Εντύπωση κάνει σε πολλούς, μπασκετικούς και μη, το γεγονός ότι οι δύο αρχηγοί των ομάδων, οι καλύτεροι παίκτες τους τα τελευταία χρόνια, οι παίκτες που έχουν συνδέσει το όνομά τους με τόσες επιτυχίες και τα χέρια τους με τόσες «κούπες», ο Διαμαντίδης με τον Σπανούλη, δεν έχουν διακριθεί σε κανέναν από τους δύο τελικούς. Για τα δικά μου μάτια καθόλου αφύσικο δεν είναι όλο αυτό: στα 33 ο ένας και τριαντάρης ο άλλος, Ιούνιο μήνα, φορτωμένοι με πολλά παιχνίδια - αρκετά από αυτά ιδιαίτερα απαιτητικά και με την προσοχή της αντίπαλης άμυνας πάνω τους με αρκετά μεγάλο βαθμό συγκέντρωσης, οι δύο παίκτες δεν είναι εκ των πρωταγωνιστών. Μόνο που αυτή η κατάσταση σαφώς έχει βολέψει τον Παναθηναϊκό, την ομάδα δηλαδή που στους δυο πρώτους τελικούς βρήκε άλλους παίκτες να κάνουν τη δουλειά, σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό.

Τα τελευταία χρόνια ως ελληνικό μπάσκετ, είχαμε την ευλογία να απολαύσουμε τρεις σπουδαίους περιφερειακούς παίκτες ταυτόχρονα, στους οποίους οφείλεται σε μεγάλο βαθμό ό,τι καλό έχουμε καταφέρει σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο: ο Παπαλουκάς, ο οποίος «ευλόγησε» και την ΤΣΣΚΑ πέρα από το ελληνικό μπάσκετ και κρέμασε τα παπούτσια του πριν από λίγες μέρες, ο Διαμαντίδης που κανείς δεν ξέρει ως πότε θα παίζει στον Παναθηναϊκό (την Εθνική την αποχαιρέτισε πριν από 3 χρόνια) και ο νεότερος των τριών Σπανούλης που συνεχίζει, αλλά κανείς δεν ξέρει αν θα είναι από Σεπτέμβρη στην Ελλάδα, στη Ρωσία ή κάπου αλλού. Τα ρημάδια τα χρόνια περνάνε και δεν κάνουν διακρίσεις για κανέναν, οι αντοχές φθίνουν οι «μεντεσέδες» αρχίζουν και τρίζουν (γόνατα, μέση, πλάτη), η εκρηκτικότητα αρχίζει και υποχωρεί και κάπου εκεί πρέπει οι ομάδες που τους έχουν, ειδικά αν έχουν στηρίξει σε μεγάλο βαθμό το παιχνίδι επάνω τους, να αρχίζουν να ετοιμάζονται για την επόμενη μέρα.

Ο Διαμαντίδης, για τον οποίον η λογική λέει ότι θα είναι ο επόμενος - μετά τον Παπαλουκά - που θα πει «αντίο» σε ένα, δυο ή τρία χρόνια, όποτε νιώσει τέλος πάντων ότι ήρθε το τέλος, έχει κάνει φέτος συγκλονιστικά παιχνίδια και έχει κάνει και μέτρια παιχνίδια. Κόντεψε να αποκλείσει «μόνος του» την Μπαρτσελόνα, υπέγραψε το break στη Βαρκελώνη αλλά στο τέταρτο καθοριστικό ματς της σειράς δεν κατάφερε να είναι καθοριστικός - η δική του μετριότητα έκανε μέτρια και την ομάδα του. Ο Σπανούλης ήταν σε τρομερή κατάσταση την περίοδο που κρίνονταν όλα στην Ευρωλίγκα, έκανε ένα εξαιρετικό final - four και συνεπικουρούμενος από τον Λο, τον Χάινς και τον Πανανικολάου συνέβαλε τα μέγιστα για να κάνει η ομάδα του ένα ιστορικό back - to - back στο Λονδίνο.

Η επιστροφή όμως στην ελληνική πραγματικότητα επιφύλασσε εκπλήξεις: οι δυο αρχηγοί παίζουν μέτρια, αλλά ο Παναθηναϊκός έχει κερδίσει δύο ματς με σχετική άνεση. «Ποστ γκένεν ατό;», που θα έλεγε και ο Ογκουνσότο; Πολύ απλά διότι ο Πεδουλάκης προσπαθεί -και καταφέρνει μέχρι στιγμής- να απεξαρτήσει την ομάδα από την απόδοση του Διαμαντίδη, ενώ ο Μπαρτζώκας δεν το έχει καταφέρει. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να κερδίσει ακόμα και χωρίς τον «γνωστό καλό Διαμαντίδη», ο Ολυμπιακός χωρίς τον «γνωστό καλό Σπανούλη» δεν τραβάει. Υπάρχει βέβαια και δεύτερη ανάγνωση: ο Πεδουλάκης πρόσθεσε στα γκαρντ ένα πολυεργαλείο ονόματι Κάρι, που ήρθε με τη φήμη μεγάλου «μπόμπερ», αλλά δείχνει ωριμότητα και προσαρμοστικότητα αξιοθαύμαστη. Και ο Μπαρτζώκας είχε την ατυχία να ασθενήσει ο Λο και να αναγκαστεί να βαφτίσει τον Κατσίβελη ως Εϊ - Σι, κάτι που εκ των πραγμάτων δεν γίνεται.

Το θέμα είναι απλό: ο Παναθηναϊκός έχει ξεκινήσει ήδη να ετοιμάζεται για την επόμενη μέρα, όποτε κι αν είναι αυτή, χωρίς Διαμαντίδη. Ο Ολυμπιακός είναι έτοιμος να «ζήσει» χωρίς Σπανούλη, αν ο Μπιλ αποφασίσει το καλοκαίρι να πάει κάπου αλλού;

Πηγή: SportDay

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS