Είναι ιδέα μου ή παρατηρώ τις τελευταίες ώρες και μετά την ήττα του Παναθηναϊκού από τη Μακάμπι, μία διάθεση ωραιοποίησης της κατάστασης και πολλά ναι μεν, αλλά; Σαν να παρουσιάζεται μία ανάγκη να ανακαλυφθούν βιαίως και σε κόντρα της πραγματικής εικόνας, θεμέλια αισιοδοξίας, υποψίες βελτίωσης, βάσεις ανάκαμψης. Στοιχεία, που όσο κι αν θέλει να αναζητήσει κανείς στο ματς του Τελ Αβίβ, είναι απίθανο (κι επιπλέον) απαγορεύεται να βρει! Στην πραγματικότητα, η εικόνα του Παναθηναϊκού στο Ισραήλ (με εξαίρεση τον Λάσμε) ήταν η χειρότερη που έχει παρουσιάσει από την αρχή της σεζόν της Ευρωλίγκα. Υπήρξαν κάποιες συνεργασίες στην επίθεση βέβαια, αλλά αν αυτή η ελάχιστη εξέλιξη, μπορεί να διαγράψει την κάκιστη αμυντική εικόνα (και ιδιαίτερα σε κρίσιμες σημεία) και την ακόμα χειρότερη επιθετική, τότε ο Παναθηναϊκός βαδίζει σε πολύ λάθος δρόμο.

 

Εχει τύχει να αναφέρω και πάλι ότι η πιο ηρωική πράξη στη διαδρομή επίλυσης ενός προβλήματος που πρέπει να κάνει ένας ασθενής, είναι να παραδεχθεί ότι πάσχει. Κι αν οι πράσινοι αναζητήσουν θετικά σημεία στην αναμέτρηση του Ισραήλ για να σταθούν σε αυτά, πολύ απλά θα συνεχίσουν να βαδίζουν σε τεντωμένο σκοινί. Ο Παναθηναϊκός παίζει πραγματικά πολύ άσχημα και το πιο δυσάρεστο είναι ότι συνεχίζει να εμφανίζει τα ίδια προβλήματα που τον ακολουθούν από την έναρξη της σεζόν.

Διάβασε περισσότερα στο gazzetta.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS