Μένουν σχεδόν δύο εβδομάδες για το τζάμπολ του Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας και όσο πλησιάζει ο καιρός, τόσο μεγαλώνει η αγωνία για τη πορεία της Εθνικής. Βλέπετε, πρόκειται για την επίσημη αγαπημένη, την ομάδα, που το 1987 μάς έφθασε στη κορυφή, την ομάδα, που τη λατρεύουν και τη παρακολουθούν από κοντά και πολλοί, που δεν θα τους λέγαμε ακριβώς μπασκετικούς. Και η αγωνία μεγαλώνει ακόμη περισσότερο από τη στιγμή, που προερχόμαστε από κακές σεζόν, που, βεβαίως, είναι μέσα στο πρόγραμμα. Δεν μπορείς κάθε χρόνο να έχεις επιτυχίες, όσο μεγάλο μέγεθος και αν είσαι. Η Ισπανία πριν φθάσει στους θριάμβους των τελευταίων χρόνων, είχε κι αυτή τη κακή της περίοδο: στο Μουντομπάσκετ του 2002 ήρθε 5η, στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004 ήταν 7η, το 2005 στο Ευρωμπάσκετ κατετάγη 4η.

 

Η δική μας ομάδα έχει να ζήσει χαρές από το 2009, όταν στη Πολωνία πήρε το χάλκινο μετάλλιο. Το 2010, στο Μουντομπάσκετ, ήρθε 11η, το 2011 στο Ευρωμπάσκετ ήταν 6η, πέρυσι καλύτερα να μην τα θυμόμαστε από τη στιγμή, που στο Προολυμπιακό του Καράκας αποκλειστήκαμε από τη Νιγηρία του Νταγκουντούρο.

 

Φαίνεται, όμως, ή μάλλον νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα να ξαναζήσουμε κάτι καλό. Δεν είναι η εμφάνιση κόντρα στη Γαλλία, που μας κάνει να πιστεύουμε ότι η άνοδος στο βάθρο των μεταλλίων είναι κοντά. Είναι ο γενικότερος «αέρας», που αποπνέει το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, είναι επίσης ότι έχουμε παίκτες σε πάρα πολύ καλή φάση: όπως ο Σπανούλης, ο Παπανικολάου, ο Φώτσης, ο Μαυροκεφαλίδης και ο Πρίντεζης. Θα αισθανόμασταν όλοι καλύτερα αν υπήρχαν και ο Κουφός με τον Καλάθη (ειδικά ο δεύτερος), αλλά αν ρίξετε μία ματιά γύρω σας, θα δείτε ότι και άλλες μεγάλες εθνικές έχουν τεράστιες απουσίες. Π.χ η Ρωσία, που είναι στον όμιλό μας, δεν υπολογίζει εκτός των άλλων στους Κιριλένκο, Χριάπα και Μοζγκόφ, ενώ η επίσης «συγκάτοικος» μας Ιταλία δεν θα έχει τους Γκαλινάρι και Χάκετ και πιθανότατα τον σπουδαίο Μπαρνιάνι. Είπατε κάτι;

Και αν οι μονάδες παίζουν τον δικό τους, μεγάλο ρόλο, τον σπουδαιότερο τον παίζει το σύνολο, άλλωστε για ομαδικό άθλημα μιλάμε. Και εκεί είναι, που περιμένουμε να δούμε τι έχει καταφέρει ο Αντρέα Τρινκιέρι, ο οποίος προσόντα έχει, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρώτη φορά αναλαμβάνει εθνική και όλοι ξέρουμε ότι η εθνική είναι μία άλλη κατάσταση σε σχέση με έναν σύλλογο. Είναι κατάσταση δύο μηνών, διάστημα, στο οποίο πρέπει να έχει όλους τους παίκτες στη καλύτερη δυνατή κατάσταση και να τους ταιριάξεις απόλυτα, ώστε να έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα.

 

Μέχρι στιγμής η εικόνα είναι εξαιρετική, περιμένουμε, όμως, να δούμε ανάλογη συνέχεια και στα επίσημα. Εκεί, όπου η Εθνική είναι από τα φαβορί για τη κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ μαζί με τη Γαλλία, την Ισπανία βεβαίως βεβαίως, την Λιθουανία και την Τουρκία. Αν κάποιο....άλογο βλέπουμε να έρχεται από πίσω, είναι η Κροατία, από την οποία αν μη τι άλλο το υλικό δεν λείπει.

 

Οπως και να έχει, ενδεχόμενη αποτυχία της Εθνικής θα μάς απογοητεύσει τρομερά. Οχι μόνο διότι θα αποτελέσει συνέχεια στις τελευταίες κακές σεζόν, αλλά και επειδή έχει δημιουργηθεί κλίμα ότι αυτή η ομάδα φέτος μπορεί να φθάσει πολύ ψηλά.

Πηγή: Sday.gr

Μπάσκετ SPORTS