Οσο άδικη ήταν η κριτική του παρελθόντος για ένα παιδί που προσπαθούσε να ισορροπήσει μεταξύ του σπάνιου ταλέντου του και της υπερμεγέθους (με λάθος τρόπο ανεπτυγμένης) προσωπικότητά του, τόσο λάθος θα είναι και τώρα η αναγόρευσή του σε Μεσσία ή σωτήρα του ελληνικού μπάσκετ. Αμέσως μετά την καρυδάτη παρουσία που είχε ο μικρός στη Χάλα Πιονίρ (μία εμφάνιση σήμα κατατεθέν του χαρακτήρα του) από γνωστούς και ....γνωστούς αγνώστους έχω διαβάσει τα πάντα. Μέχρι και ο Αντρέα Τρινκιέρι επανεμφανίστηκε στο κάδρο, σε ακόμα μία αφορμή που μας δόθηκε να ποδοπατήσουμε το κουφάρι ενός "πτώματος".

Βλέποντας τον Νίκο Παππά να φορά τα παπούτσια του Διαμαντίδη στο Βελιγράδι, να ευστοχεί στα μούτρα των αμυντικών και 6 χιλιάδων οπαδών που ήταν έτοιμοι να κραυγάσουν για μία τάπα που θα έστελνε τη μπάλα στις πινακίδες, δεν μπορούσες παρά να προσφέρεις θαυμασμό και υποκλίσεις στο εποικοδομητικό θράσος του νεαρού, που μόλις προ μίας εβδομάδας είχε δει όλο το ματς χωρίς να βγάλει τη φόρμα του κόντρα στην Λαμποράλ Κούτσα, στην Κύπρο.

Οσο πιο γρήγορα αντιληφθεί όμως ο ίδιος και οι συν αυτώ, ότι αυτές οι εμφανίσεις γεννούν κολακείες, αλλά η διάρκεια τον σεβασμό, τόσο καλύτερα θα είναι για τον ίδιο και το ελληνικό μπάσκετ.

Διαβάστε το υπόλοιπο σχόλιο στο gazzetta.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS