Εχει κάνει πολλά πράγματα για πρώτη φορά στη ζωή του ο Ομπράντοβιτς, αλλά νομίζω πως αυτό που του έτυχε τώρα δεν το 'χει ξανακάνει, αλλά πολύ το απολαμβάνει!

Κάνει ρίμα αυτό, αλλά κάνει και καλό, τόσο στην καινούργια ομάδα του και σε ολόκληρο το τουρκικό μπάσκετ όσο και στον ίδιο, που ξαφνικά από καθηγητής πανεπιστημίου έγινε νηπιαγωγός, ου μην και baby sitter!

Παραμένει βεβαίως προφεσόρος και μάλιστα της ανώτατης βαθμίδας (με ένα curriculum vitae το οποίο θα ανάγκαζε ακόμη και τους καθηγητάδες του Χάρβαρντ να σκίζουν τα πτυχία τους), αλλά στην παρούσα φάση, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος, βγάζει την τήβεννό του και φοράει κι αυτός τη σαλιάρα για να ταΐσει τα μωρά που μαζεύτηκαν στην τάξη του!

Το εννοώ αυτό, διότι στο ρόστερ της Φενέρμπαχτσε Ούλκερ, εκτός από τους γνωστούς και μη εξαιρετέους παίκτες, υπάρχουν και πέντε ανήλικα παιδιά, που κοκκινίζουν από ντροπή όταν τα κοιτάζει και τους ζητάει να πετάξουν τις πιπίλες, τις σαλιάρες και τα pampers και να γίνουν μονομιάς άντρες!

Αντρες και μάλιστα άντρες έτοιμοι για όλα, ώστε από εκεί που δεν έπαιζαν ούτε καν στην εφηβική ομάδα, τώρα να μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια έναν Φίσερ, έναν Ιμπάκα, έναν Σεφολόσα κι έναν Κέβιν Ντουράντ, όπως τους έλαχε προχθές το απόγευμα!

Το εννοώ αυτό διότι δεδομένων και των απουσιών που είχε η τουρκική ομάδα (Μπιέλιτσα, Σαβάς, Κάραμαν, Ονάν), ο Ζέλικο έριξε στην αρένα με τα λιοντάρια των Θάντερ, πέντε, στην κυριολεξία, αμούστακα παιδιά που όλα τους γεννήθηκαν όταν ο ίδιος είχε ήδη στη συλλογή του τρεις από τις οκτώ κούπες της Ευρωλίγκα, ένας μάλιστα είναι συνομήλικος του γιου του!

Μου τους παρουσίασε μάλιστα με ανεπιτήδευτο καμάρι μια ώρα πριν από την έναρξη του αγώνα, όταν τους στοίχισε και τους έβγαλε στην αναφορά...

Κοινώς είσαι ο νεοσσός της Φενέρμπαχτσε και λέγεσαι Κέναν Σιπάχι, Ομέρ Φαρούκ Γιουρτσεβέν, Αιμπέρκ Ολμάζ, Τζέιμς Μετεκάν Μπιρσέν και Μπερκ Ιμπραήμ Ουγκουρλού!

Αναφέρω επίτηδες τα πλήρη ονόματά τους με την ελπίδα ότι θα τα διαβάσει και θα τα μάθει και ο ίδιος ο Ζέλικο, διότι με εξαίρεση τον Σιπάχι από τον οποίον μαγεύτηκε από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισε στην προετοιμασία της εθνικής ομάδας (και είπε «τον θέλω... χθες»), όλους τους άλλους τους ξέρει απλώς με τα μικρά ονόματά τους, του ενός μάλιστα το ξέχασε και ζήτησε από τον ίδιο να συστηθεί!

Εβαλα τα γέλια τότε, αλλά ομολογώ πως εκείνη την ώρα, όπως και στη διάρκεια του αγώνα, όταν τους έριχνε τον έναν μετά τον άλλον στο γήπεδο, γελούσαν και τα δικά του μουστάκια από τη χαρά και από την υπερηφάνεια!

Ναι, το ξέρω πως ο Ζέλικο δεν έχει μουστάκια, αλλά κατά παράφραση της ατάκας του Βογιατζή προς τον Γεωργίτστη (στην ταινία «Οι θαλασσιές οι χάντρες») νομίζω πως αυτά τα πιτσιρίκια μέχρι και μουστάκια θα τον βάλουν ν' αφήσει για να γελάνε με την πρόοδό τους!

Οντως με εξαίρεση τον Σιπάχι, που έκανε το ντεμπούτο του (με την Τόφας Μπούρσα) στην Α1 στην τρυφερή ηλικία των 15 ετών και τις προάλλες ανακηρύχθηκε MVP του Ευρωμπάσκετ Εφήβων και τον Μπιρσέν, τα άλλα τρία παιδιά δεν τα ήξερε ούτε ο θυρωρός της Fenerbahce Ulker Sports Arena!

O γεννημένος το 1996 Αϊμπέρκ πέρυσι ξεροστάλιαζε στην άκρη του πάγκου της εφηβικής ομάδας κι εφέτος, όσο έλειπαν οι διεθνείς, ο Ομπράντοβιτς όχι μόνο τον έβγαλε στο κλαρί της πρώτης ομάδας, αλλά τον έκανε και μέλος της πρώτης πεντάδας!

Τον γεννημένο το 1998 Ομέρ πάλι τον έκανε όχι απλώς να κοκκινίσει από τη ντροπή του, αλλά και να... χεστεί πάνω του στον αγώνα με την Μπουντιβέλνικ Κιέβου στο Rixos Cup όταν στο τελευταίο τάιμ άουτ κι ενώ η Φενέρμπαχτσε/Ούλκερ βρισκόταν πέντε πόντους πίσω σχεδίασε ένα σύστημα για να σουτάρει ο λεγάμενος τρίποντο!

Ακούγοντας το όνομα του ο Ομέρ έπαθε ταράκουλο και επειδή δεν πίστευε στ' αυτιά του και στα μάτια του, θέλησε να επιβεβαιώσει την εντολή του προπονητή του:

«Ποιος, κύριε; Εγώ;» ρώτησε με τρεμάμενη φωνή και σε σπαστά αγγλικά...

«Ναι, εσύ βρε... μαλάκα» του απάντησε σε άπταιστα ελληνικά ο Ομπράντοβιτς και εκεί η σεμνή τελετή έλαβε τέλος, διότι έφτανε μια κουβέντα στα ελληνικά για να καταλάβει ο Ομέρ πως από παιδί έπρεπε να γίνει άντρας, αλλιώς θα τον φάει η μαρμάγκα!

Βασικά θα τον φάει ο Ομπράντοβιτς που όταν τσατίζεται με την ανυπακοή των παικτών του ή -ακόμη χειρότερα- από την αίσθηση πως τους λείπουν η φιλοδοξία και το κίνητρο για να γίνουν καλύτεροι, γίνεται πολύ πιο τρομακτικός από τη μαρμάγκα!

Τότε είναι που (για να μην παρεκκλίνω από τον πρόλογο) από καθηγητής πανεπιστημίου δεν γίνεται νηπιαγωγός, αλλά ο μπαμπούλας που τον βλέπουν τα παιδιά και όχι μονάχα τρώνε όλο το φαΐ τους, αλλά χέζονται κιόλας πάνω τους!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS