Kυριακή 25 Ιουνίου 1989, σε έναν διάδρομο του ξενοδοχείου «Ιντερκοντινένταλ» του Ζάγκρεμπ. Στον 20ό, νομίζω, όροφο, εκείνον που στέγαζε το καζίνο. Οι περισσότεροι μπασκετμπολίστες της Εθνικής χόρευαν στην υπόγεια ντισκοτέκ, γιορτάζοντας με χρονοκαθυστέρηση το θαύμα του ημιτελικού, χωρίς να νοιάζονται και πολύ για τη συντριβή από την αχτύπητη Γιουγκοσλαβία στον τελικό.

Ενας έλειπε από την ομήγυρη. Βρισκόταν πάνω, στη ρουλέτα του 20ού ορόφου και πόνταρε επίμονα στο νούμερο «32», του Μάτζικ Τζόνσον. Φυσικά, κέρδιζε. Ηταν ο Νίκος Γκάλης.

Τον συνάντησα τυχαία στον διάδρομο, σε ένα από τα ατελείωτα πήγαινε-έλα του μεταμεσονύκτιου ρεπορτάζ και της συμμετοχής στη γιορτή. Ηταν η μεγάλη ευκαιρία. Μα ζητούν αυτόγραφο οι δημοσιογράφοι; Ζητούν, όταν έχουν απέναντί τους έναν ημίθεο. Σαν καλός εκκολαπτόμενος ρεπόρτερ, είχα πάνω στυλό και μπλοκάκι. Αλλά όχι, αυτό το αυτόγραφο δεν έπρεπε να αποτυπωθεί σε απλό, ταπεινό χαρτί. Το ήθελα γραμμένο κάπου όπου να το βλέπω για χρόνια.

Διαβάστε περισσότερα στο gazzetta.gr
 

Μπάσκετ SPORTS