Λίγο η περίφημη αντίδραση του Ηλία Παπαθεοδώρου στο παιχνίδι με την Ισπανία, λίγο το «παιδομάζωμα» που ξεκίνησε φέτος το καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός και ξαφνικά η εθνική ομάδα εφήβων έγινε πρώτα θέμα στην εγχώρια μπασκετική επικαιρότητα.

Ηταν αυτονόητο, λοιπόν, ότι ο χθεσινός προημιτελικός με την Ιταλία συγκέντρωνε πριν καν ξεκινήσει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από αυτό που θα ίσχυε σε... φυσιολογικές συνθήκες.

Γιατί μη μου πείτε ότι θα ενδιαφερόταν σοβαρά κανείς ?ακόμη και σε περίπτωση πρόκρισης στα ημιτελικά μιας τόσο σημαντικής διοργάνωσης? αν στην ομάδα αγωνίζονταν παίκτες προερχόμενοι από το Λαύριο, το Ψυχικό ή τον Αρκαδικό. Οσο μεγάλα ταλέντα κι αν είναι ο Χαραλαμπόπουλος, ο Παπαγιάννης, ο Κόνιαρης, ο Μουράτος ή ο Σταμάτης, η παρουσία τους... ιντριγκάρει περισσότερο τη σκέψη του μέσου Ελληνα φίλαθλου επειδή οι πρώτοι τρεις αποτελούν επενδύσεις του Παναθηναϊκού, ενώ Κόνιαρης και Σταμάτης προβάλλουν τις τελευταίες μέρες ως πιθανές «απαντήσεις» του Ολυμπιακού στις κινήσεις του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.

Το συγκεκριμένο δεδομένο ίσως να αποδεικνύει κιόλας πόσο λανθασμένα αντιμετωπίζουμε όλοι μας το φαινόμενο «αθλητισμός» στη χώρα μας. Και φυσικά δεν εξαιρώ ούτε τον εαυτό μου από τον συγκεκριμένο κανόνα.

Αν δεν είχε συμβεί το επεισόδιο Παπαθεοδώρου ? Κόνιαρη κι αν δεν υπήρχε το πολύ ενδιαφέρον στοίχημα ελληνοποίησης του Παναθηναϊκού, δεν υπήρχε ούτε μια περίπτωση στο εκατομμύριο να παρακολουθήσω παιχνίδι εθνικής ομάδας εφήβων στις δύο το μεσημέρι και μάλιστα πρώτη Αυγούστου.

Χθες, όμως, το παρακολούθησα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Τι διαπίστωσα; Οτι η παραγωγή... χρυσού στο ελληνικό μπάσκετ συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό. Δεν ξέρω φυσικά ποια θα είναι η συνέχεια της καριέρας του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου (για να χρησιμοποιήσω ένα από τα αστέρια της Εθνικής ως παράδειγμα), αλλά η εικόνα που βλέπω σ' αυτό το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για έναν παίκτη που άπαντες στάζουν μέλι, γεννά τεράστιες προσδοκίες για το μέλλον του.

Κάτι αντίστοιχο βέβαια ισχύει και για τον Γιώργο Παπαγιάννη, ο οποίος σε αφήνει άφωνο με το ταλέντο του.

Κάπου εδώ βέβαια ξεκινά και η τεράστια ευθύνη του Παναθηναϊκού προκειμένου να στεφθεί με επιτυχία η προσπάθεια μετάβασης των συγκεκριμένων παικτών από την κατηγορία του ταλέντου σε αυτήν του έτοιμου αστεριού που θα είναι σε θέση να βοηθάει την ομάδα του στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Κατανοώ ότι είναι κάπως περίεργη η συγκεκριμένη μετάβαση κυρίως για τους φιλάθλους του «τριφυλλιού» που είχαν καλομάθει όλα τα προηγούμενα χρόνια σε αστέρια τύπου Ντομινίκ, Μποντίρογκα, Σάρας, Σισκάουσκας (η λίστα μοιάζει ατελείωτη), ωστόσο αν ο Ιβάνοβιτς καταφέρει να αξιοποιήσει τον θησαυρό που έχει στα χέρια του, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι εντυπωσιακά όχι μόνο για τους πρωταθλητές Ελλάδας, αλλά για ολόκληρο το ελληνικό μπάσκετ.

Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πού έφτασε ο Ολυμπιακός όταν επέλεξε να δώσει τέλος στα βαριά συμβόλαια τύπου Τσίλντρες, Κλέιζα, Βούσιτς, Τεόντοσιτς και να αναθέσει ρόλο πρωταγωνιστή σε παιδιά όπως ο Παπανικολάου, ο Μάντζαρης και ο Σλούκας. Μακάρι σε λίγα χρόνια να δούμε κι άλλα Ελληνόπουλα να ανοίγουν τα φτερά τους ακόμη και προς τον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ, όπως ετοιμάζεται να το πράξει ο πάλαι ποτέ... Κωστάκης του Ολυμπιακού και των εθνικών ομάδων.

Πηγή: Goal
 

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS