Δεν έχω σκοπό να ακολουθήσω τα κλισέ περί «σκαπανέων στο μετερίζι μιας δημοσιογραφίας που θα μείνει πιο φτωχή». Ούτε είμαι σε θέση να γράψω αμέτρητες προσωπικές εμπειρίες από τον Φίλιππο Συρίγο. Αυτό θα το κάνουν (αν το κάνουν και αν είναι σε θέση -ψυχολογικά- να το κάνουν...) εκείνοι που συνεργάστηκαν μαζί του, που τον έζησαν από κοντά, που μοιράστηκαν τον καπνό από τα τσιγάρα του. Δεν δούλεψα μαζί του...

Όμως, ήταν δάσκαλός μου! Κυριολεκτικά κι όχι με την έννοια του ανθρώπου που δείχνει το δρόμο με την ποιότητα ή τη δουλειά του. Δάσκαλος σε αίθουσα, σε τάξη, με μαθητές -μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων- που τον κοίταζαν στο στόμα με ανοικτό το στόμα. Μετά σχεδόν δύο δεκαετίες, θυμάμαι εκείνα τα λίγα, δίωρα ή τρίωρα μαθήματα, σαν όνειρο. Τον Φίλιππο Συρίγο μέσα σε ένα σύννεφο από τον καπνό που που ξεφυσούσε από τα ρουθούνια του, να διηγείται ιστορίες που σε βάθος χρόνου αποδείχθηκαν πολύτιμα μαθήματα για όσους από εμάς προσπάθησαν να ακολουθήσουν τα χνάρια του.

Διαβάστε το υπόλοιπο σχόλιο και δείτε το βίντεο στο gazzetta.gr

Μπάσκετ SPORTS