Απολαύσαμε τον Νίκο Γκάλη στα ντουζένια του και δεν είμαστε από εκείνους που, κατά τους Active member, «νομίζουν ότι η μπάλα είναι τώρα πιο μεγάλη». Προλάβαμε να χειροκροτήσουμε τον Ντράζεν Πέτροβιτς, όχι μόνο στο ΝΒΑ, αλλά και στα γήπεδα της Ευρώπης. Είδαμε Μενεγκίν, είδαμε Ντ'Αντόνι, είδαμε Κούκοτς και Ράτζα, είδαμε Γιαννάκη και Φάνη, είδαμε Ντακουρί, «Επι», Τζάμσι, τον Μπομπ Μάκαντου στην Τρέισερ. Ημασταν ακόμη πιπίνια όταν ο Μάτζικ με τον Μπερντ και τον Τζαμπάρ έβαζαν το μπάσκετ στα σπίτια των φιλάθλων της οικουμένης, ακολουθήσαμε βήμα προς βήμα και άλμα προς άλμα την εκτόξευση του Μάικλ Τζόρνταν.

Μας ξέφυγε, όμως, ο «Νουρέγεφ του μπάσκετ». Τον γνωρίσαμε ντυμένο με το κοστούμι του προπονητή. Ο Σεργκέι Μπέλοφ, που μεσουράνησε στη δεκαετία του '70 και έφυγε χθες για τη γειτονιά των αγγέλων (και του Ντράζεν και του Ουίλτ και του Μπόμπαν και τον Αλφόνσο Φορντ και του Γιώργου Κολοκυθά), πρόωρα, σε ηλικία μόλις 69 ετών.

Οι παλιοΙ λένε ότι δεν γνώρισε άλλον σαν αυτόν το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Οτι ήταν ένας χορευτής με σορτσάκι. Οτι πήγε το μπάσκετ πολλά χρόνια μπροστά, λανσάροντας την έννοια του «πόιντ φόργουορντ». Οτι το ταλέντο του ήταν βελούδινο και η προσωπικότητά του ατσάλινη. Οτι θα είχε κάνει θραύση στο ΝΒΑ, εάν έβρισκε τα σύνορα της Σοβιετικής Ενωσης (και της Αμερικής) ανοιχτά.

Το ΝΒΑ τον επέλεξε, πρώτον ανάμεσα σε χιλιάδες λαμπρά αστέρια του παγκόσμιου στερεώματος, για να εγκαινιάσει την «πτέρυγα των αλλοδαπών» στο Hall Of Fame στο Σπρίνγκφιλντ. Η FIBA ξεκίνησε από αυτόν το δικό της Μουσείο του Μπάσκετ. Η πορτοκαλί μπάλα τον αποχαιρέτησε χθες, ακριβώς 35 χρόνια από τη μέρα του θανάτου του άλλου Μπέλοφ, του Αλεξάντερ, ο οποίος -απλή συνωνυμία- έβαλε την τελευταία πινελιά στον πολυσυζητημένο Ολυμπιακό τελικό του 1972 στο Μόναχο.

Δεν πρόφτασα τους δύο Μπέλοφ σε δράση, αλλά είδα το νικητήριο καλάθι των Σοβιετικών πολλά χρόνια πριν εφευρεθεί το Youtube (και το Ιντερνετ), στο Hall Of Fame καλή ώρα, σε ένα παλιό ταξίδι στην Αμερική. Ο σκόρερ Αλεξάντερ πανηγύριζε σαστισμένος σαν απρόσκλητος ήρωας, κάτι σαν Αργύρης Καμπούρης της ΕΣΣΔ, αλλά ο ηγέτης Σεργκέι έμοιαζε με αληθινό τοτέμ μέσα στον κλοιό των συμπαικτών του. Εθνικός ήρωας πια.

Έμεινε στις επάλξεις έως τους Αγώνες του 1980, όταν μάλιστα άναψε τον Ολυμπιακό βωμό -τον οποίο παρέλαβε από τα χέρια του τριπλουνίστα Βίκτορ Σανέγεφ, αν δεν με απατά η μνήμη- στο Στάδιο «Λένιν» της Μόσχας. Αμέσως μετά τους Αγώνες, δέχθηκε ένα δυσοίωνο τηλεφώνημα από τον υπουργό Αθλητισμού Σεργκέι Παβλόφ. «Από σήμερα είσαι ο νέος προπονητής της εθνικής ομάδας», ήταν η διαταγή.

Ο Σεργκέι αρνήθηκε την τιμή, αλλά ο Αλεξάντερ Γκομέλσκι έμαθε τα καθέκαστα και τον έβαλε στο ψυγείο. «Η KGB μου πήρε το διαβατήριο και για πολλά χρόνια φοβόμουν ότι θα με βρουν σε χαντάκι», διηγήθηκε ο Μπέλοφ εν έτει 2011. Θα έχουν πολλά να συζητήσουν, τώρα που θα συναντηθούν ξανά με τον «σιδερένιο συνταγματάρχη» του ρωσικού μπάσκετ.

Διεθνή Μπάσκετ SPORTS