Οχι του παρκέ, αλλά των αποδυτηρίων. Διαβάζεται, όμως, και ανάποδα ο αφορισμός. Η απόκτηση του Μάικ Μπατίστ δεν είναι μεταγραφή ουσίας, αλλά αεροδρομίου. Οχι μόνο των αποδυτηρίων, αλλά και του παρκέ. Οπως το πάρει κανείς...

Ο Παναθηναϊκός του 2012-3 χρειαζόταν τον Μπατίστ πολύ περισσότερο απ' όσο τον χρειάζεται ο φετινός. Το μεγάλο ελάττωμα των «πρασίνων» ήταν η απουσία παικτών ικανών να ενσαρκώσουν τη «συνέχεια» και να εξομαλύνουν τη μετάβαση από τη μεγάλη -αλλά πλέον διαλυμένη- ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στη γεμάτη νεοσυλλέκτους και ανυποψίαστους που οικοδομήθηκε από τον Αργύρη Πεδουλάκη.

Με δύο μόνο αρχηγούς στις τάξεις του, τους Διαμαντίδη και Τσαρτσαρή, ο Παναθηναϊκός πέρασε δύσκολες στιγμές μέχρι να βρει συνοχή και να πείσει το κοινό του. Εάν είχε μείνει στις επάλξεις δίπλα στις άλλες παλιοσειρές και ο Μπατίστ, θα αποτελούσε πρόσθετο εχέγγυο ομαλότητας και προόδου. Τρεις αρχηγοί είναι καλύτερα από δύο. Ο Ομπράντοβιτς θα ήταν φευγάτος, αλλά πίσω του θα αναλάμβανε τη σκυτάλη το τρίο των σημαντικότερων υπολοχαγών του.

Ομως, ο Μπατίστ μετακόμισε στην Τουρκία. Η διοικητική αναταραχή τον άφησε σε κενό αέρος και επιτάχυνε τη φυγή του. Ο νέος πρόεδρος της ομάδας έμεινε με άδεια χέρια και με πικρή γεύση στα χείλη. Οταν τόλμησα να ξεστομίσω τη φράση «ο Λάσμε δεν είναι Μπατίστ» στην περιγραφή του αγώνα Φενέρμπαχτσε - Παναθηναϊκού τον περασμένο Νοέμβριο, έγινα στόχος προσωπικής επίθεσης μέσω ανακοίνωσης της ΚΑΕ. Εννοούσα, βεβαίως, ότι «ο Λάσμε δεν είναι Μπατίστ για να βάζει εύκολα τα σουτ από τα έξι μέτρα». Αλλά ας το αφήσουμε αυτό.

Στο ίδιο ταξίδι, ο Μπατίστ μου έδωσε και συνέντευξη, για τη Nova. Το μήνυμά του προς τον κόσμο του Παναθηναϊκού ήταν ότι δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας: «Οσο βλέπετε στο γήπεδο το νούμερο 13 και το νούμερο 12, να μη φοβάστε τίποτε», είχε πει. Το νούμερο 12 κρέμασε τη φανέλα, οπότε επέστρεψε το νούμερο 8 για να φορέσει τα παπούτσια του απόμαχου Τσαρτσαρή: ο ίδιος ο Μπατίστ.

Δεν είναι πιά ο κραταιός Μάικ της περιόδου 2003-12. Η θητεία του στη Φενέρμπαχτσε υπενθύμισε περισσότερο τα χρονάκια του, παρά την κλάση του. Τον Παναθηναϊκό, όμως, θα τον βοηθήσει περισσότερο, συσπειρώνοντας τους ξένους παίκτες στα αποδυτήρια όταν έρθουν τα ζόρια και «ζευγαρώνοντας» με τον μόνιμο συνοδοιπόρο Διαμαντίδη στο παρκέ, έστω για 10-15 ποιοτικά λεπτά.

Και όταν έρθει η ώρα να ξαναφύγει, μπορεί να δει τη φανέλα του αιωρούμενη από την οροφή του ΟΑΚΑ, δίπλα στο «13», στο «12», αλλά και στο «4» του Αλβέρτη με τον οποίο συνεργάστηκε επί χρόνια. Δεν είναι δα πολλοί οι ξένοι μπασκετμπολίστες που έγραψαν τόσες χρυσές σελίδες και κέρδισαν τέτοια δημοφιλία με τα χρώματα μίας ελληνικής ομάδας. Η πρόσκαιρη απουσία του από την Αθήνα θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα. Εάν είχε και πέρυσι την πείρα του Μπατίστ ο Παναθηναϊκός, μπορεί να συνέχιζε την αλυσίδα των συνεχόμενων συμμετοχών σε ευρωπαϊκά φάιναλ φορ.

ΠΗΓΗ: SportDay

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS