Aλλά, τιμής ένεκεν, τη μετάδοση στη Δημόσια Τηλεόραση, αντί για τον Βαγγέλη Ιωάννου, θα έπρεπε να την κάνει ένας εξ εφέδρων συνονόματός του!

Τον Βαγγέλη Φουντουκίδη εννοώ, διότι, μολονότι έχουν περάσει ήδη 35 χρόνια από εκείνο το βράδυ, η φωνή του ηχεί ακόμη στ' αυτιά μου και επειδή το ματς υπήρξε ούτως ή άλλως ιστορικό, νομίζω ότι αυτή η μετάδοση αποτελεί ανεκτίμητη (μπασκετική) παρακαταθήκη!

Εκείνο το βράδυ είναι η 7η Δεκεμβρίου του 1978, όταν ο Ολυμπιακός στην τελευταία αγωνιστική του προκριματικού γύρου του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης υποδεχόταν την πολωνική Γκντανσκ, με στόχο μια νίκη άνω των 20 πόντων, ώστε να περάσει στην εξάδα της τελικής φάσης!

H FIBA είχε πλέον καθιερώσει τη φόρμουλα του τελικού γύρου των έξι ομάδων από τους οποίες οι πρώτες δύο προκρίνονταν στον τελικό, αλλά για τον Ολυμπιακό αυτή η προοπτική φαινόταν πολύ μακρινή, διότι εκτός από την Αλ Γιάλα της Συρίας, του έπεσαν επίσης η Λε Μαν και η Βίμπρζεζε του Γκντανσκ!

Ο Ολυμπιακός νίκησε τους Σύριους με 106-57 και 94-76, ηττήθηκε στο Γκντανσκ με 91-85, αλλά δεν κάλυψε τη διαφορά με τη Λε Μαν (79-62 και 56-76), με αποτέλεσμα στην τελευταία αγωνιστική να υποδέχεται τους Πολωνούς επιδιώκοντας ένα mission impossible: νίκη με διαφορά πάνω από είκοσι πόντους!

Ο στόχος φαινόταν ακατόρθωτος, αλλά (όπως κατά σύμπτωση έγραφα χθες με αφορμή τον αγώνα του Παναθηναϊκού με τη Μακάμπι στις 9 Δεκεμβρίου του 1971, στο Τελ Αβίβ) πίσω είχε η αχλάδα του Μουρούζη την ουρά!

Ο Στιβ Γιατζόγλου, ο Γιώργος Καστρινάκης, ο Παύλος Διάκουλας, ο Πολ Μελίνι, ο (προερχόμενος από τον Παναθηναϊκό και αργότερα μπάρμαν στη Γλυφάδα) Τζέρι Τζένκινς, ο Αρης Ραφτόπουλος, ο Νίκος Σισμανίδης, ο Θανάσης Ράμμος, ο Κίμωνας Κοκορόγιαννης και ο Γιάννης Γκαρώνης έπιασαν εξαρχής τους Πολωνούς από τον λαιμό και τους στραγγάλισαν!

Ημουν από τότε ψωνισμένος με το μπάσκετ και δεν θα ξεχάσω ποτέ τις εικόνες από εκείνο το ματς που εξελίχθηκε σε θρίλερ με τη διαφορά να ανεβοκατεβαίνει από τους είκοσι πόντους και με τον στόχο του Ολυμπιακού πότε να θεριεύει και πότε να τρεμοσβήνει!

Ο επίλογος υπήρξε συναρπαστικός: ο Γιατζόγλου, ο οποίος συν τοις άλλοις είχε πιάσει αιχμάλωτο στην άμυνα τον Εντουαρντ Γιούρκεβιτς, σηκώθηκε από τα πλάγια και με ένα τζαμπ σουτ με ταμπλό πέτυχε το 102-79 και άνοιξε την πόρτα για να κάνει παρέα ο Ολυμπιακός με τα μεγαθήρια της εποχής: την Μπόσνα Σαράγεβο, που έμελλε να στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης, την Μομπιλτζίρτζι Βαρέζε, η οποία θα έπαιζε στον δέκατο συνεχή τελικό της, τη Ρεάλ Μαδρίτης, τη Χουβενδούδ Μπανταλόνα και τη Μακάμπι Τελ Αβίβ!

Οι σκηνές οι οποίες ξαναπερνούν από μπροστά μου σαν ασπρόμαυρο φιλμ συνιστούσαν τον απόλυτο πανζουρλισμό: με το που ήχησε η κόρνα της λήξης, οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού όρμησαν στον αγωνιστικό χώρο, σήκωσαν στα χέρια τον Μουρούζη και τους παίκτες και έκαναν τον γύρο του θριάμβου...

... ενώ την ίδια στιγμή ο συνήθως ήρεμος στις μεταδόσεις του (και βαθύς γνώστης του μπάσκετ) Φουντουκίδης ωρυόταν από το μικρόφωνο!

Επειδή τότε οι τόνοι των τηλεοπτικών περιγραφών ήταν χαμηλοί, τόσο πολύ ξένισε ο ενθουσιασμός του κυρίου Ευάγγελου που η μετάδοσή του έγινε θέμα επερώτησης στη Βουλή!

Α, για να μην το ξεχάσω: ο (γεννημένος το 1948 και ύψους 1,95 μ.) Γιούρκεβιτς, για τον οποίον έγραψα προηγουμένως, είναι ένας από τους κορυφαίους Πολωνούς παίκτες όλων των εποχών, μάλιστα υπήρξε ο διάδοχος του Γιώργου Κολοκυθά: τον ακολούθησε ως δεύτερος σκόρερ στο Ευρωμπάσκετ του 1969 με μέσο όρο 20,3 πόντους και βγήκε πρώτος στο Ευρωμπάσκετ του 1971 με 22,6 πόντους.

Μου 'χει μείνει εντυπωμένη στη μνήμη η έμφαση που είχε δώσει ο Φουντουκίδης στον Γιούρκεβιτς, όπως και (τρία χρόνια νωρίτερα) στον συμπατριώτη του Τόμας Βόιτοβιτς, ο οποίος είχε οδηγήσει την Πολωνία στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ολυμπιακό Τουρνουά του 1976 στο Μόντρεαλ!

Εάν δεν απατώμαι, ο Βόιτοβιτς ήταν ο πρώτος βολεϊμπολίστας στον κόσμο ο οποίος κάρφωνε από την πίσω ζώνη, ενώ ο Γιούρκεβιτς ήταν ένας ελ (όπως αποκαλούνταν τότε οι σμολ φόγουορντ) με θανατηφόρο σουτ, αλλά εκείνο το βράδυ προσκύνησε στη χάρη του Στιβ!

Εχω κρατήσει κάποια αποκόμματα από τις εφημερίδες της επόμενης μέρας που ήταν όντως διθυραμβικά: το μεν «Φως των Σπορ» τόνιζε στον πρωτοσέλιδο τίτλο του «Ο Θρύλος στους ?6? της Ευρώπης: Φοβερή ακτύπητη υπερομάδα, ανάστησε το ελληνικό μπάσκετ»...

... η δε (πράσινων φρονημάτων) «Αθλητική Ηχώ» όχι μόνο δεν υστέρησε, αλλά ήταν ακόμη πιο αποθεωτική γράφοντας «Αμόκ για το μέγα θαύμα του Ολυμπιακού: Ηταν συγκλονιστικός κι έκανε να ριγήσουν και οι πέτρες»!

Από τότε πέρασαν κιόλας 34 χρόνια και ο Ολυμπιακός, που τότε ήταν παρθένος στην ελίτ της Ευρώπης, έχει στο παλμαρέ του τρεις ευρωπαϊκούς τίτλους, εφέτος επιδιώκει το three-peat...

και απόψε που αντιμετωπίζει τη Ζιέλονα Γκόρα, τιμής ένεκεν, ο Ιωάννου θα μπορούσε να δώσει το μικρόφωνό του στον Φουντουκίδη!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS