Σοβαρολογώ διότι η μεν επίσκεψη εξελίχθηκε σε αρμένικη βίζιτα, η οποία περιελάμβανε και μια βόλτα στον περιστερώνα που βρίσκεται στην ταράτσα (ώστε να μυηθώ κι εγώ, ο άσχετος, σε αυτήν την ιεροτελεστία του), η δε συνέντευξη λίγο απείχε από τα γίνει η αυτοβιογραφία του!

Σε αυτήν την εκ βαθέων εξομολόγηση, λοιπόν, στην οποία ο Ντούντα είπε τις... κάλτσες του, μου έδωσε κάποια στιγμή και το απόσταγμα (όχι της επιτυχίας ή απλώς της καριέρας, αλλά) της ζωής του ολόκληρης,..

Αγάπη μου -μου εκμυστηρεύθηκε κάποια στιγμή- αυτό που λέω και στους παίκτες μου είναι ότι δεν είναι σωστό να πηγαίνουμε στα μπουζούκια και να αφήνουμε κάβα το ποτό. Εάν αποφασίσουμε να πάμε, πρέπει να το πιούμε όλο το μπουκάλι!

Δεδομένου ότι ο Ντούντα ήταν ανέκαθεν γλεντζές και γερό ποτήρι, τούτη η ατάκα ισχύει και στην κυριολεξία, αλλά και μεταφορικά, υπό την έννοια ότι ο εβδομηκοντούτις Σέρβος προπονητής δεν δέχεται ούτε νερό να βάλει στο κρασί του ούτε όμως και να βλέπει τους παίκτες του να αφήσουν μια δουλειά μισή...

Παρ' όλα αυτά, προχθές το βράδυ έγινε ο δάσκαλος που δίδασκε και νόμο δεν εκράτει: ενώ οι Σέρβοι πανηγύριζαν για τη νίκη τους επί της Ιταλίας, που σήμαινε την κατάληψη της έβδομης θέσης και την απευθείας πρόκρισή της στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014...

... ο Ντούντα φάνηκε σαν να απαγγέλλει εκείνο τον στίχο του Καβάφη ο οποίος λέει «αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεται»!

Στην προκειμένη περίπτωση ο Ιβκοβιτς φάνηκε σαν να λέει «αποχαιρέτα τη Μαδρίτη που χάνεται», διότι αφενός ευχήθηκε από τώρα «καλή τύχη στην ομάδα του χρόνου» κι αφετέρου, όταν η κουβέντα πήγε στο ψητό, ο ίδιος το άφησε στην άκρη για να κρυώσει!

«Θα σκεφτώ και θα ανακοινώσω την απόφασή μου σε δύο μέρες» είπε, ερωτώμενος για το αν θα παραμείνει στην τεχνική ηγεσία των «πλάβι», αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα φύγει και ανοίγοντας (σύμφωνα με την υφέρπουσα φημολογία) τον δρόμο για τον Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς ή για τον Σάσα Ομπράντοβιτς...

Η πρόκριση της Σερβίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο συνέπεσε με την προβολή του εξαιρετικού από καλλιτεχνικής πλευράς, ιστορικώς τεκμηριωμένου και πολύ συγκινητικού ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «We Were World Champions» το οποίο προβλήθηκε χθες το πρωί στη Λιουμπλιάνα.

Οι μνήμες, οι αναμνήσεις, οι συγκινήσεις και (όχι απλώς η νοσταλγία, αλλά) η αποκαλούμενη Yugonostalgia ξαναγύρισαν στην πόλη, όπου το 1970 οι «πλάβι» με προπονητή τον Ράνκο Ζεράβιτσα αναδείχθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους πρωταθλητές κόσμου...

Από τότε ανέβηκαν στο Εβερεστ άλλες τέσσερις φορές (1978, 1990, 1998, 2002), αλλά εκείνος ο παρθενικός θρίαμβος παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένος στη μνήμη όλων των Γιουγκοσλάβων, διότι συν τοις άλλοις αποτέλεσε την απαρχή των κατοπινών που δεν ήταν και λίγοι...

Με τη σημασία που είχε δώσει κάποτε ο Γουίνστον Τσόρτσιλ στη μάχη του Ελ Αλαμέιν, ο (αρχηγός εκείνης της ομάδας) Ιβο Ντανέου θα μπορούσε κι ελόγου του να πει πως «μέχρι τότε δεν είχαμε νικήσει ποτέ και από τότε δεν χάσαμε ποτέ»!

Οντως μέχρι τότε οι «πλάβι» δεν είχαν ανέβει ποτέ στην κορυφή και από τότε -για τριάντα πέντε χρόνια- έπαιρναν χαπάκια για τον ίλιγγο!

Βαρέθηκαν να ανεβαίνουν αυτοί στην κορυφή, βαρεθήκαμε κι εμείς να τους βλέπουμε εκεί ψηλά, μέχρι τη στιγμή που ο πανδαμάτωρ χρόνος τους γέμισε κι αυτούς ρυτίδες και τους έκανε να καμπουριάζουν και να κυκλοφορούν με μαγκούρα!

Αυτό δεν το βγάζω από το μυαλό μου, αλλά το άκουσα χθες το μεσημέρι από το στόμα του Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς, που είπε ότι «όσοι παίξαμε μπάσκετ καμπουριάζουμε γρηγορότερα επειδή σκύβαμε για να ντριμπλάρουμε»!

Ο «Μπόρα» μπορεί να έκλεισε τα 88 και να χρειάζεται μπαστουνάκι για να περπατήσει, αλλά σε αντίθεση με τη σωματική, η πνευματική ευεξία του είναι τέτοια που τον κάνει να δείχνει περδίκι!

Για τον Ντούντα δεν το συζητώ: αυτός είναι περδίκι με τα όλα του, χώρια που αυτό το σερβικό υπόλειμμα το οποίο κουβάλησε στη Σλοβενία του γέμισε την ψυχή...

Τόσο πολύ του τη γέμισε, ώστε προχθές το βράδυ βγήκε και είπε πως «η έβδομη θέση και η πρόκριση στο Μουντομπάσκετ συνιστούν μεγαλύτερη επιτυχία από τη νίκη του Ολυμπιακού στον τελικό της Κωνσταντινούπολης»!

Δεν ξέρω εάν ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος πληροφορούμενος αυτό το σχόλιο θα αντέδρασε -κατά την προσφιλή συνήθεια του- με τη λέξη «αίσχος», αλλά είμαι βέβαιος πως για να πει τέτοια κουβέντα ο Ντούντα κάτι παραπάνω θα ξέρει, κάτι (άλλο) θα 'χει στο μυαλό του και προφανώς κάτι τις θα 'χει μείνει ακόμη στο μπουκάλι που βρίσκεται μπροστά του!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS