Κάποια στιγμή θα έφτανε η ώρα που ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να κερδίσει ένα ματς από την επίθεσή του και όχι από την άμυνά του. Εξάλλου ήταν εκ των πραγμάτων δύσκολο να κρατάει κάποια ομάδα κάτω από τους 60-65 πόντους για μια ολόκληρη σεζόν. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρχει καλή περιφερειακή άμυνα. Θα πρέπει τα γκαρντ να βγάζουν τα... συκώτια των περιφερειακών, να υπάρχει ενέργεια, καλή άμυνα πάνω στη μπάλα και ταυτόχρονα «καθαρό μυαλό» στην επίθεση.

Από τη στιγμή που ο Ούκιτς φαίνεται ακόμα επηρεασμένος από τον τραυματισμό του και δεν μπορεί να βρει τον καλό του εαυτό, το πρόβλημα του Παναθηναϊκού μεγιστοποιείται. Τη δεδομένη χρονική στιγμή ο Κροάτης γκαρντ μοιάζει να είναι η «μαύρη τρύπα» των «πρασίνων» στην περιφέρεια, είτε στην προσωπική άμυνα, είτε στην επίθεση όπου μετράει 12/44 σουτ εντός πεδιάς στη φάση του ΤΟΡ-16, εκ των οποίων 2/19 τρίποντα με τα 0/9 να είναι στις τρεις σερί ήττες των «πρασίνων».

Οταν, λοιπόν, το βασικό σου πλέι μέικερ δεν εμπνέει εμπιστοσύνη και βλέπει τους προσωπικούς του αντιπάλους να έχουν +15 πόντους σε κάθε ματς, τότε... υπάρχει πρόβλημα. Αργά ή γρήγορα θα έβγαινε στην επιφάνεια με αποτέλεσμα ο αυτόματος πιλότος που είχε μπει ο Παναθηναϊκός στο ξεκίνημα του ΤΟΡ-16 να μοιάζει με... ακούρδιστη μηχανή. Όχι ότι έχει χαθεί τίποτα όσον αφορά την πρόκριση στα προημιτελικά. Ούτε ότι έχει χαθεί ακόμα το πλεονέκτημα της έδρας. Με επτά ματς να απομένουν για το τέλος, μπορεί να συμβούν σημεία και τέρατα. Έχουμε δρόμο ακόμα.

Το σίγουρο είναι ότι οι «πράσινοι» παρουσιάζουν αδυναμία στον «άσο» αφού έχουν ξεμείνει (και πάλι!!) με τον Δημήτρη Διαμαντίδη, ο οποίος αγωνίζεται +30 λεπτά στα κρίσιμα ματς. Είναι απολύτως λογικό να «μπλοκάρει» σε κάποια σημεία του αγώνα εάν και εφόσον δεν έχει και τη στήριξη των συμπαικτών του. Ο Κάρι μπορεί να πάρει ένα ματς μόνος του στην επίθεση, αλλά από τη στιγμή που μια ομάδα προσαρμόζει την άμυνα πάνω του κάποια στιγμή θα «σιγήσει» όπως έκανε και στη Μάλαγα. Στην τελική τι παραπάνω να κάνει;

Να σημειωθεί επίσης -χωρίς φυσικά να αποτελεί δικαιολογία για την ήττα- ότι φάνηκε ΞΕΚΑΘΑΡΑ η απουσία του Τζέιμς Γκιστ. Όχι τόσο για την ενέργεια που μπορεί να δώσει και τις βοήθειες στα ριμπάουντ (αν και τα 10 επιθετικά της Μάλαγα είναι απαγορευτικός αριθμός), όσο για την άμυνά του απέναντι σε κοντύτερους παίκτες. Κάτι που δοκιμάζει με επιτυχία ο Πεδουλάκης στα φετινά ματς του Παναθηναϊκού. Ο Αμερικανός έχει τα γρήγορα πόδια για να μαρκάρει τα αντίπαλα γκαρντ και σε περίπτωση που έδινε το «παρών» στη Μάλαγα, ίσως και να μην τελείωναν οι παίκτες του Πλάθα με 15/27 τρίποντα. Ίσως...

Όσο για τον Παππά; Είχα γράψει μετά την εξαιρετική του εμφάνιση στο Βελιγράδι κατά τη διάρκεια της α' φάσης ότι έχει όλα τα φόντα για να εξελιχθεί σε μεγάλο ηγέτη. Και εξακολουθώ να το πιστεύω. Όμως υπήρχε και μια υποσημείωση. Αρκεί να έχει τα μυαλά του μέσα στο κεφάλι και να καταλάβει που βρίσκεται. Μέχρι στιγμής ο -κατα τ' άλλα- ταλαντούχος γκαρντ δεν δείχνει διάθεση στην άμυνα και δεν έχει μπει πλήρως στο πνεύμα της ομάδας με αποτέλεσμα να το πληρώνει με την παραμονή του στον πάγκο. Μην αναρωτιέστε, λοιπόν, για ποιον λόγο δεν παίζει ο Παππάς. Προς το παρόν τουλάχιστον...

Από την άλλη, ο Πεδουλάκης μπορεί να ακούει κατά καιρούς τα... μύρια όσα, αλλά στο τέλος της ημέρας, κερδίζει το χειροκρότημα. Μπορεί όχι για την εικόνα και το μπάσκετ που παίζει η ομάδα, αλλά γιατί ξέρει να παίρνει αυτό που θέλει, την ώρα που το θέλει. Για παράδειγμα μετά τα ματς με τον Ολυμπιακό γίνεται ο ήρωας που δένει χειροπόδαρα τον «αιώνιο» αντίπαλο και ύστερα από μια-δυο ήττες στην Ευρωλίγκα, εκείνος που πρέπει άμεσα να φύγει. Εντάξει όμως. Στην Ελλάδα είμαστε. Τα ζούμε καθημερινά αυτά. Στην παρούσα φάση στέκομαι στον χειρισμό του ως προς τον Παππά. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει και αυτό θα φανεί στο άμεσο μέλλον. Κάτι που ισχύει και με τον Γιάνκοβιτς, αν και πρόκειται για διαφορετική περίπτωση.

Η ανάγκη απόκτηση γκαρντ θεωρούνταν επιτακτική, με τον Ζακ Ράιτ να ταιριάζει πολύ περισσότερο από τον Που Τζέτερ στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Θα έλεγα ότι είναι «ταμάμ» στους «πράσινους» αφού πρόκειται για έναν παίκτη που μπορεί να κάνει πολλές δουλειές στο παρκέ. Πρώτη και καλύτερη ότι είναι εξαιρετικός αμυντικός (σ.σ. είναι τυχαίο που είναι παντού πρώτος στα κλεψίματα;;) στο «ένας εναντίον» ενός, έχει την αίσθηση του χώρου, είναι καλός οργανωτής, με εξαιρετική διείσδυση, καλός ριμπάουντερ, ενώ έχει για τη θέση και το ύψος του, παιχνίδι με πλάτη στο καλάθι.

Μόνο στο μαρινό σουτ υστερεί, σε αντίθεση με τα σουτ από τα πέντε και έξι μέτρα που βρίσκονται στο ρεπερτόριό του. Είναι ενδεικτικό ότι δεν επιχείρησε κανένα τρίποντο στην α' φάση της Ευρωλίγκας με τη φανέλα της Μπάμπεργκ, ενώ σε 16 ματς του γερμανικού πρωταθλήματος είχε (μόλις) 2/6 σουτ έξω από τα 6.75μ. Το αν θα στοιχίσει ή όχι στην ελληνική ομάδα ενόψει της συνέχειας θα φανεί στο άμεσο μέλλον, αρχής γενομένης από το παιχνίδι στο Μιλάνο όπου θα έχει και το δικαίωμα συμμετοχής.

Από την άλλη ο Τζέτερ υστερούσε πολύ σε ύψος (μόλις 1.80μ.), δεν είναι καλός αμυντικός και δεν θα μπορούσε (εκ των πραγμάτων) να «ματσάρει» τα ψηλά γκαρντ της Ευρωλίγκα. Βέβαια είναι σκόρερ και με καλό σουτ, αλλά δεν είναι ο παίκτης που ταιριάζει στην αγωνιστική φιλοσοφία του Πεδουλάκη. Εν ολίγοις δεν είναι ο παίκτης της ομάδας που μπορεί να λειτουργήσει για το σύνολο. Κάτι που ισχύει μέχρι... κεραίας για τον Ζακ Ράιτ ο οποίος αναμένεται να βοηθήσει σημαντικά τον Παναθηναϊκό στη συνέχεια, ανοίγοντας παράλληλα και το rotation της ομάδας.

ΥΓ: Η ιστορία έχει δείξει ότι τα ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού είναι... άλλα ματς! Λίγο-πολύ η ιστορία επαναλαμβάνεται αφού και στο παιχνίδι κυπέλλου οι «πράσινοι» είχαν μια σειρά από άσχημες εμφανίσεις, ενώ ο Ολυμπιακός πήγαινε... τρένο! Δεν λέω ότι θα συμβεί και πάλι το ίδιο, αλλά σε ένα τέτοιο ντέρμπι δεν χωρούν προγνωστικά!

ΥΓ1: Μήπως εκτός του Ράιτ να γίνει σκέψη και για απόκτηση ψηλού; Φαίνεται ότι ο Μπατίστ δεν μπορεί να παίξει παραπάνω, ενώ ο Μαυροκεφαλίδης «χωλαίνει» στη θέση «5» (σ.σ. αν και χρησιμοποιήθηκε στη συγκεκριμένη θέση λόγω έλλειψης Γκιστ) ειδικά στην άμυνα...

Πηγή: Goal

Α1 Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS