Περισσότερο από losers, παραήμασταν κακοί, αλλά, τώρα που το σκέπτομαι, όταν οποιαδήποτε ελληνική (εθνική) ομάδα αντιμετωπίζει την Ισπανία, αυτά τα δυο πάνε μαζί!

Εξις δευτέρα φύσις, που έλεγαν και οι αρχαίοι Ελληνες, εννοώντας το προφανές στα μπασκετικά πράγματα, εδώ και μία δεκαετία: η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση...

...και, στην προκειμένη περίπτωση, η κακή συνήθεια έγινε κουσούρι!

Σε περιπτώσεις σαν τη χθεσινή δεν χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις, διότι απλούστατα στο δεύτερο ημίχρονο οι Ισπανοί μάς πήραν φαλάγγι, παραμάζωμα και όλα τα συναφή...

...που (κι αυτό με απογοήτευσε πιο πολύ) περισσότερο από την απόσταση στο ταλέντο, στην ποιότητα, στην εμπειρία και στην τριβή στον πρωταθλητισμό, ανέδειξαν τη μεγάλη διαφορά στην ενέργεια, τη διάθεση και την επιθυμία!

Το εννοώ αυτό, διότι από ένα σημείο και πέρα οι Ισπανοί (οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, είχαν μελετήσει το παιχνίδι της Εθνικής μέχρι κεραίας και μας πίεσαν σε σημείο στραγγαλισμού) έμοιαζαν με θυμωμένα λιοντάρια κι εμείς με αθώα γατάκια: οι μεν βρυχώνταν, οι δε νιαούριαζαν και σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αυτονόητο ποιος θα επικρατήσει...

Για να μη μένουν κενά στη διήγηση, δεν ξέρω εάν και κατά πόσον οι Ισπανοί διαθέτουν περισσότερο ταλέντο και μεγαλύτερη ποιότητα από τα δικά μας καμάρια, σίγουρα πάντως υπερτερούν στην ηλικία, στην εμπειρία στις μεγάλες διοργανώσεις και στην τριβή στον πρωταθλητισμό, καθότι αυτή η γενιά τους βρίσκεται ανελλιπώς από το 2007 στο βάθρο όλων των διοργανώσεων!

Ηταν, λοιπόν, στραβό το κλήμα, το 'φαγε κι ο γάιδαρος στον χθεσινό προημιτελικό: κυριολεκτώ, διότι σαν να μην έφταναν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των Ισπανών, φροντίσαμε κιόλας να τους βάλουμε βούτυρο στο ψωμί τους, επιλέγοντας (κατά συνείδηση ή εξ ανάγκης, δεν ξέρω) ένα γρήγορο στιλ παιχνιδιού...

...με το οποίο δεν μας έβαλαν μόνο στον ρυθμό τους, αλλά και στο βρακί τους!

Η κορυφαία εικόνα αυτής της στρεβλής λογικής αποτυπώθηκε δύο λεπτά πριν από τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου κι ενώ τα πράγματα ήταν ακόμη ρευστά: πρόκειται για ένα τρίποντο το οποίο σούταρε στον αιφνιδιασμό, μόλις στα πέντε δευτερόλεπτα της επίθεσης, και χωρίς συμπαίκτη για να διεκδικήσει το ριμπάουντ ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης...

«Ελεος, γαμώ το κέρατό μου», όπως φώναξε σε ένα τάιμ άουτ, χτυπώντας κιόλας το πινακάκι του πάνω στο παρκέ ο Κώστας Μίσσας!

Πολύ «δράκο» που σούταρε τα περίφημα «τρίποντα-χειρόφρενα» πρέπει να έχει δει σε παλιές κασέτες ο Λαρεντζάκης, όμως άλλο Γιαννάκης κι άλλο Γιαννούλης!

Μιας και το 'φερε η κουβέντα σε αυτές τις αντιπαραβολές και αντιδιαστολές, όντως οι οβιδιακές μεταμορφώσεις των παικτών της Εθνικής υπήρξαν πολύ εντυπωσιακές...

Ο Λευτέρης Μποχωρίδης και ο Ιωάννης Παπαπέτρου έβαλαν μαζί (13+12=) 25 πόντους στο πρώτο ημίχρονο και κανέναν στο δεύτερο, ενώ ο Γιάννης Αντετοκούνμπο με 5 πόντους, 3 ριμπάουντ, καμιά ασίστ και καμιά τάπα δεν άλλαξε μονάχα τη φυσιογνωμία του, αλλά και αυτό ακόμη το όνομά του...

Το γράφω για πλάκα -κι ελπίζω να μην παρεξηγηθώ- αλλά φοβάμαι πως οι Ισπανοί, μπουχτισμένοι απ' όλο τον σαματά για τον παίκτη των Μπακς, είδαν Αντετοκούνμπο...

...και μας είπαν Αντε... τον... πούλο!

Στη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, με το σκορ στο 37-40, σηκώθηκα για τσιγάρο, με την προσδοκία πως η κατάσταση θα βελτιωθεί και δεν θα καπνίσω άλλο έως το τέλος του αγώνα!

Η ελπίδα μου απέβη φρούδα, όπως και των παιδιών της Εθνικής, που όσο έτρεχε το νικηφόρο σερί τους στην πρώτη φάση του Ευρωμπάσκετ τραγουδούσαν «και στο Ταλίν ήρθα εδώ, να πάρω ευρωπαϊκό, και ύστερα μετά από δω, όλοι μαζί στη Μύκονο, μόνο τσιγάρο και ποτό»!

Καλή η έμπνευση, καλή η στιχοπλοκία, καλή και η φιλοδοξία, αλλά δυστυχώς χθες το βράδυ η Μύκονος έγινε σαν τα Κύθηρα, που ποτέ δεν θα τα δούμε!

Εδώ, βεβαίως, τίθεται κι άλλο ένα ζήτημα, που μας αφορά γενικώς ως έθνος: όχι ειδικώς ως μπασκετικό ή ως αθλητικό, αλλά ως κουλτούρα και ως νοοτροπία, καθότι πέρα από το ότι ενθουσιαζόμαστε εύκολα κι απογοητευόμαστε ακόμη ευκολότερα, έχουμε επίσης το κουσούρι να φορτώνουμε στους αδύναμους ώμους παιδιών αυτά που δεν αντέχει ούτε ο μυθολογικός Ατλας!

Και τα ξεφωνίζουμε κιόλας, όταν αυτή η βαριά μπάρα τούς πέφτει κάτω!

Τα 'χουμε πάντα και παντού τέτοια θέματα εμείς οι Ελληνες: οι εκκολαπτόμενοι παίκτες, τους οποίους (κατά τη μνημειώδη έκφραση του συγχωρεμένου του Κατσιφάρα) μέχρι χθες δεν τους ήξεραν ούτε στην πολυκατοικία τους, αναδεικνύονται εν μία νυκτί σε σούπερ σταρ...

...κι ενώ στις έξι το απόγευμα αποθεώνονται, στις οκτώ βρίσκονται κρεμασμένοι στα ικριώματα!

Ειδικώς δε χθες, θαρρώ πως οι αγχόνες άνοιξαν από τις επτάμισι!

Μ' αυτά και μ' αυτά, η Εθνική Νέων εκτροχιάστηκε από τη ρότα της προς το βάθρο του Ευρωμπάσκετ, τα αναθέματα παίρνουν και δίνουν και χθες αποδείχτηκε για άλλη μια φορά πόσο δίκιο είχε ο Γκούμας όταν έλεγε πως είμαστε «bad losers»...

...απλώς κάποια στιγμή μπορούμε γινόμαστε και «good winners»!

Πηγή: Goal
 

Μπάσκετ SPORTS