Ο καιρός ήταν καλός, η μέρα μεγάλη ακόμα, άρα πρέπει να ήταν καλοκαιράκι. Είχαμε πάει μαζικά στα «Μοβ» του Αμερικάνου για να πανηγυρίσουμε κάποια μεγάλη νίκη της Εθνικής μας, άρα αποκλείεται να ήταν το καλοκαίρι του 1994 με την τραυματική εμπειρία της Εθνικής ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ των ΗΠΑ. Θα τολμήσω, δια της εις άτοπον απαγωγής, να τοποθετήσω τη συγκεκριμένη βραδιά στο καλοκαίρι του 1995, τότε που με σχετικά νωπές ακόμα τις δάφνες του Ευρωμπάσκετ του 1987, η Ελλάδα διοργάνωνε ακόμα ένα.

Η «εις άτοπον» βοηθάει. Είχαμε κερδίσει την Ισπανία και ταυτόχρονα το πρώτο εισιτήριο της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα διοργάνωνε το επόμενο καλοκαίρι η Ατλάντα. Ο Πολωνός διαιτητής Ζιχ δεν πανηγύριζε μαζί μας. Ούτε μας ήξερε, αλλά ούτε και μπορούσε να περπατήσει. Ήταν τραυματίας πριν το ματς, τραυματίας και κατά τη διάρκεια, τραυματίας και μετά. Κι όμως, όλοι ήξεραν πως αυτό το κρίσιμο ματς, τον προημιτελικό εκείνου του Ευρωμπάσκετ στο Οάκα, εκείνος θα το σφύριζε!

Διαβάστε ολόκληρο το ξεκαριδιστικό κείμενο και δείτε τα βίντεο που το συνοδεύουν, στο gazzetta.gr...
 

Μπάσκετ SPORTS