Επέμεινε όντως πολύ ο Γάλλος πόιντ γκαρντ στην τελευταία επίθεση των Σπερς: τόσο πολύ που εκτός από τον σούπερ σταρ των Χιτ, ο οποίος τον μάρκαρε στα τελευταία λεπτά, νίκησε επίσης πρώτα τον εαυτό του και ύστερα τον χρόνο!

Τέτοια σουτ σαν αυτό που έβαλε ο Πάρκερ, πέντε δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του πρώτου τελικού του ΝΒΑ (για το 88-92), οι Αμερικανοί τα αποκαλούν «bank shots»: ο όρος ο οποίος χρησιμοποιείται και στο μπιλιάρδο σημαίνει ότι η μπάλα αναπηδάει αρκετές φορές στο ταμπλό προτού καταλήξει στο καλάθι...

Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά κανονικά τέτοια σουτ έπρεπε να λέγονται εγκεφαλικά ή καρδιακά, όχι μονάχα διότι απαιτούν τη σύμπραξη του μυαλού και της καρδιάς, αλλά κυρίως επειδή προκαλούν εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια στους αντιπάλους!

Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί η σειρά των τελικών, άλλωστε αυτό δεν το γνωρίζουν ούτε ο Θεός ούτε ο (προστάτης των Σπερς) Αγιος Αντώνιος, που έβαλε κι αυτός το χεράκι του για να μείνουν όρθιοι στο άντρο των πρωταθλητών...

... αλλά είναι βέβαιο ότι το σουτ του Πάρκερ θα μνημονεύεται εσαεί ως μία από αυτές που οι Αμερικανοί αποκαλούν «Greatest Finals Moments»!

Α, για να μην ξεμακρύνω και το ξεχάσω: όντως σε αυτή τη φάση ο Πάρκερ εκτός από τον ΛεΜπρον νίκησε επίσης τον εαυτό του και τον χρόνο...

Πρώτα απ' όλα ο Πάρκερ νίκησε τον εαυτό του, διότι προτού σουτάρει, τουλάχιστον τρεις φορές κόντεψε να χάσει την μπάλα και μαζί την ευκαιρία να σφραγίσει τη νίκη των Σπερς...

Στη συγκεκριμένη φάση επιτέθηκε από δεξιά, όλοι νόμιζαν ότι θα στήσει ένα από τα αγαπημένα του πλάγια pick n' roll, «αλλά τόσα δευτερόλεπτα που πέρασαν χωρίς τελικά να γίνει κάτι τέτοιο, μου φάνηκαν σαν ένας αιώνας» σχολίασε γελώντας ο Τζινόμπιλι...

... ο οποίος (όπως και ο Ντάνκαν) περίμενε όπως ο Αναστόπουλος την πάσα του Σέστιτς στην περίφημη περιγραφή του Μανώλη Μαυρομάτη!

Ούτως ειπείν, ο σχολιαστής του χθεσινού τελικού θα μπορούσε να πει «Πάρκερ, περιμένει ο Τζινόμπιλι, Πάρκερ, περιμένει ο Ντάνκαν, Πάρκερ σουτ και καλάθι»!

Αιωρούμενος για κάμποσα δευτερόλεπτα ανάμεσα στην ορθή επιλογή και στο πρώτο λάθος του στο ματς, τρεκλίζοντας υπό την ασφυκτική πίεση του Τζέιμς και τις παγίδες, βλέποντας την άμμο να πέφτει στο κάτω μέρος της κλεψύδρας, εντέλει ο Πάρκερ νίκησε και τον αντίπαλο και τον εαυτό του αλλά και τον χρόνο!

«Πρέπει ν α ήταν τα μακρύτερα 24 δευτερόλεπτα που έχω παίξει στη ζωή μου» είπε με σαρκαστικό ύφος ο ΛεΜπρον και τολμώ να συμφωνήσω μαζί του διότι ο χρόνος από τα 31''.3 (όταν ο ίδιος εκτέλεσε βολές μέχρι τα 5''.2 που έδειχνε το χρονόμετρο στο καλάθι του Πάρκερ είναι 26''.1 κι όχι 24'', όπως προβλέπει ο κανονισμός!

Βεβαίως οι διαιτητές είδαν κάμποσες φορές το instant replay, τελικώς απεφάνθησαν ότι το καλάθι ήταν εμπρόθεσμο και, ως γνωστόν, «μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»!

Μιας και το 'φερε η κουβέντα στα λάθη, οι Σπερς υπέπεσαν μόλις σε τέσσερα σε 48 λεπτά, μάλιστα ο Πάρκερ, που έμεινε σαράντα λεπτά στο παρκέ και τράβηξε όλο το λούκι της οργάνωσης, της δημιουργίας και της εκτέλεσης, δεν έκανε ούτε ένα!

Ούτε ένα ρε ο κερατάς, έτσι για το ξεκάρφωμα!

Στο blog του στην επίσημη ιστοσελίδα του ΝΒΑ ο Στιβ Ασμπερνερ, χαρακτηρίζει αυτό το καλάθι σαν ένα στιλέτο στο κορμί των Χιτ και δεν έχει άδικο: απλώς η Ιστορία έχει αποδείξει ότι οι μεγάλες ομάδες και δη οι πρωταθλήτριες έχουν την ικανότητα να επουλώνουν τις πληγές τους όχι μόνο από στιλέτα, αλλά ακόμη κι όταν κατακρεουργούνται!

Η φάση με τον Πάρκερ είναι μνημειώδης για πολλούς λόγους: για το πώς γήτευε την μπάλα κάθε φορά που αυτή η ρουφιάνα πήγαινε να του φύγει, για την αγωνία υπό το κράτος της οποίας σούταρε, για την έκσταση και εντέλει για το λυτρωτικό φινάλε της...

Δεδομένου μάλιστα ότι όλη αυτή η διαδικασία κράτησε (πάνω από) 24 δευτερόλεπτα), είναι βέβαιο ότι ο «should be ΜVP» της λίγκας (όπως τον χαρακτήρισε εδώ και καιρό ο Τσαρλς Μπάρκλεϊ), έγραψε τον επίλογο με στυλό διαρκείας, μάρκας Parker!

Είναι επίσης βέβαιο ότι ο μικρός το δέμας πόιντ γκαρντ είχε δίκιο όταν το 2002, όντας ρούκι, τσατίστηκε με τις φήμες ότι οι Σπερς θα κουβαλούσαν στο Σαν Αντόνιο τον Τζέισον Κιντ...

... και σύμφωνα με τον αστικό μύθο είπε σε έναν δημοσιογράφο «δεν θέλω να έρθει, γιατί υπόσχομαι ότι θα γίνω τόσο καλός, ώστε να μην τον έχουμε ανάγκη»!

Δώδεκα χρόνια αργότερα ο μεν Κιντ αποσύρθηκε τις προάλλες σε ηλικία 40 ετών, έχοντας ένα δαχτυλίδι πρωταθλητή, ο δε Πάρκερ στα 31 του έχει κατακτήσει τρία πρωταθλήματα και πηγαίνει για το τέταρτο!

Οντως έγινε πολύ καλός, προς δική του τέρψιν και προς θλίψιν του ΛεΜπρον...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS