Ο Παναθηναϊκός υποδέχεται σήμερα την ΤΣΣΚΑ για την τιμή των όπλων (και ό,τι αυτό συνεπάγεται), ο Ολυμπιακός ετοιμάζεται για τον αυριανό αγώνα με την Μπαρτσελόνα, που είναι ο σπουδαιότερος της χρονιάς μέχρι τον επόμενο, και η ΑΕΚ ζει με τις ένδοξες αναμνήσεις της, οι οποίες πέταξαν προχθές το απόγευμα σαν (καθυστερημένος) χαρταετός στον ουρανό και συνάμα στην αιωνιότητα...

Από εκεί ψηλά όπου βρίσκεται από τις 7 Οκτωβρίου του 2013, ο Γιώργος Αμερικάνος, (φαντάζομαι πως) θα υπέκυψε στον πειρασμό να σκύψει και να την ακουμπήσει, χώρια που μπορεί να την άρπαξε κιόλας και να την κρατήσει στο τσαρδάκι του στον Παράδεισο!

Δεν το 'χει σε πολύ, άλλωστε και το Κύπελλο Κυπελλούχων που κατέκτησε η ΑΕΚ στις 4 Απριλίου του 1968 το άρπαξε το ίδιο βράδυ στα μπουζούκια και το κράτησε μια εβδομάδα στο σπίτι του για να κοιμάται μαζί του και να να το... χαλβαδιάζει!

Αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη και η μοναδική φορά που ο «Παγκόσμιος» απάτησε την πιστή σύντροφο του, τη γλυκύτατη κυρία Πέπη, η οποία μαζί με την κόρη και τις εγγονές της ήταν κι αυτές εκεί...

Οσοι παρευρέθηκαν προχθές το απόγευμα στο ΟΑΚΑ για να παρακολουθήσουν την κατανυκτική τελετή της απόσυρσης της φανέλας με το Νο 10 (πριν από τον αγώνα της ΑΕΚ με τα Τρίκαλα) ένιωσαν -μηδέ της δημοσιογραφικής ταπεινότητός μου εξαιρουμένης- το μυαλό και την καρδιά τους να αιχμαλωτίζονται από τη συγκίνηση και το μεγαλείο της στιγμής...

Εδώ βεβαίως έχω να υποβάλω δύο ενστάσεις, μία ειδική και μία γενικότερου περιεχομένου: η πρώτη έχει να κάνει με την παρουσία του κόσμου, την οποία -για να πω την αμαρτία μου- περίμενα πολύ πιο αθρόα και η δεύτερη αφορά γενικότερα το ελληνικό μπάσκετ και τον αθλητισμό, που κάποια στιγμή θα έπρεπε να μπουν για τα καλά σε αυτό το τρυπάκι...

Εγραψα στον πρόλογο ότι η ΑΕΚ πέταξε καθυστερημένα τον χαρταετό της ιστορίας του κλέους και των αναμνήσεών της, διότι, διάβολε, ο Αμερικάνος δικαιούνταν να δει (και να δακρύσει κι ελόγου του, όπως τόσοι άλλοι) τη φανέλα του να αποσύρεται ευρισκόμενος εν ζωή και όχι μετά θάνατον...

Παρεμπιπτόντως -και εάν δεν έχω χάσει κάποια τεύχη- η φανέλα με το Νο 10 του Αμερικάνου είναι μόλις η τέταρτη που έχει αποσυρθεί από ομάδες της Α1, μετά το Νο 4 του Φραγκίσκου Αλβέρτη από τον Παναθηναϊκό, το Νο 6 του Νίκου Γκάλη από τον Αρη και το Νο 7 του Κώστα Πετρόπουλου από τον Απόλλωνα Πατρών...

Στο τυπικό μέρος η φανέλα του «Γιώργαρου» αποσύρθηκε προχθές, κατ' ουσίαν έχει εναποτεθεί σεπτά στην ιστορική μνήμη εδώ και επτά χρόνια: από τις 5 Μαΐου του 2008, όταν στον δεύτερο αγώνα του πρώτου γύρου των πλέι οφ, με αντίπαλο τον Ολυμπιακό (σκορ 68-70), το φόρεσε για τελευταία φορά ο Νίκος Μπάρλος!

Αυτή ήταν η τελευταία σεζόν στην οποία χρησιμοποιήθηκε το νούμερο του Αμερικάνου, ενώ την επόμενη χρονιά το φόρεσε μία φορά ο Χρήστος Ταπούτος και τη μεθεπόμενη πάλι εκτάκτως ο Σταύρος Τουτζιαράκης...

Πλέον δεν θα το φορέσει κανείς, ούτε κανονικά, ούτε εκτάκτως, άλλωστε αυτή η φανέλα είναι πολύ βαριά, τόσο μεταφορικά (λόγω του προκατόχου της), όσο και στην κυριολεξία, καθώς ζυγίζει δεκαπέντε κιλά!

Λένε πως όσοι ξεχνούν την ιστορία τους, είναι και οι ίδιοι καταδικασμένοι στη λήθη, οπότε η προχθεσινή τελετή αφενός αποκατέστησε τη μνήμη του «Παγκόσμιου» και αφετέρου έδωσε μια αφορμή και τις υπόλοιπες ομάδες να τιμήσουν αναλόγως τους θρύλους τους...

Τώρα πλέον, που επιτρέπεται η χρησιμοποίηση των αριθμών άνω του 15 (που κάποτε ήταν το όριο), προφανώς υπάρχει αυτή η ευχέρεια: υπάρχει επίσης το παράδειγμα των Μπόστον Σέλτικς, οι οποίοι στη μακρά και ένδοξη διαδρομή τους έχουν αποσύρει ούτε λίγο, ούτε πολύ, είκοσι ένα νούμερα και με το βιολί που βαράνε, σε λίγο θα ζητήσουν άδεια από το ΝΒΑ να λανσάρουν φανέλες και πάνω από το Νο 100!

Η ΑΕΚ πάντως βαδίζει στα χνάρια του ΝΒΑ, διότι προχθές λανσάρησε τις φανέλες με τα μανίκια, που τις πρωτοφόρεσαν πριν από τρία χρόνια οι Γουόριορς, ενώ στην Ελλάδα είχαν να εμφανιστούν από το 1988, όταν τις χρησιμοποίησε σε μερικά ματς του πρωταθλήματος, ο Παναθηναϊκός...

Βεβαίως η ιερή φανέλα του Αμερικάνου που από προχθές βρίσκεται κρεμασμένη στον ιστό της δεν έχει μανίκια, αλλά ήταν, είναι και θα παραμείνει εσαεί ένα ανεκτίμητο κειμήλιο και μια ιστορική παρακαταθήκη για τους επιγόνους του: θα τη βλέπουν κιόλας να κρέμεται από πάνω τους και θα νιώθουν όχι μονάχα την υποχρέωση να φανούν αντάξιοι του,, αλλά και την αναπόφευκτη μεγάλη ανατριχίλα!

Είναι αυτή η ανατριχίλα που ένιωσαν και προχθές, σε πρώτη προβολή, όσοι την είδαν να πετάει σαν χαρταετός στον ουρανό του ΟΑΚΑ και της αιωνιότητας...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS