Έχουν περάσει λίγες ώρες από την ώρα που η πειραιώτικη γη δέχτηκε στα έγκατα της τον Φίλιππο Συρίγο και το μούδιασμα που ένιωσα όταν άκουσα από τον (γιο του, τον) Γιώργο να μου επιβεβαιώνει το μοιραίο, αντί να υποχωρεί, διογκώνεται. Σε τέτοιες περιπτώσεις, (λένε πως) μαζί με έναν άνθρωπο νιώθεις πως κηδεύεται κι η νιότη σου, αλλά σήμερα στην Ανάσταση θαρρώ πώς κάμποσοι από το σινάφι μας εκτός από τα καλύτερα χρόνια μας, κηδέψαμε και πολλά άλλα πράγματα...

Διαβάστε τη συνέχεια στο Gazzetta.gr