Το σοκ του αποκλεισμού, εννοώ, αν και περισσότερο από αυτό καθ' εαυτό το ατύχημα θα με πειράξει εάν δεν φροντίσουμε να κάνουμε ένα γερό σέρβις στο (εθνικό) όχημά μας, ώστε την επόμενη φορά που θα βγούμε στον δρόμο μιας διοργάνωσης να μην τρέμει το φυλλοκάρδι μας στην πρώτη επικίνδυνη στροφή...

... ή εάν ο δρόμος έχει λάδια, όπως συνέβη στο Κόπερ και στη Λιουμπλιάνα!

Βεβαίως το να καθόμαστε τώρα πάνω από το πτώμα και να σπαράζουμε δεν ωφελεί σε τίποτε, διότι ο γέγονεν, γέγονεν, αλλά, διάβολε, αφού ξεμπλέξαμε με την κηδεία και τα εννιάμερα του μακαρίτη, καλό θα ήταν να κοιτάξουμε μπροστά...

Παρεμπιπτόντως η Εθνική δεν είναι η πρώτη ομάδα στον κόσμο, αλλά ούτε (θα είναι) και η τελευταία η οποία παθαίνει τέτοιο κάζο και αποδεικνύεται ανάξια των προσδοκιών, που η ίδια είχε καλλιεργήσει...

Δεν είναι επίσης η πρώτη (αλλά ελπίζω να είναι η τελευταία) ελληνική ομάδα η οποία παθαίνει τέτοιο στραπάτσο και από εκεί που εκ των προτέρων αποθεωνόταν, εκ των υστέρων αναθεματίζεται...

Απλώς οι αστοχίες της στις μεγάλες διοργανώσεις είναι πλέον μαζεμένες, το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2009 έχει στοιχειώσει, οι προπονητές έρχονται και παρέρχονται, οι παίκτες της πρώτης γραμμής γερνάνε...

... και επειδή στην Ελλάδα μας αρέσει και έχουμε συνηθίσει να ζούμε με τα φαντάσματα, κάθε τρεις και λίγο να 'σου ο Διαμαντίδης!

Το εννοώ αυτό διότι ενώ ο αρχηγός του Παναθηναϊκού υπήρξε σαφής και κατηγορηματικός στη δήλωση αποχώρησής του από την εθνική ομάδα (μετά το Μουντομπάσκετ του 2010) και συν τοις άλλοις δεν ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που λένε και ξελένε, κάποιοι επιμένουν να τον ξαναβάζουν στο κάδρο!

Αυτό δεν θα ήταν τόσο ενοχλητικό, εάν η αδιάκοπη επίκληση της (όντως πολύ σοβαρής) απουσίας του, δεν συνδυαζόταν εσχάτως με την άποψη ότι ο Διαμαντίδης δεν παράτησε την Εθνική διότι κουράστηκε, αλλά επειδή δεν γούσταρε, λέει, να κάνει τον... ιπποκόμο του Σπανούλη!

Το πόσο σοβαρή είναι τούτη η εκδοχή το γνωρίζει καλύτερα απ' όλους ο ίδιος και κανείς άλλος, ούτε καν ο Σπανούλης, άλλωστε οι δυο τους, σε πείσμα της βεντέτας των αιωνίων αντιπάλων, εξακολουθούν να έχουν καλές σχέσεις...

... μάλιστα αυτές τις μέρες βρέθηκαν παρέα στη Μαδρίτη και αναμετρήθηκαν σε μια μπασκετική παρτίδα που διοργάνωσε η Ευρωλίγκα για να παρουσιάσει το νέο ηλεκτρονικό παιχνίδι NBA2K14!

Εδώ ανοίγω μια παρένθεση, διότι ώρες ώρες η (υποκινούμενη από τρίτους) αντιπαράθεση των δύο παικτών ξεπερνάει τα όρια του συναγερμού: συντείνει δυστυχώς σε αυτή την "αρρωστημένη κατάσταση" και η εξάπλωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία η κόντρα του "V-Span" με τον "3D" σπάει τα ταμεία!

Φτάνει να αναφέρει κανείς το όνομα του ενός και αμέσως αρχίζει ο διαδικτυακός πόλεμος, που δεν ξέρω εάν (όπως έλεγε ο Σεφέρης) είναι "για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη", σίγουρα πάντως καταλήγει να αφορά την "επίσημη αγαπημένη"!

Κάνουν ρίμα η Ελένη και η "επίσημη αγαπημένη", αλλά δεν κάνει καθόλου καλό στη δημόσια υγεία όλη αυτή η μισαλλοδοξία για το ποιος είναι καλύτερος παίκτης, ποιος χρειάζεται περισσότερο στην Εθνική, ποιος θα μπορούσε να παίξει στο ΝΒΑ, ποιος παντρεύτηκε πιο όμορφη γυναίκα, ποιος την έχει μεγαλύτερη (sic) και πάει λέγοντας...

Αυτό είναι κακό, αλλά γίνεται ακόμη χειρότερο από τη στιγμή που τα διασταυρούμενα πυρά πλήττουν αμάχους, που μάλιστα δεν έχουν καμιά σχέση με την υπόθεση: ως εκ τούτου ακόμη και ο τελικός του Ευρωμπάσκετ θεωρήθηκε εμμέσως πλην σαφώς μια μάχη ανάμεσά τους!

Ο άμαχος στην προκειμένη περίπτωση ήταν ο... Τόνι Πάρκερ, που είναι φίλος με τον Σπανούλη και μάλιστα (όπως διάβασα κάπου) έχουν το ίδιο χούι: να δίνουν δηλαδή και οι δύο σκονάκι στους προπονητές τους για το πώς πρέπει να παίζουν!

Δεν ξέρω πότε θα βγει καπνός από την καμινάδα του ΟΑΚΑ όπου στεγάζεται η ΕΟΚ για να μάθουμε εάν θα μείνει ο ίδιος (Λατίνος κιόλας) Ποντίφηξ στον θρόνο της ελληνορθόδοξης μπασκετικής εκκλησίας ή εάν θα ανακηρυχθεί καινούργιος Πάπας...

Περισσότερο όμως από τα πρόσωπα, σημασία στην παρούσα φάση έχουν τα πράγματα κι αυτά οφείλει πρωτίστως να διευθετήσει ο Γιώργος Βασιλακόπουλος: το εάν η Εθνική αμύνεται (καλώς) με under στα pick n' roll και επιτρέπει στον κάθε Κοπόνεν και στον κάθε Ντράγκιτς να κάνει πάρτι είναι δευτερεύον μπροστά στη γενικότερη φιλοσοφία λειτουργίας των εθνικών ομάδων...

Καλό είναι να 'χουμε ένα όμορφο και γρήγορο αυτοκίνητο, αλλά προτού το βγάλουμε στην αφετηρία πρέπει να το περάσουμε από ένα καλό σέρβις για να μην ντεραπάρει πάλι στην επόμενη επικίνδυνη στροφή ή στον δρόμο που έχει λάδια...

Πηγή: Goal
 

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός