Μπήκα στο αεροπλάνο με προορισμό το μακρινό Σαν Αντόνιο για να παρακολουθήσω τους τελικούς του ΝΒΑ και, μέχρι να βγω από αυτό, μου φαίνεται πως η Ελλάδα έφυγε από τον Σεφέρη και κατέληξε στον Καββαδία!

Πήρε δηλαδή το μαχαίρι με το οποίο (συνηθίζει να) πληγώνει τους ταξιδευτές της και το έστρεψε στον εαυτό της...

...με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την τιμή, την υπόληψη και την έξωθεν καλή μαρτυρία της!

Ενώ συχνά κάνω πλάκα στα γραφτά μου, αυτή τη φορά δεν έχω καμιά όρεξη γι' αστεία και κυριολεκτώ: με το που πάτησα το πόδι μου στην άλλη άκρη του κόσμου (κι ενώ είχαν περάσει είκοσι ώρες από τότε που άφησα πίσω μου την Αθήνα) ένιωσα να με καθίζουν στο εδώλιο ενός (διεθνούς μάλιστα) δικαστηρίου και να με περνούν από ιερή εξέταση!

Στην εποχή του internet τα νέα δεν τρέχουν απλώς αλλά αφήνουν τη σκόνη τους ακόμη και στον Μπολτ και ομολογουμένως η συγκυρία με την ΕΡΤ και τα διατρέξαντα στον τρίτο τελικό των πλέι οφ του μπάσκετ δεν ήταν η καλύτερα δυνατή συστατική επιστολή που κομίζει πάνω του ένας ταξιδευτής...

Ενώ ο Σεφέρης γράφει πως «όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει, παραπετάσματα βουνών, αρχιπέλαγα, γυμνοί γρανίτες», στην προκειμένη περίπτωση το σκηνικό ξεφεύγει κατά πολύ από τη γεωγραφία και τη γεωλογία και πιάνει την ψυχογραφία και την ψυχολογία!

Μολονότι τα γεγονότα δεν είναι ισοδύναμα στη δραματικότητά τους, αμφότερα συνιστούν έναν ηχηρό κόλαφο στη χώρα, που εδώ και πολύ καιρό παλεύει για να αποδείξει στους ξένους πως η Σπιναλόγκα έκλεισε οριστικά και απλώς ξανάνοιξε για τις ανάγκες του τηλεοπτικού σίριαλ!

Συνέπεσαν, λοιπόν, το λουκέτο της κυβέρνησης στην ΕΡΤ και η (για να το γράψω όσο κομψότερα μπορώ) ημιτελής συμφωνία του μπάσκετ και γίναμε στην κυριολεξία ρεζίλι των σκυλιών!

Το εννοώ αυτό διότι με το που πάτησα το πόδι μου στο «AT&T Center» του Σαν Αντόνιο για να παραλάβω την κάρτα της διαπίστευσής μου, είδα δυο αδέσποτα σκυλιά και φοβήθηκα πως θα μου μουντάρουν!

Σε αντίθεση με τα σκυλιά που παρέμειναν ήρεμα και αποδείχθηκαν ακίνδυνα, οι άνθρωποι δεν με άφησαν σε χλωρό κλαρί: διάφοροι γνωστοί και φίλοι από την Ευρώπη και από την Αμερική ρωτούσαν τι έγινε στην Ελλάδα και πώς τα καταφέραμε για άλλη μια φορά να διασύρουμε τους εαυτούς μας...

Του φετινού τρίτου τελικού, που σηματοδότησε κιόλας τον απόλυτο θρίαμβο του Παναθηναϊκού, η μοίρα του υπήρξε πιο σκληρή σε σχέση με προηγούμενους, διότι όταν οι διαιτητές αποφάσισαν να κλείσουν το φύλλο αγώνα, έμεναν ακόμη 87 δευτερόλεπτα...

...και όλο αυτό το σκηνικό προσέθεσε άλλη μια μαύρη σελίδα σε μια εγκυκλοπαίδεια που, ενώ αρχίζει με λαμπερό πρόλογο, ο επίλογός της είναι πίσσα στο σκοτάδι!

Γαμώ τον αθλητισμό μου, που λέει και ο Σπανούλης!

Ολα αυτά ?για να επιστρέψω στο θέμα μου- οι ξένοι τα ήξεραν χαρτί και καλαμάρι: δεν εννοώ μονάχα παίκτες που έχουν περάσει από το ελληνικό πρωτάθλημα και όσο να `ναι ενδιαφέρονται για τα δρώμενα σε μια προτεραία επαγγελματική στέγη τους (όπως ο Πέπε Σάντσεζ και ο Ααραον Μπέινς), αλλά ολόκληρη την μπασκετική πιάτσα, που για άλλη μια φορά αδυνατεί να κατανοήσει το όντως ακατανόητο...

Πώς, διάβολε, είναι δυνατόν, η χώρα η οποία γεννάει συνεχώς μπάσκετ, την ίδια ώρα το πιάνει από τον λαιμό και το στραγγαλίζει...

Ευρισκόμενος σε ποιητικό mood, νομίζω πως μετά τον Σεφέρη και τον Καββαδία δεν θα μπορούσε να λείψει από το κάδρο και ένας (πάντοτε μελαγχολικός και απαισιόδοξος) Καρυωτάκης...

...για να επισημαίνει στο υστερόγραφο εκείνης της συστατικής επιστολής που κουβαλάμε ως μπάσκετ πως είμαστε πάντοτε «ιδανικοί αυτόχειρες»!

Δεν διεκδικώ τον ρόλο του μάντη των κακών και του γρουσούζη, αλλά δυστυχώς επιβεβαιώθηκε εκείνη η περιρρέουσα ανησυχία που με είχε αναγκάσει πριν από περίπου έναν μήνα να γράψω ένα κείμενο το οποίο απέβη προφητικό, χωρίς τη θέλησή μου...

Παρέθετα τότε τις μαζεμένες και τρανταχτές επιτυχίες τις οποίες κατήγαγε και τις μεγάλες στιγμές που έζησε μέσα σε λίγες μέρες το ελληνικό μπάσκετ και (απορώντας εάν μπορούμε να διαχειριστούμε τόση καλοτυχία) χρησιμοποιούσα ως τίτλο την ατάκα του Κωνσταντάρα στην κωμωδία «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι»...

Τον νου μας, ρεμάλια!

Αλλαζα την κτητική αντωνυμία για να μην εξαιρέσω από το πεδίο ευθυνών της ανεπιθύμητης ανατροπής των πραγμάτων το σινάφι μας, αλλά -προϊούσης της σειράς των τελικών- αποδείχτηκε (για να επικαλεστώ τώρα άλλη μια, δραματική αυτή τη φορά, ταινία) πως τα ρεμάλια δεν είναι προνόμιο της Φωκίωνος Νέγρη!

Τα ρεμάλια κυκλοφορούν καθ' άπασαν την ελληνικήν επικράτειαν, ως εκ τούτου γινόμαστε βούκινο σε όλο τον κόσμο και εάν ζούσε σήμερα ο Σεφέρης, θα αναγκαζόταν να αλλάξει τον στίχο του ποιήματός του...

...γράφοντας πως «όπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα (δεν με πληγώνει απλώς, αλλά) με σκοτώνει»!

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS