Η ζωή είναι όντως ωραία κι αυτό δεν χρειαζόταν να το πει ο μαρξιστής Λεόν Τρότσκι, όταν, λέει, λίγο πριν από τη δολοφονία του στο Μεξικό, τον Αύγουστο του 1940, είδε για τελευταία φορά τη γυναίκα του αλλά χρειάζεται και παραχρειάζεται να το έχουμε στον νου μας τώρα που είναι ακόμη νωπές οι εντυπώσεις από την κλήρωση των ομίλων της Ευρωλίγκα!

Η ζωή είναι όντως ωραία στην προκειμένη περίπτωση, απλώς (για να μείνω μέσα στην επικαιρότητα, που μπορεί πάντως να έχει ανατραπεί από χθες το βράδυ) δεν ξέρω εάν αυτό το συμμερίζεται και ο Βασίλης Σπανούλης!

Παρεμπιπτόντως, εδώ είναι που εξελίσσονται στην κυριολεξία οι αντίθετοι βίοι: ενώ ο Δημήτρης Διαμαντίδης υπέγραψε νέο διετές (και προφανώς το έσχατο της καριέρας του) με τον Παναθηναϊκό, το αντίπαλον δέος του ψάχνεται να την κάνει!

Τα διαφορετικά σκεπτικά έχουν να κάνουν τόσο με τις ανάγκες όσο και με το... lifestyle ενός εκάστου: σε αντίθεση με τον Μπίλη που από τη Λάρισα πήγε στο Μαρούσι, από εκεί στον Παναθηναϊκό, ύστερα βρέθηκε στο Χιούστον, εν συνεχεία επέστρεψε στον Παναθηναϊκό και το βράδυ της 11ης Ιουλίου του 2010, μεσούντος του τελικού του Μουντιάλ, πρόλαβε τον... Ινιέστα και έβαλε το δικό του γκολ, ο Μήτσος βαριέται να πάει ακόμη και μέχρι την αγαπημένη του Καστοριά!

Αστειεύομαι, εκεί πηγαίνει πετώντας τη σκούφια του κάθε φορά που έχει ρεπό, απλώς δεν του αρέσουν οι μετακινήσεις και γι' αυτό, άλλωστε, οι μόνες μεταγραφές του είναι από την Καστοριά στον Ηρακλή και από εκεί, το 2004, στον Παναθηναϊκό...

Και πάλι, όμως, δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για ταυτοπροσωπία, καθώς εκείνες τις μέρες ο Θανάσης Γιαννακόπουλος είχε δηλώσει έμπλεος χαράς και υπερηφάνειας ότι «πήραμε μέσα από τα χέρια του Ολυμπιακού τον... Διαμαντάκο»!

Μικρή η διαφορά, διότι και ο Διαμαντάκος και ο Διαμαντίδης παραπέμπουν σε διαμάντια τα οποία για τον Παναθηναϊκό (όπως και στην ταινία με τον Τζέιμς Μποντ) απέβησαν παντοτινά!

Στα εννέα χρόνια που πέρασαν από τότε, η ζωή υπήρξε όντως (πολύ) όμορφη και για τον Παναθηναϊκό και για τον Διαμαντίδη και για τον... Σπανούλη, είτε στη μια είτε στην άλλη όχθη του ελληνικού μπασκετικού ποταμού...

...απλώς, σε αντίθεση με τον αιωνίως πιστό στο «τριφύλλι» ομόλογό του, ο (δεν ξέρω μέχρι πότε) αρχηγός του Ολυμπιακού συμμερίζεται την ατάκα του Κέβιν Κόστνερ στο «Bodyguard»!

Σε κάποια σκηνή της ταινίας ο Αμερικανός ηθοποιός, που υποδύεται έναν πρώην μυστικό πράκτορα ονόματι Φρανκ Φάρμαρ, εκμυστηρεύεται στη συχωρεμένη τη Γουίτνει Χιούστον πως «δεν μου αρέσουν οι μόνιμες θέσεις, διότι μουδιάζουν τα πόδια μου»!

Από τέτοια μουδιάσματα πρέπει να υποφέρει και ο Σπανούλης απ' ό,τι συμπεραίνω μετά τις αλλεπάλληλες μεταγραφές του και από το γεγονός ότι δεν εννοεί να στεριώσει κάπου...

Σε αντίθεση με τον Σπανούλη, το ελληνικό μπάσκετ δεν αισθάνεται κανένα μούδιασμα όταν βρίσκεται στην Ιταλία και γι' αυτό (επιστρέφοντας στην εισαγωγή) επιμένω ότι η ζωή (του) είναι ωραία!

Το φάιναλ φορ του 2014 θα διεξαχθεί (όχι στο Λονδίνο αλλά) στο Μιλάνο και τούτο ανακαλεί μεγάλες στιγμές και συγκλονιστικές αναμνήσεις από τα προηγούμενα έπη του ελληνικού μπάσκετ στην «Bel Paese», όπως αποκαλούν τη χώρα τους οι Ιταλοί!

Ούτως ειπείν, εκτός από τη ζωή, και η Ιταλία είναι ωραία για το ελληνικό μπάσκετ: δεδομένου, μάλιστα, ότι η κούπα έχει αράξει και δεν το κουνάει ρούπι από τον Νομό Αττικής τα τελευταία τρία χρόνια, η ανάθεση του φάιναλ φορ στο Μιλάνο αποτελεί έναν αίσιο οιωνό ότι η τριλογία μπορεί να εξελιχθεί σε κουαρτέτο!

Το εννοώ αυτό, διότι κάθε φορά που ένα φάιναλ φορ γίνεται ή δεν γίνεται στην Ιταλία, είμαστε εκεί και συνήθως φεύγουμε θριαμβευτές!

Για να εξηγήσω την αναφορά ακόμη και σε αυτά που δεν γίνονται στην Ιταλία, υπενθυμίζω ότι το φάιναλ φορ του 2011 επρόκειτο να διεξαχθεί στο Τορίνο που, όμως, έκανε πίσω για οικονομικούς λόγους: το πήρε, λοιπόν, η Βαρκελώνη και εκεί στέφθηκε για έκτη φορά πρωταθλητής Ευρώπης ο Παναθηναϊκός!

Αυτό το ελληνοϊταλικό γαϊτανάκι άρχισε να στήνεται το 1966 με την παρουσία της ΑΕΚ στο πρώτο φάιναλ φορ που μοιράστηκε ανάμεσα στο Μιλάνο και στην Μπολόνια και αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του Γιώργου Μόσχου...

Τριάντα ένα χρόνια αργότερα (1997) η σκυτάλη πέρασε στη Ρώμη κι εκεί ο Ολυμπιακός, πορευόμενος «against all odds» (όπως λένε οι Αμερικανοί) ξόρκισε τα φαντάσματα και τις μαύρες γάτες που κυκλοφορούσαν στο «PalaEur» και αναγορεύθηκε αυτοκράτορας για πρώτη φορά στην ιστορία του...

Κόντρα σε όλα τα στοιχήματα, αλλά επίσης κόντρα σε θεούς, δαίμονες και κόντρα στα... αλάτια που έριχνε στον Ομπράντοβιτς ένας γέρος οπαδός της Κίντερ (για να του προκαλέσει γρουσουζιά) πορεύθηκε και ο Παναθηναϊκός το 2002, στο εφεξής καλούμενο «έπος της Μπολόνια»...

...οπότε είναι ολοφάνερο πως η ζωή μας (στην Ιταλία) είναι ωραία!

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός