Εκτός από τον βαρύ ρουχισμό της στον συγκεκριμένο αγώνα, θα πρέπει να φορέσει και τον βαρύ οπλισμό της αλλά αυτά τα θέματα πολύ καλύτερα από τον καθένα τα ξέρει ως καθ' ύλην αρμόδιος (όχι ο προπονητής Αντρέα Τρινκιέρι ούτε ο αρχηγός Αντώνης Φώτσης, αλλά) ο Αντρέας Φραντζέσκος!

Παρεμπιπτόντως ο (τραυματισμένος και συνάμα φρεσκοπαντρεμένος) Γιάννης Μπουρούσης διατείνεται πως ο επί 16 συναπτά έτη «άνθρωπος για όλες τις δουλειές» στην εθνική ομάδα απέχει μακράν από τον δεύτερο καλύτερο φροντιστή του κόσμου...

... αλλά δυστυχώς δεν είναι αυτός που θα διαγωνιστεί στο επερχόμενο Ευρωμπάσκετ!

Για να κλείσω αυτή την κουβέντα, το θεωρώ κι εγώ σίγουρο πως εάν στις μεγάλες διοργανώσεις του μπάσκετ οι εθνικές ομάδες έστελναν μονάχα τους φροντιστές τους, η Ελλάδα θα ήταν μόνιμη νικήτρια και ισόβια πρωταθλήτρια!

Μέχρι όμως ν' αλλάξει ο κανονισμός, στα Ευρωμπάσκετ, στα Μουντομπάσκετ (που παρεμπιπτόντως έχουν ήδη μετονομαστεί σε Παγκόσμια Κύπελλα) και στους Ολυμπιακούς Αγώνες θα συμμετέχουν ομάδες...

... αλλά, διάβολε, κι εδώ μπορούμε να τα καταφέρουμε!

Εχουν περάσει ήδη τέσσερα (άγονα) χρόνια από την τελευταία φορά που η εθνική ομάδα της Ελλάδας κατέκτησε ένα μετάλλιο σε διεθνή διοργάνωση και από τότε που η οικοδέσποινα του εφετινού Ευρωμπάσκετ έγινε το χαλί για να ανέβουμε στο βάθρο!

Το ορθότερο θα ήταν να γράψω πως έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε που η οικοδέσποινα του εφετινού Ευρωμπάσκετ έγινε το χωράφι το οποίο όργωσε η εθνική ομάδα για να θερίσει τους καρπούς της προσπάθειάς της...

... και τούτο δεν είναι απόρροια μιας από τις συνηθισμένες δικές μου γλαφυρότητες, αλλά το προϊόν της ασυνήθιστης γλαφυρότητας του Σχορτσιανίτη!

Καλή του ώρα, ο (απών από την τωρινή επιχείρηση) Σοφοκλής που με 23 πόντους είχε οδηγήσει την Εθνική στη νίκη επί της Σλοβενίας με 57-56 και στην κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου, άρθρωσε το ίδιο βράδυ, έμπλεος υπερηφάνειας και αυτοπεποίθησης, μια κουβέντα μπροστά στην οποία θα υποκλίνονταν όλοι οι ιεροφάντες του λογοτεχνικού λυρισμού!

Τώρα -είχε πει ο λεγάμενος- που έμαθα πόσο καρπερά είναι τα χωράφια της επιτυχίας, είμαι αποφασισμένος να τα σκάψω με τα ίδια μου τα χέρια, αλλά ατυχώς για τον ίδιο, για την Εθνική και για την εξέλιξη των... καλλιεργειών, αυτά τα χωράφια δεν έμελλε να τα ξανασκάψει ούτε με τα χέρια του ούτε με τις αξίνες ούτε με κανένα από τα σύγχρονα γεωργικά μηχανήματα!

Ανατρέχοντας στο Ευρωμπάσκετ του 2009, το μυαλό μου, πέρα από τον Σχορτσιανίτη, πηγαίνει μοιραία στον Σπανούλη, που εκείνη τη χρονιά έγινε όντως ο πάρ' τα όλα!

Η σεζόν 2008-09 υπήρξε η μυθικότερη χρονιά (όχι απλώς στην καριέρα, αλλά) στη ζωή του Βασίλη: με τον Παναθηναϊκό πέτυχε το triple crown και ανακηρύχθηκε MVP του φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα και της Α1, με την εθνική ομάδα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ και επιλέχθηκε στην κορυφαία πεντάδα...

...ενώ μετά από λίγο καιρό είδε την ευτυχία του να ολοκληρώνεται με τη γέννηση του πρωτότοκου γιου του, του Θανάση!

Από τότε πέρασαν τέσσερα χρόνια και τρεις διοργανώσεις στις οποίες η εθνική ομάδα, παρόντος ή απόντος του νυν αρχηγού του Ολυμπιακού, δεν είδε χαρά στα σκέλια της!

Ο «V-Span απουσίασε, λόγω τραυματισμού, από το Ευρωμπάσκετ του 2011, ενώ η Εθνική βγήκε 11η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 και έμεινε εκτός ολυμπιακού νυμφώνος στο περυσινό προολυμπιακό τουρνουά του Καράκας, όπου η νίκη επί της Νιγηρίας (στον μοιραίο αγώνα) ξεγλίστρησε από τα δικά του χέρια...

Βεβαίως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω κι αυτό ο Σπανούλης το ξέρει καλά, οπότε αφήνει πίσω του τα (καλώς ή κακώς καμωμένα) του παρελθόντος και κοιτάζει μπροστά, όπως ολόκληρη η αρμάδα την οποία κυβερνά ο πλοίαρχος Αντρέα Τρινκιέρι...

Το προπερασμένο Σάββατο στο Καρπενήσι, ο Ιταλός προπονητής μου εκμυστηρεύθηκε πως η πρώτη ελληνική λέξη που έμαθε ήταν η «άμυνα» και η πρώτη ελληνική έκφραση το «πάμε μπροστά»...

...ενώ το πρώτο όνομα η οποία έρχεται στο μυαλό του όταν ακούει «Ελλάδα» είναι ο Αριστοτέλης!

Μιας και το `φερε η κουβέντα, ο μέγας Σταγειρίτης φιλόσοφος είχε πει κάτι που ταιριάζει απολύτως στην περίσταση κι ακόμη περισσότερο στο timing: «της παιδείας οι ρίζες» λέει «είναι πικρές, μα οι καρποί της γλυκοί»!

Τώρα που οι παίκτες της Εθνικής χύνουν ιδρώτα στις προπονήσεις και μοχθούν για να εκπαιδευθούν στο δόγμα Τρινκιέρι και στις απαιτήσεις μιας δύσκολης αποστολής, γεύονται την πίκρα της ρίζας...

... αλλά σε έναν μήνα από τώρα θα μπορούν να απολαμβάνουν τη γλύκα του καρπού!

Τότε είναι που (για να μην ξεχνιέμαι και σε σχέση με τον πρόλογο) θα μπορούν τη μια μέρα να κόβουν ξύλα στα δάση της Σουηδίας και την άλλη να επιδίδονται σε ασκήσεις επιβίωσης στη στέπα της Ρωσίας...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS