Αναλυτικά το άρθρο του:

Κάθε παρτίδα μπάσκετ είναι... έρμαιο στα χέρια των διαιτητών. Είναι άθλημα με πολλά και συνεχή σφυρίγματα, είναι άθλημα με πολλές και δυνατές επαφές, είναι άθλημα με πολλές και γρήγορες στην εξέλιξή τους φάσεις. Οι διαιτητές, λοιπόν, αν το αποφασίσουν μπορούν εύκολα σχετικά να γείρουν την πλάστιγγα προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Υπάρχουν, όμως, και πράγματα που δεν γίνεται να τα κάνουν οι γκρίζοι.

Κανένας διαιτητής δεν απαγορεύει σε κανέναν προπονητή να βάλει τον καλύτερό του παίκτη. Το γεγονός, λοιπόν, ότι ο Ιβκοβιτς ξέχασε τον Σπανούλη στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου δεν μπορεί να οφείλεται στους διαιτητές. Επίσης, κανένας διαιτητής δεν λαμβάνει υπόψιν του το ξενέρωμα οποιουδήποτε μπασκετικού αστέρα επειδή ήταν στον πάγκο με το πρώτο τζάμπολ. Το πόσο κακό έχει κάνει το κανάκεμα στον Τεόντοσιτς έχει φανεί ουκ ολίγες φορές.

Οταν μπαίνει στο ματς και αρχίζει τους καυγάδες ένας παίκτης σου τον οποίο αποσύρεις ξανά στον πάγκο, φορώντας το πιο έντονο μελιτζανί χρώμα στο πρόσωπό σου πρέπει να ψάξεις την αιτία του κακού στη δική σου δουλειά κύριε Ιβκοβιτς και όχι στις γκρι προθέσεις. Επίσης κανένας διαιτητής δεν προκαλεί κανέναν παίκτη να χτυπήσει αναίτια και εκτός φάσης έναν αντίπαλο. Το πρόβλημα για τον Ολυμπιακό είναι ότι το έκανε ο Σπανούλης στο 62-60 και όχι ότι έδωσε την παράβαση ο γκρι...

Σημειωτέον: από την επίμαχη αυτή φάση και μετά το ματς έληξε 16-6 με τον Ολυμπιακό να παρουσιάζει εμφανή σημάδια διάλυσης αγωνιστικής και τον Παναθηναϊκό ανέλπιστα να χτίζει διαφορά μεγάλη. Υπάρχει και κάτι ακόμα που κανένας διαιτητής δεν μπορεί να κάνει: η επιλογή του Ιβκοβιτς να ψάχνει τα ελεύθερα από μέση και μακρινή απόσταση σουτ (κυρίως του Μαυροκεφαλίδη) εξασφαλίζει στον αντίπαλο πολύ μικρότερη φθορά στα φάουλ. Αυτά κερδίζονται στις προσωπικές επαφές τις οποίες (και) στο ΟΑΚΑ οι «ερυθρόλευκοι» απέφευγαν όσο, τουλάχιστον ήταν στο ματς... Για να τελειώνουμε με τους διαιτητές: δεν υπάρχει κανένας γκρι που να λήγει το ματς στο 20' ή στο 30'.

Αν ο Ολυμπιακός περίμενε να κερδίσει τον Παναθηναϊκό εμφανιζόμενος στο παρκέ για τόσο χρονικό διάστημα είναι τουλάχιστον αφελής. Είναι η κουβέντα που γίνεται και αφορά τους δύο «αιώνιους» μονομάχους: οι παίκτες του Παναθηναϊκού μπαίνουν σε κάθε ματς «χωρίς αύριο» διατεθειμένοι να τα δώσουν όλα για να φτάσουν στη νίκη.

Δεν τα καταφέρνουν πάντα αλλά σπάνια δίνουν δικαίωμα στους εξωτερικούς παρατηρητές να τους κατηγορήσουν για αδιαφορία. Στον Ολυμπιακό οι παίκτες του μπαίνουν σε κάθε ματς «χωρίς αύριο» με την εναλλακτική των δικαιολογιών πάντα στο μυαλό τους. Ετσι την πάτησαν από τη Σιένα, έτσι την πατάνε κάθε φορά από τον Παναθηναϊκό. Περισσότερο αυτή η ερυθρόλευκη συνήθεια και λιγότερο η εικόνα των δύο ομάδων μέσα στο γήπεδο χρίζει αδιαφιλονίκητο φαβορί τους πράσινους.

Πώς το είπε ο Ομπράντοβιτς: «Πάντα λέω στους παίκτες μου ότι ο καλύτερος τρόπος να μιλήσουν είναι με την απόδοσή τους εντός παρκέ». Για να το πούμε και διαφορετικά: στις τρεις πρώτες φετινές αναμετρήσεις των δύο «αιωνίων» η διαιτησία χαρακτηριζόταν καλή από τους Πειραιώτες. Οι χαμένοι και στις 3 αυτές περιπτώσεις πράσινοι έμειναν με ραμένο το στόμα και ο μόνος που ακούστηκε ήταν ο Θανάσης μετά τον τελικό του Κυπέλλου. Μέσα από την ομάδα... κιχ! Κάτι, δηλαδή, που θα έκανε και ο Σπανούλης αν φορούσε ακόμα τα πράσινα...

Πηγή: sday.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός