Στα led της «Fernando Buesa Arena» έπαιζε ένα διαφημιστικό σύνθημα που έλεγε «make your play» και ο Ολυμπιακός το υπέκλεψε και το έκανε λάβαρό του με εξόχως εμφατικό τρόπο: έκανε το παιχνίδι του και μάλιστα το έκανε καλύτερα απ' ό,τι συνέβη σε όλη την περίοδο που πήγαινε τρένο!

Αυτό το τρένο εκτροχιάστηκε στις 23 Δεκεμβρίου στο ΟΑΚΑ, οι πρωταθλητές Ευρώπης γνώρισαν πέντε ήττες μέσα σε έναν μήνα και χθες το βράδυ σε ένα γήπεδο που κάποτε ήταν τόπος μαρτυρίου γι' αυτούς, κατάφεραν να ανανήψουν, αλλά, ως γνωστόν, η επιτυχία δεν είναι ποτέ οριστική...

Πλάκα πλάκα, εάν η χθεσινή παρέλαση στη Βιτόρια αποτελέσει την απαρχή (όχι ενός νέου σερί, αλλά) μιας πειστικής ολικής επαναφοράς, τότε ο Ολυμπιακός έχει το δικαίωμα να παραφράσει (ελέω του ονόματος των αντιπάλων του) την παροιμία και να αισιοδοξεί πως «κούτσα κούτσα γίνεται η αγουρίδα μέλι»!

Δεν ξέρω εάν οι Σπανούληδες, οι Σλούκες, οι Πριντέζηδες και οι Μαντζάρηδες (που έχουν διαπράξει κάμποσα και μάλιστα μνημειώδη buzzer beaters) ζήλεψαν τη δόξα του Ζόραν Πλάνινιτς που έβαλε το καλάθι του... αιώνα στην Πόλη, αλλά χθες τα τόσο συνήθη στην ευρωπαϊκή πορεία του Ολυμπιακού (ώστε να αποτελούν δεύτερη φύση του) θρίλερ έμειναν στο ράφι: αντ' αυτών, οι Πειραιώτες κυριάρχησαν σε όλα τα επίπεδα, έδωσαν μια παράσταση ολοκληρωτικού μπάσκετ, έκαναν σημαία την (παρελκόμενη του repeat) υπερηφάνεια του και προσδοκούν πως περνώντας σαν σίφουνας από τη Βασκονία γυρίζουν κιόλας τον διακόπτη.

Υπάρχουν κάμποσα γεγονότα και στατιστικά στοιχεία, τα οποία πιστοποιούν τη μετάλλαξη του Ολυμπιακού. Αίφνης και μόλις στο 15ο λεπτό ο Μπαρτζώκας είχε δώσει χρόνο συμμετοχής και στους δώδεκα παίκτες (μηδέ του Κατσίβελη εξαιρουμένου), όχι από ανάγκη, αλλά από άνεση, ένα το κρατούμενο. Το δεύτερο: οι «ερυθρόλευκοι», οι οποίοι την Κυριακή στο ΟΑΚΑ έβαλαν 48 όλους κι όλους πόντους σε ολόκληρο τον αγώνα, χθες έφτασαν στους 50 μόλις στο 17ο λεπτό. Πέραν αυτών, η ομάδα η οποία κόντρα στον Παναθηναϊκό σούταρε 3/24 τρίποντα, αυτή τη φορά «έγραφε» κάποια στιγμή 10/14 και κατέληξε με 11/21.

Πέρα από την επανεμφάνιση του... κανονικού και αληθινού Σπανούλη, το κρεσέντο του Λοτζέσκι, τη γεμάτη παρουσία του Ντάνστον, την καλή δουλειά του Μπέγκιτς πάνω στον Πλάις, την εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, τα ποσοστά ευστοχίας, την ισορροπία, την επιβολή του γρήγορου ρυθμού, την κυριαρχία στα ριμπάουντ, τον υψηλό δείκτη δημιουργίας, την παραγωγικότητα και τον επιθετικό πλουραλισμό του που ουδόλως κάμφθηκαν απέναντι στη ζώνη, ο Ολυμπιακός πάτησε γερά στο γήπεδο, διότι απλούστατα ανέκτησε το αμυντικό ελιξίριό του! Και μόνο οι αλλεπάλληλες εικόνες παικτών που με τη διαφορά στους τριάντα πόντους έβαζαν χέρια σε κάθε αμφισβητούμενη φάση, φτάνει και περισσεύει για να αποδείξει (όχι του λόγου, αλλά) του μπάσκετ το αληθές!

ΤΑ... ΑΕΙΜΝΗΣΤΑ ΡΕΚΟΡ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Αυτό για το οποίο μάλλιασε μεσούντος του 23-0 η γλώσσα του Γιώργου Μπαρτζώκα προφανώς το ασπάζεται και το υπερθεματίζει και ο Πάμπλο Λάσο μετά την προχθεσινή (πρώτη, μετά από 31 νίκες στη σειρά) ήττα της Ρεάλ στη Μόσχα από την ΤΣΣΚΑ: «Τα μεγάλα σερί και τα ρεκόρ αφορούν μονάχα τους ιστοριοδίφες του μπάσκετ και τους δημοσιογράφους, διότι στο τέλος το μόνο που θυμάται ο κόσμος είναι ποιος πήρε τον τίτλο»!

Παρεμπιπτόντως, αυτόν τον τίτλο η έκπτωτη βασίλισσα τον καρτερά από το 1995, όταν στον πάγκο της βρισκόταν ακόμη ο Ομπράντοβιτς, ο οποίος σε κάθε αγώνα ζητούσε από τον Σαμπόνις να καταδεχτεί να... κατέβει στο επίπεδο των συμπαικτών του και όχι να περιμένει από αυτούς να ανέβουν στο δικό του!

Ο «ΜΠΟΖΑ», Ο ΚΟΥΚΟΤΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΔΙ ΤΟΥ ΖΕΛΙΚΟ ΣΤΟΝ «ΤΟΝΙ»

Το προνόμιο (που μπορεί να `ναι και μοναδικό) το οποίο έχει ο αθλητισμός να δημιουργεί εικόνες και να παράγει συναισθήματα, επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά προχθές το βράδυ στην Πόλη. Επιβεβαιώθηκε επίσης με πιο πανηγυρικό τρόπο η κινεζική σοφία διότι όντως «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις»!

Στην προκειμένη περίπτωση μια εικόνα αξίζει όσο 13 χρόνια, όσο 23 τίτλοι κι όσο μια ανθρώπινη σχέση, που ασφαλώς υπερβαίνει την αθλητική και την επαγγελματική: αναφέρομαι στη φωτογραφία στην οποία εικονίζεται ο Ομπράντοβιτς να θωπεύει με εύγλωττη στοργή και τρυφερότητα τον Διαμαντίδη, που περνάει από μπροστά του!

Δεν ξέρω σε ποιο χρονικό σημείο του αγώνα τραβήχτηκε αυτό το ενσταντανέ, απλώς αναρωτιέμαι εάν και ο Ζέλικο έπαθε αυτό που μου είχε διηγηθεί ότι υπέστη ο Μάλκοβιτς στον τελικό του φάιναλ φορ του 1991 στο Παρίσι: τότε ως προπονητής της Μπαρτσελόνα, πλέον, ο Μπόζα αντιμετώπισε τη Γιουγκοπλάστικα (του) και κάποια στιγμή που ο Τόνι Κούκοτς περνούσε από μπροστά του για να γυρίσει στην άμυνα, τον κτύπησε στα οπίσθια και του έδωσε στα πεταχτά μια οδηγία!

Σε εκείνον τον αγώνα πάντως ο δημιουργός είχε ηττηθεί από το (έστω και αποψιλωμένο) αριστούργημά του, ενώ προχθές συνέβη το αντίθετο. Και κάτι ακόμη που ενώνει τις δύο σκηνές: ο Διαμαντίδης και ο Κούκοτς είναι αριστερόχειρες, ενώ όταν ήταν μικρός ο αρχηγός του Παναθηναϊκού οι φίλοι του στην Καστοριά τον φώναζαν «Τόνι»!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός