Ή ρίχνουν λεφτά ή αγοράζουν κιάλια!

Τα παιχνίδια της ημιτελικής φάσης των πλέι οφ αποτελούν προγύμναση για τη μεταξύ τους τελική αναμέτρηση.

 

Η διάφορα δυστυχώς παραμένει ακόμα μεγάλη. Δεν είναι εύκολο να κλείσει η ψαλίδα. Η διαφορά των τριάντα και σαράντα πόντων στα παιχνίδια είναι αυτή που μοιραία αντικατοπτρίζει την απόσταση.

 

Οι δυο ομάδες της Θεσσαλονίκης αγκομαχούν να φανούν αξιοπρεπείς. Περιμένουν καρτερικά τα τάιμ άουτ για να δουν τουλάχιστον τι μάρκα είναι η μπάλα με την οποία παίζουν.

Δεν είναι εικόνα αυτή! Προκαλεί στην κυριολεξία θλίψη. Γιατί Αρης και ΠΑΟΚ είναι σωματεία με τεράστιο ειδικό βάρος στο άθλημα. Εχουν προσφέρει πολλά, τα μάλα, και ο ρόλος του κομπάρσου ή ακόμα του σάκου του μποξ, για τους μεγάλους του Λεκανοπεδίου δεν τους τιμά, περισσότερο δεν τους ταιριάζει.

 

Πρέπει να κάνουν κάτι! Δεν φτάνουν οι φιλότιμες προσπάθειες ανασυγκρότησης με πρόσωπα κύρους του παρελθόντος, ιστορικής σημασίας σίγουρα, αλλά περιορισμένης οικονομικής εμβέλειας.

Χωρίς λεφτά αυγά δεν βάφεις. Για να μην το γράψω διαφορετικά και σοκάρω τους πουριτανούς. Πρέπει να πέσουν λέφτά, να βρεθούν επενδυτές.Γιατί αν δεν πέσουν χρήματα, μέλλον δεν υπάρχει!

Εκτός αν προτιμούν να αγοράσουν από ένα ζευγάρι κιάλια, να έχουν τουλάχιστον οπτική επαφή με τους μεγάλους του κέντρου!

Καλώς ή κακώς, δεν είναι του παρόντος στον καπιταλισμό ζούμε και όπως γράφει η Λίνα Νικολακοπούλου και τραγουδά εξαιρετικά ο Σταμάτης Κραουνάκης: «Κι όπως έχει η βδομάδα τα μερόνυχτα εφτά, η ζωή μας η ρημάδα δεν φτουρά χωρίς λεφτά»!

 

Οι μεγάλες μορφές του παρελθόντος χρειάζονται, αλλά σε ρόλο επικουρικό. Είναι η γέφυρα που συνδέει τις δυο ακτές του χρόνου, το παρελθόν με το παρόν, αλλά χωρίς την οικονομική ενίσχυση των συλλόγων, πολύ σύντομα θα μιλάμε για αδειανά πουκάμισα που έχασαν το χρώμα τους από την υπερβολική έκθεση στον ήλιο!

 

Θα μου πείτε, και πού να τα βρουν τα λεφτά, πού να ψάχνουν τους επενδυτές. Η απάντηση μονολεκτική, φαντάζει κυνική αλλά σε τέτοιους καιρούς ζούμε: υπάρχουν!

 

Μόνο αγοράζοντας παίκτες αξίας και συγχρόνως κρατώντας τα «δικά τους παιδιά» θα καταφέρουν Αρης και ΠΑΟΚ να επιστρέψουν στην κορυφή. Αν και το δεύτερο στις μέρες μας φαντάζει πιο δύσκολο ακόμα και από την εξεύρεση σημαντικών οικονομικών παραγόντων.

 

Ναι, γιατί οι καιροί έχουν αλλάξει. Δεν είναι εύκολο πλέον, ούτε για τους δυο κραταιούς της Αθήνας και του Πειραιά, η δημιουργία ενός κορμού ελληνικής προέλευσης.

 

Δεν είναι όπως κάποτε που ο Παναθηναϊκός κατάφερε και μάζεψε όλη την αφρόκρεμα του μπάσκετ στην ομάδα του. Διαμαντίδη, Τσαρτσαρή, Σπανούλη, Χατζηβρέτα, Ντικούδη, Καλαϊτζή.

Ούτε όπως ο Ολυμπιακός με το τελευταίο ελληνικό «παιδομάζωμα» που του επέτρεψε να φτιάξει κορμό με Σλούκα, Μάντζαρη, Παπανικολάου, Μπουρούση, Πρίντεζη, Κατσίβελη.

 

Τώρα και να τους μαζέψεις, άντε να τους κρατήσεις. Οι μεγάλοι της Ευρώπης έχουν πεισμώσει, ρίχνουν χρήματα και δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν, όπως η Ρεάλ, να κερδίζουν ευρωπαϊκό τίτλο κάθε είκοσι χρονάκια.

 

Από την άλλη, και η άλλη... μεριά του πλανήτη έρχεται όλο και πιο κοντά!Το ΝΒΑ πλησιάζει την Ευρώπη με χαρακτηριστική ευκολία και ψωνίζει από τα πάνω ράφια!

 

Στο ματς της κανονικής περιόδου ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Αρη οι σκάουτερ από την Αμερική, που ταξίδεψαν για να δουν και να τσεκάρουν τον Βεζένκοφ, ήταν περισσότεροι κι από τα κουνούπια που συναντάς σε έλος!

 

Οι μεγάλοι της Θεσσαλονίκης έχουν χάσει πολύτιμο χρόνο... χρόνια τώρα και την πληρώνουν. Και όσο κι αν επιζητούμε την επιστροφή τους για ένα πρωτάθλημα πιο ανταγωνιστικό, πιο όμορφο, η υπόθεση επανακατοίκησης στα ρετιρέ μοιάζει με Γολγοθά.

 

Τουλάχιστον ας βρεθούν οι οικονομικοί παράγοντες! Να βάλουν τα θεμέλια να ξεκινήσει η ανοικοδόμηση. Να μπούνε τα μπετά! Κα μετά βλέπουμε αν θα γίνει τριώροφο ή επταώροφο το οικοδόμημα!

 

Πηγή: Sportday