Eχω γράψει κι άλλες φορές -και όσο ο θεός μ' έχει καλά δεν θα σταματήσω ποτέ να γράφω - πόσο τυχερός, ευλογημένος, αθεράπευτα μερακλής και ... πάμπλουτος νιώθω σε αυτό το επάγγελμα, που μετά από 36 χρόνια εξακολουθώ ακόμη να το αντιμετωπίζω ως χόμπι!

Κι αυτό (το επάγγελμα ντε) μάλλον μου ανταποδίδει αυτή την προσέγγιση και με αντιμετωπίζει ως ερασιτέχνη, λέξη της οποίας, ως γνωστόν, το πρώτο συνθετικό προέρχεται από τον έρωτα!
Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν πως όλα (τα καλά και τα άσχημα) πρέπει να τα φορτώνουμε στην τύχη, αλλά τι να την κάνω τη ρουφιάνα, που χθες το βράδυ στους διαδρόμους του «Smoothie King Center» υπήρξε πολύ χουβαρντού μαζί μου!

Μου 'φυγε ο τάκος, διότι κατεβαίνοντας από τις θέσεις των σχολιαστών κι αφού την Παρασκευή είχα κοντέψει να λιποθυμήσω έχοντας εκ δεξιών μου τον Χακίμ Ολάζουον και εξ ευωνύμων μου τον Καρλ Μαλόουν (με ολίγη από Αλόνζο Μούρνινγκ, Τιμ Χαρνταγουέι, Μιτς Ρίτσμοντ, Ρικ Μπάρι, Μπομπ Πετίτ, Κάλβιν Μέρφι και άλλους θρύλους του ΝΒΑ) οι συναρπαστικές εκπλήξεις διαδέχονταν η μία την άλλη: πρώτα έπεσα πάνω στον (πάντοτε μειλίχιο και προσηνή) Τζούλιους Ερβινγκ, με τα αλά... τούρτα λέι απ του οποίου μεγάλωσα και του χρωστάω ένα μεγάλο κομμάτι της έλξης μου για το μπάσκετ, ύστερα ήρθα φάτσα με φάτσα με τον (ακατάδεκτο) Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, στη συνέχεια στάθηκα δίπλα στον (λατρεμένο μου) Πολ Τζορτζ και πάνω που φορτώθηκα την τσάντα στον ώμο και πήγα να βγω από το γήπεδο, μου ' τυχε ο πρώτος αριθμός του λαχείου...

Διάβασε περισσότερα στο gazzetta.gr

Μπάσκετ SPORTS