Tο 2012 το θαύμα που έκανε ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ κατακτώντας το πρωτάθλημα στην Ελλάδα και την Ευρωλίγκα, με μια ομάδα που κόστιζε το ένα τρίτο από εκείνη που μια χρονιά πριν δεν πέτυχε τίποτα, είχε πιστωθεί στον «σοφό» Ντούντα Ιβκοβιτς: όσοι τόνιζαν τη σημαντικότητά του άφηναν να εννοηθεί ότι χωρίς αυτόν δύσκολα θα υπάρξει μια εξίσου εντυπωσιακή συνέχεια. Η αλήθεια είναι ότι ο Ιβκοβιτς τότε θαύματα έκανε δύο: το ένα ήταν οι επιτυχίες της ομάδας, που ήταν ανέλπιστες. Το δεύτερο ότι άλλαξε μυαλά στους ιδιοκτήτες της.

Αντίο

Πριν από τον θρίαμβο εκείνης της χρονιάς οι αδερφοί Αγγελόπουλοι είχαν ανακοινώσει τη σταδιακή απεμπλοκή τους. Αποτέλεσμα εκείνης της ανακοίνωσης ήταν η φυγή, αν όχι του Μπουρούση, που ήταν πλέον ανεπιθύμητος, αλλά πολλών πολλών άλλων ακριβοπληρωμένων αστεριών: Τεόντοσιτς, Παπαλουκάς, Γκόρντον, Μαυροκεφαλίδης, Νεστέροβιτς, Ερτσεγκ, Χαλπερίν έφυγαν για άλλες πολιτείες και όσοι αποκτήθηκαν (Χάινς, Λο, Αντιτς κ.τ.λ.) έπρεπε υποχρεωτικά να κοστίζουν λιγότερα. Οι δυσκολίες αρχικά και οι θρίαμβοι στη συνέχεια άλλαξαν τους ιδιοκτήτες του Ολυμπιακού: οι Αγγελόπουλοι πέρασαν από τη χαρά του «ξοδεύω» (που υπάρχει και είναι θεμιτή όταν μιλάμε για ιδιοκτήτες επαγγελματικής ομάδας) στην ικανοποίηση που προκαλεί η ίδια η δημιουργία. Ο Ολυμπιακός του Ιβκοβιτς ήταν ένα πετυχημένο παζλ, που δημιουργήθηκε χάρη στην προσοχή που επιβάλλει η λιτότητα.

Παζλ

Όσοι πίστευαν ότι χωρίς τον Ιβκοβιτς ο Ολυμπιακός θα καταρρεύσει δεν είχαν υπολογίσει ότι ο Ντούντα ωρίμασε τα δυο (πρώην) αφεντικά του. Ο περσινός Ολυμπιακός εμπιστεύθηκε τον Μπαρτζώκα, γιατί δεν ήθελε να αλλάξει πολύ και ξόδεψε λιγότερα. Στη διάρκεια της σεζόν έγινε φανερό ότι κινήθηκε με έναν μπούσουλα που ανακάλυψε την προηγούμενη: υπήρξε εμπιστοσύνη στον προπονητή και στην πρωτοκαθεδρία του Σπανούλη και πολλή δουλειά. Παρά την απουσία του Μάντζαρη, τη φυγή του Ντόρσεϊ και τα παρατεταμένα ντεφορμαρίσματα παικτών που μια χρονιά πριν είχαν δώσει τα πάντα (Αντιτς, Πρίντεζης, Παπανικολάου κ.τ.λ.) ο Ολυμπιακός κατέκτησε πάλι την Ευρωλίγκα, και μάλιστα πιο θεαματικά. Πλήρωσε όμως την κόπωσή του και τις λίγες σχετικά επιθετικές λύσεις που είχε κι έχασε το πρωτάθλημα.

Στοίχημα  

Ο περσινός ΠΑΟ του Αργύρη Πεδουλάκη ήταν κι αυτός ένα δύσκολο στοίχημα. Το προηγούμενο καλοκαίρι έχασε τον Ομπράντοβιτς και μαζί με αυτόν πολλούς παίκτες ποιότητας. Ο Πεδουλάκης και ο Γιαννακόπουλος, άνθρωποι πρακτικοί και χρόνια στο μπάσκετ, κατάλαβαν ότι το έλλειμμα ποιότητας αντιμετωπίζεται μόνο αν έχεις ως ομάδα πολλές λύσεις. Ο κόουτς του ΠΑΟ σε αυτό πόνταρε: κάθε μήνα που περνούσε πρόσθετε στην ομάδα σιγουριά βελτιώνοντας αθλητές ή αντικαθιστώντας ρολίστες που δεν του έδιναν όσα είχε υπολογίσει. Στο τέλος της χρονιάς ο ΠΑΟ ήταν καλύτερος γιατί παίκτες όπως ο Ούκιτς, ο Λάσμε, ο Γκιστ, ο Μπράμος, ο Ματσιούλις, είχαν βελτιωθεί πάρα πολύ, τόσο ώστε να μπορούν να σταθούν επάξια δίπλα στις σταθερές αξίες που λέγονταν Διαμαντίδης και Τσαρτσαρής. Να συνυπολογιστεί κι ότι έπειτα από δέκα περίπου αλλαγές ξένων βρέθηκαν στα πλέι οφ οι κατάλληλοι.

Διοικήσεις

Φέτος οι δυο ομάδες πορεύτηκαν με βάση τον τρόπο που ανακάλυψαν στις δύσκολες μέρες. Ο Ολυμπιακός συνέχισε να αποκτά νεαρούς και εξελίξιμους Έλληνες, όπως  ο Παπαπέτρου και ο Αγραβάνης, συνέχισε να ψάχνει ξένους με χαμηλά συμβόλαια αλλά με γνώση του ευρωπαϊκού μπάσκετ (τα βιογραφικά του Λοτζίσκι και Ντόουνσον μοιάζουν με εκείνα του Χάινς και του Ντόρσεϊ), και φυσικά κράτησε τον Σπανούλη. Ο ΠΑΟ επίσης συνέχισε στην τακτική που εγκαινίασε πέρυσι το καλοκαίρι: ήρθαν κι άλλοι έμπειροι (Μπατίστ, Μαυροκεφαλίδης, Φώτσης) κι άλλοι ικανοί να γεμίσουν το ρόστερ χωρίς απαραίτητα να διεκδικούν πρωταγωνιστικούς ρόλους (Γιάνκοβιτς, Παππάς, Πινκ Σανκ). Οι διοικήσεις των δυο ομάδων έκαναν αυτό που έμαθαν.

Δύσκολα

Ποιο είναι το ενδιαφέρον; Ότι ο Ολυμπιακός που αλλάζει πολύ δεν έχει πια τον Ίβκοβιτς, μολονότι κινήθηκε στα μεταγραφικά σαν να τον έχει (!) και ότι ο ΠΑΟ δεν έχει τον Ομπράντοβιτς, παρ' όλο που το πλήθος των παικτών που έχει μαζέψει απαιτεί ένα σκληρό στρατιωτικό διοικητή. Τι καταλαβαίνω; Πως για το Μπαρτζώκα και τον Πεδουλάκη θα είναι φέτος όλα πιο δύσκολα: ο πρώτος δεν έχει την ομάδα του Ίβκοβιτς, αλλά έναν Ολυμπιακό που πρέπει να χτιστεί από την αρχή και ο δεύτερος δεν έχει την άνεση και την έλλειψη πίεσης που είχε πέρυσι. Από το πόσο θα αντέξουν αυτοί οι δύο θα εξαρτηθεί και το τι χρονιά θα κάνουν οι ομάδες. Πέρυσι και για τους δυο ήταν πιο εύκολο…

Παγίδα

Σήμερα παίζει και ο Ατρόμητος με την Άλκμααρ και το παιχνίδι του έχει τεράστιο ενδιαφέρον αφού στην υπόθεση πρόκριση θα αποδειχτεί καθοριστικό. Η εμφάνιση του Ατρομήτου κόντρα στον Εργοτέλη αφήνει ένα μόνο περιθώριο αισιοδοξίας για την ομάδα του Παράσχου: ήταν τόσο κακή το Σάββατο, ειδικά στην άμυνα, ώστε είναι περίπου δεδομένο πως δύσκολα μπορεί να παίξει χειρότερα και επομένως γι' αυτό και μόνο οφείλουν στο Περιστέρι να είναι αισιόδοξοι! Νομίζω ότι όλοι στον Ατρόμητο, ήδη το Σάββατο, σκέφτονταν τα ματς με τους Ολλανδούς, τα οποία ο Νίκος Λαζαρίδης την Κυριακή βράδυ μιλώντας στη Νοva χαρακτήρισε «παιχνίδια της χρονιάς», αποκαλύπτοντας μάλιστα ότι εντός της ομάδας έχουν αρχίσει να τα συζητάνε εδώ και μέρες!

Ο Παράσχος είχε χαρακτηρίσει καλή την κλήρωση με τους Ολλανδούς κάνοντας όμως ένα λαθάκι: νομίζω ότι δεν υπολόγισε την πρόοδο που μπορεί να κάνει μια ομάδα παραμένοντας ουσιαστικά με τους ίδιους παίκτες, αλλά έχοντας ένα ολόκληρο χρόνο δουλειάς παραπάνω! Είναι αλήθεια ότι η Αλκμααρ δεν έκανε μεγάλες μεταγραφές, όμως το ότι παρέμεινε κατά βάση με την ίδια ομάδα, αποδεικνύεται στο ξεκίνημα της χρονιάς ότι ήταν μια επιλογή που βγήκε: η ολλανδική ομάδα που πέρυσι τερμάτισε δέκατη έγινε πολύ καλύτερη, καθώς κέρδισε εμπειρίες. Στο ξεκίνημα της σεζόν σκοράρει κατά ριπάς και με χαρακτηριστική ευκολία και για τον Ατρόμητο η αποστολή να κρατήσει το μηδέν στην άμυνα είναι απόψε εξαιρετικά δύσκολη. Νομίζω ότι ο Ατρόμητος δεν πρέπει να παρασυρθεί από μια τέτοιου τύπου προτεραιότητα: είναι προτιμότερο να παίξει για να κερδίσει, ρισκάροντας κάτι παραπάνω επιθετικά, παρά να κλειστεί στο καβούκι του αφήνοντας την μπάλα στους Ολλανδούς που ξέρουν πολύ καλά τι να την κάνουν.

Όπως και να 'χει, δεν θα πλήξουμε...

Και τον Κούλη

Πόσους παίκτες θα πάρει ακόμα ο Ολυμπιακός; Σίγουρα ένα, δηλαδή αυτόν τον αμυντικό χαφ που ψάχνει όλο το καλοκαίρι και σίγουρα κι έναν ακόμα, αν κάποιος φύγει. Αυτός ο επιπλέον ένας, αν αποκτηθεί, θα είναι χαφ -μάλλον επιτελικό χαφ, αλλά δεν είναι κι απαραίτητο. Μόνη περίπτωση να στραφεί σε κυνηγό είναι να πουληθεί ο Μήτρογλου, αλλά τέτοια πιθανότητα για την ώρα μοιάζει δύσκολη αφού παρά τα όσα λέγονται πρόταση δεν έχει υπάρξει. Πάντως αν υπάρξει πρόταση της τάξης των 7 εκατομμυρίων, όπως λέγεται, βλέπω ο Ολυμπιακός να δίνει όχι μόνο τον Μήτρογλου, αλλά και τον Κούλη τον Δουρέκα για να του κάνει συντροφιά στη Μόσχα….

Πηγή: SportDay

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός