Ο πρώτος τελικός των φετινών πλέι οφ ανήκει στο παρελθόν με τον Παναθηναϊκό να κάνει το «μπρέικ» της έδρας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και να γίνεται αυτομάτως το φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Όπως το 2009 και το 2011, έτσι και φέτος, οι «πράσινοι» μπόρεσαν να «σπάσουν» την έδρα του Ολυμπιακού και να κρατάνε –πλέον- την τύχη στα χέρια τους. Απολύτως δίκαια με βάση την εικόνα του ματς.

Ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ και γι' αυτό κέρδισε. Έτσι απλά! Πιο διαβασμένος, πιο έτοιμος, πιο συγκεντρωμένος και πιο… τσαμπουκαλεμένος για τη νίκη. Το ήθελε περισσότερο και αυτό φάνηκε από το πρώτο δεκάλεπτο. Σκυλίσια άμυνα από τους παίκτες του Πεδουλάκη (ο οποίος έκανε ένα από τα καλύτερα κοουτσαρίσματα -αν όχι το καλύτερο- τη φετινή σεζόν), που επέλεξε να κλείσει τη ρακέτα με Λάσμε και Γκιστ για να σταματήσει τις διεισδύσεις του Σπανούλη (ως επί των πλείστων) και να δώσει αρκετά ελεύθερα σουτ. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός άρχισε να… ματώνει τη στεφάνη από τη περιφέρεια έχοντας 2/17 τρίποντα στο πρώτο ημίχρονο.

Η αδυναμία των «ερυθρολεύκων» να σημειώσουν καλάθι ήταν εμφανέστατη. Περισσότερο με… γκολ έμοιαζε μια εύστοχη προσπάθεια παρά με δίποντο ή τρίποντο. Υπήρχε πρόβλημα. Αγωνιστικό; Ψυχολογικό; Μπορεί και τα δύο μαζί. Σίγουρα οι παίκτες των πρωταθλητών Ευρώπης ήταν πολύ νευρικοί στις κινήσεις τους, αρκετά αγχώδεις και έδιναν την εντύπωση ότι ήθελαν να ξεφορτωθούν τη μπάλα από πάνω τους.

Να είχαν μείνει στο... Λονδίνο και να νόμιζαν ότι εύκολα ή δύσκολα θα κέρδιζαν το ματς, το θεωρώ απίθανο. Μιλάμε για τελικούς. Όχι για... φιλικά! Αυτός ο Ολυμπιακός ήταν ο χειρότερος της τελευταίας πενταετίας και είναι δύσκολο να επαναλάβει ανάλογη εμφάνιση στους επόμενους τελικούς. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γι' αυτόν τον λόγο κέρδισε ο Παναθηναϊκός. Όχι. Σε καμία περίπτωση. Είπαμε.

Ο Παναθηναϊκός κέρδισε γιατί ήταν ανώτερος του Ολυμπιακού σε ΟΛΟΥΣ τους τομείς και επειδή το μπάσκετ είναι το πλέον αξιοκρατικό άθλημα, κερδίζει (σχεδόν) πάντα ο καλύτερος. Και αυτό έγινε στον πρώτο τελικό για τα φετινά πλέι οφ. Εξάλλου πώς να μην κερδίσει από τη στιγμή που και οι αριθμοί των… γηπεδούχων ήταν μέρος του Παναθηναϊκού;

Ο Ολυμπιακός δεν σημείωσε σε κανένα δεκάλεπτο περισσότερους από 15 πόντους (και αυτούς στην τελευταία περίοδο όταν το ματς είχε ήδη κριθεί), ενώ οι 22 πόντοι που είχε στο πρώτο μισό του αγώνα ήταν αρνητικό ρεκόρ ημιχρόνου για φέτος. Θέλετε να σας υπενθυμίσω τα δύο προηγούμενα; 23 πόντοι κόντρα στην Μακάμπι και 30 κόντρα στον Παναθηναϊκό στον τελικό. Αποτέλεσμα; Ήττα και στα δύο ματς.

Και να `ταν μόνο αυτά; Με 14% στα τρίποντα (4/29 σουτ!!), 47% στις βολές με 9/19 ΔΕΝ δικαιούταν να κερδίσει. Από την στιγμή που δεν είχε και το εύκολο καλάθι στο transition όπως συνηθίζει ύστερα από κάποιες καλές άμυνες και ταυτόχρονα δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την αφλογιστία του Παναθηναϊκού για περισσότερα από τέσσερα λεπτά, ήταν θέμα χρόνου το μπρέικ.

Στην παρούσα φάση δεν θα ήθελα να μπω σε πρόσωπα. Ποιος έπαιξε καλά, ποιος προσπάθησε και ποιος ήταν ο αρνητικός πρωταγωνιστής. Άπαντες από τον Ολυμπιακό υστέρησαν και οι περισσότεροι από τον Παναθηναϊκό ήταν πολύ καλοί. Εξαίρεση ο Διαμαντίδης που δεν βρέθηκε στη μέρα του. Και αυτό δίνει ακόμα μεγαλύτερη αξία στο μπρέικ των «πρασίνων». Θέλω ωστόσο να σταθώ στην απουσία του Έισι Λο ο οποίος αποτελεί παίκτη βαρόμετρο για τον Ολυμπιακό. Και με τον τρόπο που ήταν δομημένη η άμυνα του Παναθηναϊκού ο Αμερικανός γκαρντ ήταν απαραίτητος για τον Μπαρζώκα. Θα δούμε κατά πόσο μπορεί να αλλάξει την εικόνα του τραγικού –κατά τα' άλλα- Ολυμπιακού στο αυριανό παιχνίδι. Φυσικά αυτό θα είναι ΑΛΛΟ ματς.

Και σε αυτό υπάρχει ένα ερώτημα. Θα μπορέσει ΑΥΤΟΣ ο Παναθηναϊκός να διαχειριστεί μια τόσο μεγάλη νίκη μέσα σε διάστημα 48 ωρών; Θα μπορέσει να παρουσιαστεί εξίσου συγκεντρωμένος και έτοιμος για το 2-0; Αν γυρνούσαμε το χρόνο δύο χρόνια πίσω θα ήταν κάτι το σίγουρο. Ήταν ίδια ομάδα, δεμένη και μπαρουτοκαπνισμένη από τέτοιες καταστάσεις. Θα συμβεί το ίδιο και τώρα; Σίγουρα παραμένει… Παναθηναϊκός και έχει το μέταλλο που απαιτείται. Βέβαια και στις αναμετρήσεις με τη Μπαρτσελόνα κράταγε την τύχη στα χέρια του στο 4ο ματς του ΟΑΚΑ, αλλά παρουσιάστηκε αγχωμένος και… συνεπαρμένος από τις δύο σερί νίκες που είχαν προηγηθεί.

Από την άλλη ο Ολυμπιακός έχει ζήσει τέτοιες καταστάσεις τα δύο τελευταία χρόνια. Παράδειγμα η σειρά με την Εφές, που οι Τούρκοι έκαναν το 2-2 (και μάλιστα με τον τρόπο με τον οποίο το έκαναν) αλλά στο 5ο και πιο κρίσιμο ματς έχοντας επιστρέψει από 0-2 «μίλησε» η… έτοιμη ομάδα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα συμβεί ξανά το ίδιο πράγμα. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η σειρά δεν έχει τελειώσει ακόμα. Με την ίδια ευκολία που κέρδισε ο Παναθηναϊκός στο ΣΕΦ, εξίσου εύκολα μπορεί να κάνει το ίδιο και ο Ολυμπιακός στο ΟΑΚΑ. Δεν χωρούν προγνωστικά σε αυτούς τους τελικούς αφού οι αποστάσεις των δύο ομάδων είναι μικρές και όχι μεγάλες.

Και σε μια σειρά τελικών όπου οι δύο ομάδες δεν έχουν κάτι το καινούργιο να παρουσιάσουν όσον αφορά την τακτική, θα παίζει ρόλο η μέρα που θα βρίσκονται.

Και στο ΟΑΚΑ το ίδιο θα συμβεί. Θα κερδίσει ο καλύτερος!

ΥΓ: Μπράβο στον κόσμο που παρέμεινε στη θέση του για να αποθεώσει τον Ολυμπιακό, αλλά τα υβριστικά συνθήματα ήταν περιττά. Όπως θα είναι και αύριο στο ΟΑΚΑ. Μπράβο που δεν συνέβη το παραμικρό, αλλά κάποια πράγματα πρέπει επιτέλους να θεωρούνται αυτονόητα… Η είδηση (να) είναι όταν γίνεται κάτι. Και όχι όταν δεν γίνεται…

Πηγή: Sentragoal.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός