Eχουν περάσει 21 χρόνια από την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στη Λιουμπλιάνα και δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την κουβέντα που μου είχε πει, δίκην οδηγίας προς ναυτιλλομένους, ο Λάζαρος Λέτσιτς...

«Οι Σλοβένοι, λέει, είναι τόσο φιλήσυχοι, που εάν δεις πέντε μαζί στον δρόμο, να είσαι σίγουρος πως ετοιμάζουν πραξικόπημα»!

Αυτούς τους πέντε Σλοβένους η Εθνική θα τους δει μαζεμένους απόψε όχι στον δρόμο, αλλά πάνω στο παρκέ της «Stozice Arena» και δεν ξέρω εάν (οι λεγάμενοι) θα ετοιμάζουν πραξικόπημα, αλλά είμαι σίγουρος πως η νόμιμη ελληνική κυβέρνηση θα αντισταθεί σθεναρώς στους σφετεριστές της εξουσίας της!

Το εννοώ αυτό, διότι από την τελευταία φορά που οι απόγονοι του Ζντοβτς νίκησαν την ελληνική ομάδα πέρασαν κιόλας οκτώ χρόνια, χώρια που εκείνη η ήττα επιβεβαίωσε τη διαχρονικώς ισχυρή άποψη του Ρίκι Πιτίνο...

Η ήττα, έχει πει ο διαπρεπής κολεγιακός προπονητής, είναι σαν το λίπασμα: βρωμάει, αλλά κάνει καλό!

Ομοίως και το 56-68 της 17ης Σεπτεμβρίου του 2005 βρώμαγε, αλλά έκανε καλό στην Εθνική, η οποία χρησιμοποίησε αυτό το λίπασμα όχι μονάχα στα επόμενα ματς (καθ' οδόν προς τον θρόνο), αλλά και στα επόμενα χρόνια!

Με αυτό το λίπασμα μεγάλωσαν τα δέντρα του κήπου μας και στα τρία επόμενα Ευρωμπάσκετ, όπου η Εθνική νίκησε ισάριθμες φορές τους Σλοβένους και (για να επικαλεστώ τον τίτλο του μυθιστορήματος του Μενέλαου Λουντέμη) θέλω να πιστεύω πως «οι κερασιές θ' ανθίσουν κι εφέτος»!

Πράγματι η υπόθεση με τη Σλοβενία εκτός από μπασκετική είναι και... γεωργική: την ανέδειξε ως τέτοια ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης στις 20 Σεπτεμβρίου του 2009, στο Κατοβίτσε, όπου πέτυχε 23 πόντους και οδήγησε την Εθνική στη νίκη με 57-56 και στην κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου, δηλώνοντας ότι «τώρα που έμαθα πόσο καρπερά είναι τα χωράφια της επιτυχίας, είμαι αποφασισμένος να τα σκάψω με τα ίδια μου τα χέρια»!

Είτε με τα ίδια τους τα χέρια είτε με αξίνες και λοιπά σκαπτικά εργαλεία, αυτά τα χωράφια τα είχαν κάνει καρπερά (πριν από τον Βig Sofo) οι Ζήσηδες, οι Σπανούληδες, οι Διαμαντίδηδες, οι Παπαλουκάδες, οι Βασιλόπουλοι, οι Τσαρτσαρήδες και οι λοιποί κοιμισμένοι στην αρχή, αλλά αφιονισμένοι στο τέλος δράκοι του Γιαννάκη!

Ανατριχιάζω τώρα που το ανακαλύπτω, αλλά με τη λογική πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται θέλω να πιστεύω ότι (όπως με τους Φινλανδούς χάσαμε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1984 στο Ελσίνκι και στις 9 Σεπτεμβρίου του 2013 στο Κόπερ) και τους Σλοβένους θα τους ξανανικήσουμε την ίδια μέρα!

Ηταν πάλι ανήμερα της Υψωσης του Τιμίου Σταυρού του 2007 στον προημιτελικό του Ευρωμπάσκετ της Μαδρίτης, όπου η Εθνική, στο sequel των μεγάλων ανατροπών, τους πήρε, στην κυριολεξία, την μπουκιά από το στόμα (63-62)...

Τεσσεράμισι λεπτά πριν από τη λήξη η ελληνική ομάδα βρισκόταν πίσω με 16 πόντους και φαινόταν να πνέει τα λοίσθια, αλλά, ως γνωστόν, όποιου του μέλλει να πνιγεί (στον ημιτελικό με την Ισπανία και στον μικρό τελικό με τη Λιθουανία) ποτέ του δεν πεθαίνει (στον προημιτελικό με τους Σλοβένους)!

Το 42-58 έβαλε φωτιά στα μπατζάκια μας, ο Γιαννάκης ανακάτεψε την τράπουλα, έριξε στο γήπεδο μια πεντάδα από καμικάζι (Διαμαντίδης-Ζήσης-Παπαλουκάς- Βασιλόπουλος-Τσαρτσαρής) και για μια ομάδα που είχε αναγάγει τέτοιες επικές ανατροπές σε piece of cake, η συνέχεια ήταν απλώς μια συνέχεια εκ των προηγουμένων!

Deja vu, κανονικά και με τον νόμο!

Ενάμισι λεπτό πριν από τη λήξη ο (πρώην παίκτης του Παναθηναϊκού) Γιάκα Λάκοβιτς έκανε το σκορ 53-62, αλλά πίσω είχε η αχλάδα την ουρά: όντας σεληνιασμένος ο Παπαλουκάς έβαλε πέντε γρήγορους πόντους (58-62 στα 49''), ακολούθησε ένα τρίποντο του Ζήση (61-62), στα 14'' αστόχησε από τα 6,25 μ. ο Ντόμεν Λόρμπεκ...

... και μετά «ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν μέσω της νυκτός»!

Εμεναν επτά δευτερόλεπτα, ο Διαμαντίδης έδωσε την μπάλα στον Παπαλουκά κι αυτός εφόρμησε προς το καλάθι και νίκησε τον Νεστέροβιτς, τον χρόνο και τους νόμους της λογικής!

Οι Σλοβένοι επανέφεραν την μπάλα, αλλά το τρίποντο που εξαπέλυσε ο Λάκοβιτς μπροστά στον Τσαρτσαρή είχε την ίδια τύχη με εκείνα του... Γιοβάισα στον τελικό του 1987 και του Ριγκοντό στον ημιτελικό του 2005.

Δούλευα τότε στην ΕΡΤ και εκείνη τη μέρα είχα επωμιστεί το ρεπορτάζ στη μικτή ζώνη: με το που έληξε το ματς έφυγα σφαίρα προς τα εκεί και όταν εμφανίστηκε ο Παπαλουκάς ξέφυγα αυθορμήτως αλλά ενσυνειδήτως από το πρωτόκολλο και πολύ το ευχαριστήθηκα...

Του είπα «θα κάνω τώρα, Θοδωρή, αυτό που θα ήθελε να κάνει όλη η Ελλάδα» και αμέσως σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου και του έσκασα ένα φιλί στο μάγουλο!

Από τότε πέρασαν ακριβώς έξι χρόνια, στο μεταξύ η Εθνική τους νίκησε και στα επόμενα δύο Ευρωμπάσκετ (57-56 στο Κατοβίτσε και 68-60 στο Βίλνιους) και απόψε τους αντιμετωπίζει στο σπίτι τους κι ενώ οι λεγάμενοι, ως ένα ακραιφνώς μπασκετικό έθνος, ζουν τις δικές μας στιγμές του '87!

Οντως όλοι οι Σλοβένοι ζουν στον ρυθμό του Ευρωμπάσκετ και ελπίζουν πως μετά από αλλεπάλληλες αποτυχημένες απόπειρες θα καταφέρουν αυτή τη φορά να ανέβουν σε ένα βάθρο, να πάψουν να είναι οι Δον... Κιχότοβιτς του μπάσκετ...

... και να κάνουν επιτέλους εκείνο το πραξικόπημα, που μου έλεγε παλιά ο Λάζαρος Λέτσιτς!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS