Δεν ξέρω εάν τα όποια (αρνητικά) συμπτώματα της Πανσελήνου κυρίευσαν προκαταβολικά την Εθνική ομάδα, πάντως σε κάθε περίπτωση το χθεσινό θέμα σηκώνει πολλή συζήτηση...

Βασικά σηκώνει τη γνωστή και μη εξαιρετέα εναντίωση: νίκησε αλλά δεν έπαιξε καλά, ωστόσο αυτό διαβάζεται και ανάποδα, διότι απλούστατα δεν έπαιξε καλά, αλλά νίκησε!

Σχετικά είναι όλα αυτά, στο κάτω κάτω τα φιλικά ματς έναν και μοναδικό σκοπό εξυπηρετούν: να αναδείξουν τα προβλήματα μιας ομάδας και να την αναγκάσουν να σκύψει πάνω τους για να τα επιλύσει, όταν (στους επίσημους αγώνες) οι καταστάσεις θα είναι πιεστικές, καθοριστικές και μη αναστρέψιμες.

Δεν το γράφω ως δικαιολογία, αλλά σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν η Τουρκία μοιάζει να έχει μεταμορφωθεί σε μια πολύ σοβαρή και αξιόπιστη ομάδα, η οποία, όπως στο τουρνουά της Κωνσταντινούπολης, ομοίως και χθες έβαλε δύσκολες ασκήσεις στην Εθνική, πληρώνοντάς τη μάλιστα με το ίδιο νόμισμα...

Αμυνα εσείς, άμυνα κι εμείς!

Πότε με τον Μαχμούτογλου να χώνεται στα πόδια του Σπανούλη, πότε με το ζον πρες και σε κάθε περίπτωση με πολύ συγκεκριμένες στοχεύσεις, οι Τούρκοι όχι μονάχα ανασηκώθηκαν μετά την πρώτη περίοδο, που την πέρασαν μέσα στην παραζάλη του ξέφρενου ελληνικού ρυθμού, αλλά κόντεψαν να αρπάξουν και τη νίκη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται: δεν εννοώ την απογοήτευση της ομάδας, που έχει αυτογνωσία, αλλά των περίπου 9.000 φιλάθλων που συνέρευσαν στο ΟΑΚΑ, χώρια το τηλεοπτικό κοινό...

Αυτός ο αγώνας εξελίχθηκε σε μια εντυπωσιακή ανατροπή της ροής των πραγμάτων και στην επιτομή της μαγικής εικόνας! Κυριολεκτώ, διότι η ελληνική ομάδα μπήκε φουριόζα κι έπιασε από τον λαιμό τους αντιπάλους της για να τους στραγγαλίσει, με αποτέλεσμα η πρώτη περίοδος να μοιάζει βγαλμένη από τις... ονειρώξεις: 29 πόντοι, εκ των οποίων οι 17 στο ανοικτό γήπεδο, ποσοστό ευστοχίας 75% στα δίποντα, εννέα ασίστ και πέντε καρφώματα!

Τα «wow» όμως δεν κράτησαν πολύ και από τη στιγμή που οι Τούρκοι πίεσαν στην άμυνα, κατέβασαν τον ρυθμό και πέτυχαν ένα σερί 13-0, χάλασαν το παιχνίδι της Εθνικής και την εξανάγκασαν να σκοράρει με το σταγονόμετρο: έβαλε 35 πόντους σε 13 λεπτά, αλλά μονάχα 13 στα επόμενα 17, ενώ σημείωσε μόλις ένα καλάθι εντός παιδιάς στο τελευταίο εξάλεπτο, μετά τους επτά μαζεμένους του Ζήση!

Εν τέλει η άμυνα ως αρχή των πάντων έσωσε τα προσχήματα, αλλά πέραν των τύπων, μετρά και η ουσία: το όφελος της Εθνικής από τη χθεσινή αγχωτική νίκη είναι ότι εκπαιδεύεται σε συνθήκες ανορθόδοξου πολέμου, σκληραγωγείται σε καταστάσεις που αντίκεινται στη φύση της και υποχρεώνεται να αναζητήσει και να εφεύρει τρόπους για να επιβιώσει, μηδέ των ατομικών εκλάμψεων εξαιρουμένων.

Βεβαίως η νίκη δεν γίνεται κιόλας το καμουφλάζ των προβλημάτων που εξακολουθούν να υφίστανται και αφορούν τη διανομή των ρόλων, τη χημεία και τη συχνότητα εμφάνισης των νεκρών διαστημάτων και των διακυμάνσεων στην απόδοσή της. Εδώ βεβαίως τίθεται και το ζήτημα των μαζεμένων αλλαγών στις οποίες αρέσκεται να προβαίνει ο Κατσικάρης: ασφαλώς έχει λογικό υπόβαθρο αυτή η πρακτική, υπό την έννοια ότι (όλοι ή σχεδόν όλοι, καθώς χθες δεν πάτησε το παρκέ ο Μάντζαρης) οι παίκτες πρέπει να δοκιμασθούν σε διάφορες θέσεις, σε διάφορες φάσεις του αγώνα και σε διαφορετικά σχήματα, αλλά τόσο χθες όσο και προχθές αποδείχθηκε πως το κόστος είναι μεγάλο και ενέχει κινδύνους.

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS