Εχουν μαγειρέψει έγκαιρα πριν πεινάσουν, έχουν κρατήσει σχεδόν όλους όσους ήθελαν να κρατήσουν, έχουν αντικαταστήσει αυτούς που έφυγαν, έχουν συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό τους για τις επόμενες κινήσεις, χωρίς να κάνουν τρέλες στο μπάτζετ και να κάνουν «μάγκα» κανένα μάνατζερ ή κανέναν παράγοντα άλλης ομάδας, που θέλει να βγάλει τον μισό προϋπολογισμό της επόμενης χρονιάς από τα... κορόιδα.

Δεν είναι καμιά μυστική συνταγή όλο αυτό. Εχει μόνο μικρό όνομα, χωρίς καν επώνυμο και λέγεται «Πλάνο». Γιαννακόπουλος και Αγγελόπουλοι δεν περιμένουν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, δεν γλυκοκοιτάνε NBAers για να τους χρίσουν ηγέτες των ομάδων, δεν ποντάρουν σε όσους θα κοπούν από το ΝΒΑ για να τους φέρουν Ελλάδα, δεν μπαίνουν σε λογική πλειστηριασμών με τους Ρώσους, τους Τούρκους ή τους Ισπανούς, δεν «κλαίνε» για όσους επιλέγουν να πάνε κάπου αλλού, αλλά προχωρούν στο επόμενο όνομα που έχουν γράψει στη λίστα με τα «ψώνια» ο Πεδουλάκης με τον Μπαρτζώκα. Πολύ απλά διότι οι δύο αξιόλογοι Ελληνες προπονητές πέρασαν με άριστα τις εξετάσεις και κέρδισαν το δικαίωμα να τους πραγματοποιούν οι διοικήσεις τα «θέλω», χωρίς αμφισβητήσεις και «μήπως να το ξαναδούμε;»

Οι διοικήσεις των δύο ομάδων, επενδύοντας χρήματα που είναι λιγότερα από παλιά αλλά πολλά για την εποχή, εξακολουθούν να διατηρούν το μπάσκετ στον αφρό. Οχι μόνο στον ελληνικό αφρό, αλλά και στον ευρωπαϊκό. Για σκεφτείτε, τι θα ήταν η Ευρωλίγκα χωρίς τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό στην ελίτ; Σαν άνοστη σούπα θα έμοιαζε -ακόμα και οι γραφικότητες στις εξέδρες, τα ασφυκτικά γεμάτα γήπεδα, οι φωνές μας και οι πύρινες ανακοινώσεις μας, όλα αυτά που καταδικάζουν, κατά βάθος λιγάκι τα απολαμβάνουν. Διότι βλέπουν μια μικρή χώρα με μπόλικο μπασκετόκοσμο, οπαδούς που πάνε και στα εντός έδρας ματς και στα φάιναλ φορ, επενδύσεις σοβαρές και με προοπτική και όχι φούσκες και πυροτεχνήματα όπως στην Τουρκία, υψηλό επίπεδο εδώ και πολλά χρόνια χωρίς σκαμπανεβάσματα, Ελληνες παίκτες κλάσης που επιλέγουν να μείνουν Ελλάδα και όχι να ξενιτευτούν, ξένους που αναγεννιούνται στην Ελλάδα ή έρχονται σαν μικρομεσαία ονόματα και εκτοξεύονται.

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κομμάτι, για τον προγραμματισμό Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού που έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, παρ' όλο που ξεκινούν τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις μέσα στο βαθύ φθινόπωρο, για να αναρωτηθώ τι διάολο κάνουν τα αντίστοιχα ποδοσφαιρικά τμήματα που πρέπει να είναι πανέτοιμα πριν από τις 20 Αυγούστου. Αλλά ποιο το νόημα; Ολα αυτά τα χρόνια το μπάσκετ έχει αποδείξει και τη δυναμική του και τις επιτυχίες του και τις γερές βάσεις του σε σχέση με το άρρωστο, σχεδόν ημιθανές ποδόσφαιρο. Αλλά ξέχασα, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που δεν καταδέχονται την «πορτοκαλί μπάλα με τα σπυράκια» και δεν παραδέχονται ένα άθλημα «που παίζεται με τα χέρια», καθώς μένουν προσηλωμένοι στο υπέροχο ποδόσφαιρο, με τα κατάμεστα γήπεδα, το θέαμα που κόβει την ανάσα και τις αμέτρητες ευρωπαϊκές στιγμές δόξας...

Πηγή: SportDay

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός