Η Μπαρτσελόνα συστήνεται ως «mes que un club», αλλά στο τέλος της χθεσινής βραδιάς ο Ολυμπιακός της πήρε το μπιλιετάκι, το προσάρμοσε στα μέτρα του και το παρουσίασε με τη δική του εκδοχή...

Αυτό που κατάφεραν χθες οι «ερυθρόλευκοι» είναι πραγματικά το δικό τους, μοναδικό «mes que un triomf»: κάτι (πολύ) παραπάνω από έναν θρίαμβο, που τους στέλνει συστημένους στο ένατο Φάιναλ Φορ, με αντίπαλο, για τρίτη φορά στη σειρά, την ΤΣΣΚΑ Μόσχας του Τεόντοσιτς και του Χάινς...

Ε, αυτός πια δεν θα είναι ημιτελικός της Ευρωλίγκας, αλλά ένα... εσωτερικό διπλό του Ολυμπιακού (sic) και -δεδομένου κιόλας ότι o Γιάννης Σφαιρόπουλος θα αντιμετωπίσει τον Δημήτρη Ιτούδη, ενώ στον άλλο αγώνα θα βρεθούν ενώπιος ενωπίω ο Νίκος Ζήσης και ο Γιάννης Μπουρούσης- αποδεικνύεται πως το ελληνικό μπάσκετ ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει!

Η μοίρα υπήρξε καλή χθες με τους «ερυθρόλευκους» και η νεράιδα φρόντισε να χαϊδέψει το χέρι του Πρίντεζη: «σε μια σύμπτωση συμπτωματικών συμπτώσεων», όπως είχε πει κάποτε ο Στιβ Γιατζόγλου, ανήμερα της γιορτής του, ο Συριανός φόργουορντ τίμησε δεόντως την περίσταση και έγινε -όνομα και πράμα- ο Αγιος Γεώργιος ο... Τροπαιοφόρος. Σε νεκρό χρόνο, όπως πριν από τρία χρόνια στον τελικό της Κωνσταντινούπολης, ο Πρίντεζης πήρε την πάσα από τον Σλούκα, σημάδεψε διάνα από τα 6μ.75 και με ένα τρίποντο σαν προσευχή σφράγισε τη μεγαλειωδέστερη πρόκριση του Ολυμπιακού, που του δημιουργεί κιόλας το απαραίτητο background στο «Palacio de los deportes» της Μαδρίτης.

Παρεμπιπτόντως, τις δυο από τις τρεις φορές που οι «ερυθρόλευκοι» στέφθηκαν πρωταθλητές Ευρώπης, προκρίθηκαν στα Φάιναλ Φορ με μειονέκτημα έδρας και, μετά τους θριάμβους στη Ρώμη και στην Κωνσταντινούπολη, μπορούν να ποντάρουν και σε αυτήν την «παράδοση» προσδοκώντας να τριτώσει το καλό!

Ο χθεσινός αγώνας ήταν μια συγκλονιστική παρτίδα, που εν τέλει κρίθηκε κατά μείζονα λόγο από μη μπασκετικές παραμέτρους: περισσότερο δηλαδή από τα καθαρά αγωνιστικά στοιχεία και την τακτική ένθεν κακείθεν, η μεγάλη ανατροπή που πέτυχε ο Ολυμπιακός από το -10 (29-39) οφείλεται στην κατάθεση ψυχής και στη συνδρομή της τύχης, που του έκλεισε το μάτι σε κρίσιμες στιγμές. Αλλά, ως γνωστόν, η τύχη κάνει παρέα στους τολμηρούς και σε εκείνους οι οποίοι την προκαλούν...

Οι τρις πρωταθλητές Ευρώπης έμοιαζαν υπνωτισμένοι στο πρώτο ημίχρονο, όταν δεν κατάφεραν σε κανένα σημείο να επιβάλουν τον ρυθμό τους και συν τοις άλλοις δεν είχαν ροή στο παιχνίδι τους ούτε ξεκάθαρες επιλογές, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν έλλειμμα παραγωγικότητας. Με το που επέστρεψαν όμως στο γήπεδο ξύπνησαν από τον λήθαργο και χάρη στο αμυντικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης, σε μερικά πολύ μεγάλα σουτ (από τη μέχρι τότε απαγορευμένη ζώνη των τριών πόντων), στον αδάμαστο χαρακτήρα και στην ανεξάντλητη πνευματική δύναμή τους (την οποία μάλιστα είχαν εξάρει εκ προοιμίου ο Πασκουάλ και ο Ναβάρο), έτρεξαν ένα επιμέρους σκορ 21-10 και πέρασαν μπροστά με ένα... κοσμογονικό λέι απ του Σπανούλη!

Από εκεί και πέρα, στη λογική τού «μία σου και μία μου», ο ένας καραδοκούσε για να προκαλέσει το λάθος του άλλου και να το εκμεταλλευθεί. Στο τέλος, όλοι θα θυμούνται το μνημειώδες σουτ του Πρίντεζη, ωστόσο, πριν από αυτό, ο ρους της Ιστορίας άλλαξε στη φάση στην οποία, σαράντα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη, ο Λαφαγέτ κλέβει την μπάλα από τον Σατοράνσκι και την πασάρει στον μετέπειτα απόλυτο ήρωα της βραδιάς, που την καρφώνει για το 66-65.

Τέτοιες μέρες, πριν από πενήντα χρόνια (στον έβδομο τελικό της Ανατολής, Σέλτικς-Σίξερς), ο Τζόνι Μόουστ είχε πει τη μυθική ατάκα «Havlicek stole the ball» και χθες παρουσιάστηκε η ελληνική βερσιόν, τού τύπου «Lafayette stole the ball»!

ΥΓ: Μεγάλη και σοφή η κουβέντα του Πρίντεζη: «Αυτό που μετράει περισσότερο κι από την ίδια την πρόκριση στο Φάιναλ Φορ είναι ότι νικήσαμε την Μπαρτσελόνα τρεις φορές στη σειρά, μέσα σε έξι μέρες»!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός