Eάν η Εθνική Νέων πετύχει νίκες στους 3 αγώνες που έχει μέσα στο τριήμερο, θα κατακτήσει το ευρωπαϊκό και θα προσθέσει άλλο ένα στολίδι στην αστραφτερή συλλογή του ελληνικού μπάσκετ. Είναι σε θέση να το πετύχει, ποντάροντας και στο πλεονέκτημα της έδρας, αλλά δεν είναι φαβορί.

Θα έμπαινε στο γήπεδο με αυτή την ετικέτα, εάν είχε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που διαπρέπει στο Summer League του Λας Βέγκας, και τον Παπαπέτρου, που τραυματίστηκε 2-3 μέρες πριν το τζάμπολ και αποκλείστηκε από το υπόλοιπο της διοργάνωσης.
Μολονότι υποχρεώθηκε να παίξει χωρίς τα αστέρια της, μολονότι άλλαξε τα σχέδιά της ξανά και ξανά αναλόγως πώς χτυπούσε το ντέφι ο Ολυμπιακός, μολονότι έχασε τρεις σημαντικούς παίκτες με τραυματισμούς στο ξεκίνημα της προετοιμασίας, μολονότι υπέστη αναποδιές στη διάρκεια του τουρνουά, η ομάδα πέτυχε τις νίκες που χρειαζόταν για να τρυπώσει στα προημιτελικά. Απτόητη από το τσουνάμι των «μολονότι»!

Πάλεψε όλα τα παιχνίδια στον πόντο, θριάμβευσε στο κρίσιμο με τη Σλοβενία και έδωσε την εντύπωση ότι μπορεί να φτάσει ακόμα και πρώτη στο νήμα. Δεν υπάρχει κάποιο φόβητρο στον δρόμο της.
Οι μισοάδειες κερκίδες στα «Δύο Αοράκια» ήταν μία δυσάρεστη έκπληξη, αλλά το κοινό του Ηρακλείου έχει χρόνο για να επανορθώσει. Οπως αποδείχθηκε πριν από 5 χρόνια στη Ρόδο, για να μη πάμε πολύ πιο πίσω και φτάσουμε εκεί που φαντάζεστε, ο «έκτος παίκτης» μπορεί να προσφέρει το δεκανίκι που κάνει τη διαφορά.

Η ελληνική ομάδα έχει 4-5 στελέχη πρώτης γραμμής που τραβούν πολύ κουπί, αλλά αρκετούς παίκτες που θα βγάλουν φτερά και θα πραγματοποιήσουν υπέρβαση όταν αισθανθούν την ώθηση της εξέδρας. Η ιστορία του ελληνικού μπάσκετ είναι γεμάτη με τέτοιου είδους παραδείγματα, με τρανό παράδειγμα τον Αργύρη Καμπούρη.

Ο Λευτέρης Μποχωρίδης φοράει με άνεση τον μανδύα του ηγέτη, αλλά θα νιώσει ακόμα πιο ήσυχος εάν του προσφέρουν χείρα βοηθείας οι αναπληρωματικοί του. Το ίδιο ισχύει για τον Λιάπη, τον Διαμαντάκο, τον Αγραβάνη, τον Καμπερίδη, τον Χριστοδούλου.

Όποιος αμφιβάλλει για την αξία μιας ψυχολογικής ένεσης, σε παιδιά 20 ετών, δεν έχει παρά να παρακολουθήσει τα τελευταία λεπτά του προχθεσινού αγώνα Τουρκία-Γαλλίας. Οταν τα Γαλλάκια πείσμωσαν από τις προκλητικές χειρονομίες ενός Τούρκου παίκτη, γύρισαν τον αγώνα τούμπα και ανέτρεψαν το -9 σε ένα τετράλεπτο. Ειδάλλως, θα έπαιζε η Εθνική μας απόψε όχι με την Κροατία, αλλά με την έως τότε αήττητη Τουρκία.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, η βραδιά θα με βρει όχι στο γραφείο, αλλά στο γήπεδο, στην Κρήτη, που άλλωστε είναι ιδιαίτερη πατρίδα μου. Δεν με πολυσυγκινούν τα μετάλλια και τα ταρατατζούμ, ιδίως στις μικρές ηλικίες, αλλά με συγκινούν η προσπάθεια, ο αγώνας, η ομόνοια, η ομπρέλα της μπλε φανέλας.

Εάν το βράδυ της Κυριακής βρει τα πιτσιρίκια σκαρφαλωμένα στο βάθρο, θα δoθεί η ιδανική απάντηση σε όσους χρησιμοποιούν τις Εθνικές ομάδες ως πιόνι σε πολύχρωμη σκακιέρα.

ΠΗΓΗ: SportDay

Μπάσκετ SPORTS