Οι «Ντριμ-Τιμ» που θα εμφανιστούν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014 στην Ισπανία και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Ζανέιρο θα έχουν τη δική του σφραγίδα, όπως εκείνες που κατέκτησαν –αγκομαχώντας σε μερικές περιπτώσεις, αλλά αήττητες- τα χρυσά μετάλλια του 2008 στο Πεκίνο, του 2010 στην Κωνσταντινούπολη και του 2012 στο Λονδίνο. Η δεύτερη θητεία του ξεκίνησε το 2005, αφού προηγήθηκε το βάπτισμα του πυρός με την «κολεγιακή» ομάδα που εκπροσώπησε τις ΗΠΑ στο Μουντομπάσκετ του ’90 στην Αργεντινή.

«Η Team USA μετράει 62 νίκες και 1 ήττα από τότε που ανέλαβε τα ηνία της ο Σιζέφσκι», υπενθύμισε με καμάρι ο Τζέρι Κολάντζελο. Εξηνταδύο νίκες και μία ήττα. Ναι, αλλά …τι ήττα;

Οι Αμερικανοί ανασκουμπώθηκαν για τα καλά και τερμάτσαν το γκάζι μετά την ταπείνωση που γνώρισαν στον Παγκόσμιο ημιτελικό του 2006, στα χέρια δώδεκα γενναίων Ελλήνων.

Οι Θοδωρής Παπαλουκάς, Δημήτρης Διαμαντίδης, Βασίλης Σπανούλης, Νίκος Χατζηβρέττας, Μιχάλης Κακιούζης, Παναγιώτης Βασιλόπουλος, Αντώνης Φώτσης, Κώστας Τσαρτσαρής, Δήμος Ντικούδης, Σοφοκλής Σχορτσανίτης, Λάζαρος Παπαδόπουλος και ο Νίκος Ζήσης που δεν έπαιξε λόγω σοβαρού τραυματισμού, με πρωτομάστορα τον Παναγιώτη Γιαννάκη, άλλαξαν την ιστορία του σύγχρονου μπάσκετ εν μία νυκτί!

Και δεν είχαν τίποτε αμούστακα παιδαρέλια απέναντί τους. Στην αμερικανική ομάδα που έγινε φόντο για τους ελληνικούς πανηγυρισμούς στα ενσταντανέ των εμβρόντητων φωτογράφων συμπεριλαμβάνονταν οι Λεμπρόν Τζέιμς, Ντουέιν Ουέιντ, Καρμέλο Αντονι, Ντουάιτ Χάουαρντ, Κρις Πολ και άλλοι 7 Ολ-Σταρς από το ΝΒΑ, με προπονητή, υπενθυμίζω, τον Μάικ Σιζέφσκι. Τον κορυφαίο, ίσως, του παγκοσμίου στερεώματος.

Η Εθνική μας τους κατατρόπωσε, όχι με ανταρτοπόλεμο και τρικ, αλλά παίζοντας το δικό τους παιχνίδι. Πέτυχε 101 πόντους, τους κοίταξε στα μάτια χωρίς φόβο, επιστράτευσε σκέψη και θάρρος, εκμεταλλεύτηκε τις αδυναμίες των Αμερικανών σε θέματα τακτικής, έβγαλε ήρωες μέσα από τα σπλάχνα της, ανέτρεψε διαφορά 12 πόντων στο α’ ημίχρονο, ξεπέρασε την αυστηρή ματιά της διαιτησίας και την κατά διαστήματα εχθρική στάση των Ιαπώνων, βοήθησε ώστε να ζήσουμε μία αλησμόνητη νύχτα, εμείς οι λίγοι τυχεροί Ελληνες που βρεθήκαμε τότε στη Σαϊτάμα.

Το κομπιούτερ Παπαλουκάς είχε 8 πόντους, 12 ασίστ και 5 ριμπάουντ. Ο Σχορτσανίτης δίδαξε στους Αμερικανούς τι εστί «Baby Shaq» με έξι καρφώματα και 14 πόντους. Ο Σπανούλης πέτυχε 22 π., λίγο πριν μετακομίσει στο Χιούστον. Ο Διαμαντίδης τελείωσε με 12 πόντους, 5 ασίστ, μία τάπα σε αιφνιδιασμό του Πολ στο -10 και μία σταυρωτή ντρίμπλα που τσάκισε τους αστραγάλους του Λεμπρόν. Ο Ντικούδης επιστρατεύτηκε στο 27’ και έβαλε τέσσερα πολύτιμα καλάθια απνευστί. Ο κάπτεν Κακιούζης πέτυχε 15άρα και έγραψε την 100άρα, ο Φώτσης π 9 π. σε 13 λεπτά, ο Λάζαρος 8 π σε 9 λεπτά, ο Τσαρτσαρής ένα τρίποντο-φωτιά, ο Χατζηβρέττας ένα κάρφωμα που έμοιαζε με σάλπισμα νίκης.

Τι όνειρο!

Ο τελικός της μεθεπόμενης ημέρας είχε οδυνηρή εξέλιξη, αλλά εκείνος ο ημιτελικός είχε αξία μεγαλύτερη και από εκατό τελικών. Ηταν η πιο λαμπρή νύχτα του ελληνικού, αν όχι συνολικά του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

«Ποτέ ξανά», είπαν οι Αμερικανοί μόλις συνήλθαν από την κατραπακιά. Το νικηφόρο σερί τους έφτασε τους 50 αγώνες με τον θρίαμβο επί των Ισπανών στον Ολυμπιακό τελικό του Λονδίνου.

Εμείς, πάλι, συνεχίζουμε τη γλυκιά μας περιπέτεια ακροβατώντας στην παγκόσμια κορυφογραμμή. Η 22α Σεπτεμβρίου του 2013 μπορεί να ξαναβρεί την Εθνική μας πάνω σ’ένα βάθρο νικητών, ίσως και στο υψηλότερο σκαλί του.

Οι Αμερικανοί θα είναι από τους πρώτους που θα στείλουν συγχαρητήριο τηλεγράφημα όταν ακούσουν τα καθέκαστα. Για το μάθημα που τους δώσαμε, θα μας ευχαριστούν παντοτινά.

Πηγή: novasports.gr

Μπάσκετ SPORTS