανικολάου, ο οποίος είχε μεγάλη ανάγκη να «ξεμπουκώσει» στο σουτ (σ.σ. άλλωστε ήταν ολοφάνερο ότι το έψαχνε στα προηγούμενα ματς) και να πραγματοποιήσει μια καλή εμφάνιση έχοντας 4/4 τρίποντα.

Από εκεί και πέρα ο Ολυμπιακός παίζει –ουσιαστικά- με δύο παίκτες «μείον» στο rotation αφού Πέρκινς και Γκετσεβίτσιους δεν έχουν προσφέρει καμία βοήθεια μέχρι σήμερα. Το αντίθετο θα έλεγε κάποιος. Ούτε ο Αμερικανός κάνει αυτό για το οποίο αποκτήθηκε (να παίξει άμυνα, να βγάλει ενέργεια και να πιέσει στην περιφέρεια) ούτε και ο Λιθουανός ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της ομάδας, αν και –εδώ που τα λέμε- το σουτ είναι και θέμα μέρας ή ρυθμού. Καταλήγοντας το μόνο σίγουρο είναι ένα. Ο Ολυμπιακός μπορεί να παίξει καλό μπάσκετ, να πάρει τα αποτελέσματα που θέλει και να θυμίσει τον παλιό, καλό του εαυτό.

Στο ματς με την Κίμκι, όσο δύσκολο κι αν είναι (γιατί είναι!!) δεν θα παίξουν ρόλο μόνο τα συστήματα και κατά πόσο καλός θα είναι στην τακτική. Σε ένα ματς δίχως αύριο θα παίξει μεγάλο ρόλο (ίσως και τον μεγαλύτερο) ο πληγωμένος εγωισμός των πρωταθλητών. Και μιλάμε για παίκτες (Σπανούλης, Πρίντεζης, Περπέρογλου, Παπανικολάου) που είναι «μπαρουτοκαπνισμένοι» από τέτοιες καταστάσεις. Άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο...

ΥΓ: Ο Ολυμπιακός «έχει» όλες τις ομάδες στα προημιτελικά, εκτός από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Εκτός του ότι είναι καλύτερη και μια κλάση καλύτερη, ίσως είναι η μοναδική που δεν ταιριάζει στους «ερυθρόλευκους» με τον τρόπο που παίζει. Τα άψογα εκτελεσμένα «pick n' roll» δύσκολα μπορεί να τα αναχαιτίσει μια ομάδα, πόσω μάλλον από τον Ολυμπιακό που έχει μεγάλο πρόβλημα στο συγκεκριμένο τομέα τη φετινή σεζόν.

ΥΓ1: Πιθανότερο σενάριο ο «εμφύλιος» στα προημιτελικά, αφού είναι πολύ πιθανόν να έρθουν οι «άσοι» σε ΟΑΚΑ, ΣΕΦ και Βαρκελώνη. Λέτε να πάθουμε overdose «αιωνίων» με άλλα 10 ματς μέχρι το τέλος; Πάντως καλύτερα να το αποφύγουμε μήπως προκριθούν και οι δύο στο Λονδίνο...

Πηγή: Sentragoal.gr

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός