Ωρα Ελλάδας, μαύρα μεσάνυχτα

Σας το έλεγα και τις προάλλες, εάν θυμάστε, ότι εγώ είμαι από τους περίεργους. Το βράδυ της Πέμπτης έβλεπα όχι μόνο Αγγλία-Ουρουγουάη, αλλά και Σιένα-Μιλάνο και Ρεάλ-Μπαρτσελόνα. Ενα ποδόσφαιρο, δύο μπάσκετ. Μία τηλεόραση, δύο υπολογιστές. Γράφει ο Νίκος Παπαδογιάννης

Εάν δεν είχε ματαιωθεί ο 5ος τελικός της Τουρκίας, θα έβλεπα την ίδια ώρα και Φενερμπαχτσέ-Γαλατασαράι. Η αναλογία θα ήταν «ένα προς τρία».

Τα έφερε έτσι το φεγγάρι, ώστε να καθυστερήσει λίγο η έναρξη του ισπανικού ντέρμπι λόγω προβλήματος στον φωτισμό, και να πέσει το β ημίχρονο πάνω στο κενό ανάμεσα στους δύο ποδοσφαιρικούς αγώνες, μεσάνυχτα ώρα Ελλάδας. Τι το ήθελα, να καθίσω και να το παρακολουθήσω; Πάνω που κόντευα να λησμονήσω την παρακμή των δικών μας
τελικών, θυμήθηκα ότι η ώρα Ελλάδας είναι μονίμως μεσάνυχτα.
Απερίσπαστοι και ξέγνοιαστοι, οι μπασκετμπολίστες των δύο άσπονδων ομάδων έπαιξαν καταπληκτικό μπάσκετ και πέτυχαν σχεδόν 200 πόντους (93-98), χωρίς να νοιάζονται για πτερόεντα αντικείμενα και μετέωρες χυδαιότητες. Κέρδισε, φυσικά, ο καλύτερος και όχι αυτός που άντεξε καλύτερα τον νόμο της ζούγκλας.

Ο καλύτερος συνέβη να είναι η φιλοξενούμενη Μπαρτσελόνα, στην οποία οι Μαδριλένοι έχουν εκ γενετής αλλεργία. Δεν θα ισχυριστώ ότι αποθεώθηκε, ας μην είμαστε υπερβολικοί, θα γράψω όμως ότι ο αγώνας τελείωσε με φιλικούς εναγκαλισμούς και φίλαθλο κλίμα. Οι παίκτες της Μπάρτσα έμειναν αρκετή ώρα στο παρκέ, πανηγύρισαν κόσμια τον θρίαμβό τους, έδωσαν συνεντεύξεις μέσα στον αγωνιστικό χώρο, πήγαν στα αποδυτήρια χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς.

Η υπέροχη εικόνα με έκανε να ντρέπομαι που είμαι Ελληνας. Εμείς ζούμε για να μισούμε και πηγαίνουμε στο γήπεδο για να βγάλουμε τα πρωτόγονα απωθημένα και ένστικτα που μας τρώνε τα σωθικά.

Με πονάει που τα γράφω αυτά, διότι βρίσκω τους Ισπανούς ανυπόφορους, πνιγμένους σε μία ανείπωτη (αν και υπόγεια) αλαζονεία και προσηλωμένους σε έναν αυτιστικό ορίζοντα ψευτοπατριωτισμού και μικροεθνικισμού. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο μπάσκετ.

Μετά την απολαυστική βραδιά του αποκλεισμού από το ποδοσφαιρικό Μουντιάλ, η μία από τις δύο μεγάλες αθλητικές εφημερίδες της Βαρκελώνης, η «Sport», δεν έγραψε ούτε λέξη στο πρωτοσέλιδό της για την πρωταθλήτρια Κόσμου και Ευρώπης εθνική ομάδα. Βασικό θέμα είχε τη άφιξη του Χιλιανού γκολκίπερ Μπράβο στο «Καμπ Νόου» («Υπέγραψε!»), δεύτερο την αποχώρηση του Τσάβι, τρίτο το ενδιαφέρον της Μπαρτσελόνα για τον Σουάρες, τέταρτο το μπάσκετ και τέλος.

Με αυτή τη στάση, η φυλλάδα έκλεινε πονηρά το μάτι στους φανατικούς Καταλανούς που πανηγύριζαν κρυφά τα γκολ της Χιλής και της Ολλανδίας. «Αυτή η Εθνική δεν είναι δική μας», ήταν το μήνυμα. «Εμείς δεν είμαστε Ισπανία». Στις μεγάλες νίκες, βέβαια, την ερωτεύτηκαν την ομαδάρα τους. Στο φετινό Μουντιάλ, υποστηρίζουν τη Βραζιλία λόγω Νέιμαρ, την Αργεντινή λόγω Μέσι, ίσως τη Χιλή λόγω Σάντσες, οσονούπω και την Ουρουγουάη, εάν στο μεταξύ αγοράσουν τον Σουάρες.