Από εκείνα που ελάχιστοι αθλητές στην υφήλιο είχαν την τιμή να παραλάβουν δωρεάν από επίσημα χέρια.
Ακόμα και στις ελάχιστες δύσκολες στιγμές της ιστορίας της, η Ρεάλ Μαδρίτης χρησιμοποιούσε την αίγλη και το όνομά της για να προσελκύσει παίκτες, φιλάθλους, χορηγούς. Το ειδικό της βάρος είναι αρκετό για να ρίξει δημάρχους, ακόμα και κυβερνήτες. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της φίλαθλης υφηλίου ζουν ποδοσφαιριστές (και μπασκετμπολίστες) που θα πλήρωναν μία περιουσία από την τσέπη της για να φορέσουν την τιμημένη άσπρη φανέλα.

Ο Γιάννης Μπουρούσης από την Καρδίτσα της Θεσσαλίας της Ψωροκώσταινας Ελλάδας, αυλικός της «Βασίλισσας» πλέον, είναι από τους πιο τυχερούς. Υπενθυμίζω εδώ ότι πέρασε όχι μόνο από τη Ρεάλ, αλλά και από την Μπαρτσελόνα, έστω για μερικές εβδομάδες, πριν από μία επταετία. Ο Φώτσης, ο Παπαδόπουλος και ο Πελεκάνος αγωνίστηκαν πριν από αυτόν στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Ρεντζιάς, ο Οικονόμου, ο Κακιούζης και ο Μαυροκεφαλίδης, στην Μπαρτσελόνα. Ο Μπουρούσης είναι ο πρώτος Ελληνας που θα γράψει στο βιογραφικό του ότι έπαιξε και στις δύο. Στο ίδιο «κλαμπ των εκλεκτών» συμπεριλαμβάνονται ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα, ο Σάσα Τζόρτζεβιτς, ο Πικουλίν Ορτίς, ο Ζόραν Σάβιτς, ο Πέπε Σάντσες, ο Αντε Τόμιτς, ο Αλέν Ντιγκμπέ, ο Αμερικανοί Μάικλ Χόκινς και Ντέρικ Αλστον και μόνο δύο Ισπανοί, οι Σαντιάγο Αμπαντ και Χοσέ Λουίς Γκαλιλέα.

Βεβαίως, ο Μπουρούσης έχει στο παλμαρέ του -εκτός από την πολυετή θητεία στον Ολυμπιακό, στην τότε σπουδαία ΑΕΚ και στην Εθνική Ελλάδας- και μία διετία στην Ολίμπια Μιλάνο, όπου βάδισε στα χνάρια του Μενεγκίν και του Μάκαντου! Οταν ολοκληρώσει την καριέρα του, θα έχει να διηγείται ότι φόρεσε μερικές από τις πιο βαριές φανέλες του ευρωπαϊκού μπάσκετ και εργάστηκε σε ορισμένα από τα γήπεδα όπου γράφτηκαν χρυσές σελίδες από την ιστορία του.

Του αξίζει απόλυτα αυτή η τροχιά, αφού τη χάραξε μόνος ξεκινώντας από το πουθενά, δίχως να του χαριστεί το παραμικρό. Ηταν, μάλιστα, από εκείνους που καθυστέρησαν να ανθίσουν. Στην Εθνική Νέων που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2002 (με Σπανούλη, Ζήση, Καϊμακόγλου, Ταπούτο και σία) ο Μπουρούσης δεν είχε καν εγγυημένο χρόνο συμμετοχής. Ηταν ακόμη υπερβολικά άγουρος και ωμός. Στην ΑΕΚ που την ίδια χρονιά κατέκτησε τον τίτλο της Α1, έπαιζε ελάχιστα έως καθόλου.

Αυτό είναι που του έχει λείψει έκτοτε: η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος, στην Ελλάδα ή αλλού. Ως μέλος του Ολυμπιακού έπεσε πάνω στο αδιαπέραστο «πράσινο τείχος». Η Αρμάνι της τελευταίας διετίας είδε τις πλάτες της Σιένα. Απομένει να δούμε αν η Ρεάλ θα επαναλάβει του χρόνου το φετινό της κατόρθωμα.

Το βέβαιο είναι ότι ο Μπουρούσης έφυγε από την Ελλάδα την κατάλληλη στιγμή, με το ξέσπασμα της καταιγίδας. Μπορεί να μην κέρδισε ακόμη τρόπαια ως μετανάστης, αλλά νιώθει το κεφάλι του ήσυχο και την καριέρα του να εξελίσσεται. Καλείται να το αποδείξει, ξανά, ντυμένος στα γαλανόλευκα.

ΠΗΓΗ: SportDay

Μπάσκετ SPORTS