Aναλυτικά το άρθρο του:

Αναγνώστες μου, γεια σας.

Στην ιδιότυπη κλίμακα της αγχομέτρησης, με «ταβάνι» το 10, ένας μέσος παίκτης του μπασκετικού Παναθηναϊκού μετριέται στο 6. Αφενός, κουβαλάει το βάρος των έξι αστεριών με ό,τι αυτό συνεπάγεται αφετέρου, όμως, ακριβώς για τον ίδιο λόγο έχει την πολυτέλεια να σκεφτεί «είμαι πρωταθλητής Ευρώπης, ε, δεν είναι και έγκλημα αν χάσω το 13ο στα 14». Και εκτονώνεται…

Στην αντίπερα όχθη, ο μέσος παίκτης του Ολυμπιακού μετριέται στο 9,99 (επιεικώς). Μαζί με την εξοντωτική πίεση της μεγάλης ομάδας που η δεύτερη θέση της έχει γίνει... δεύτερη φύση έχει να διαχειριστεί και το -καταραμένο;- «3-0» των πρώτων ντέρμπι της σεζόν, που γέννησε υπέρμετρες προσδοκίες εντός κι εκτός ομάδας, σε τέτοιο βαθμό, ώστε λίγο πριν τους τελικούς να διαβάσω κάπου ότι «αν πήγαινε ο Ολυμπιακός στη Βαρκελώνη τα πράγματα θα ήταν αλλιώς». Το προσπερνώ με το ίδιο... χιούμορ.

Στην ίδια κλίμακα, ο Σπανούλης είναι δύσκολο να μετρηθεί αφού το αγχόμετρο όταν ξεπερνάει το δέκα tilt-άρει όπως τα παλιά φλίπεράκια (μπορεί και τα καινούρια, δεν ξέρω, έχω χρόνια να παίξω). Δεν είναι παράλογο. Κάθε παίκτης του ΠΑΟ που πάει στον Ολυμπιακό -και τούμπαλιν- νιώθει τη νέα του φανέλα δυο φορές πιο βαριά, πόσω μάλλον σε περιπτώσεις που η έλευσή του στο απέναντι στρατόπεδο αξιολογείται από την κοινή γνώμη ως η κίνηση που θα ανατρέψει μια παγιωμένη κατάσταση κυριαρχίας του αντιπάλου. Συνυπολογίζοντας τα παραπάνω, θεωρώ λογικό το ξέσπασμα του V-Span μετά τον δεύτερο τελικό του ΟΑΚΑ, σε ένα ματς που πήγε να το πάρει μόνος του και να γίνει «ήρωας» στο λιμάνι αλλά...

Δεν είναι όμως ο Σπανούλης το θέμα μου, ούτε καν ο Ιβκοβιτς, έστω κι αν θεωρώ τις καταγγελίες αμφοτέρων για τη διαιτησία του δεύτερου τελικού μάλλον υπερβολικές και σίγουρα άτυχες αφού, πλέον, «νομιμοποιούν» τον οπαδικό Τύπο να σαλπίσει φάλτσα και τους χούλιγκαν να χαλάσουν τη σειρά των τελικών - στο ΣΕΦ ή στο ΟΑΚΑ, δεν έχει σημασία.

Εκείνος που είναι πραγματικά ακατανόητος είναι ο Μπουρούσης. Δεν ξέρω αν τα έχει «δει όλα» όπως δήλωσε, αλλά ακόμα και στην περίπτωση που η διαιτησία και κατ' επέκταση η μπασκετική κλίκα τον έχουν βλάψει τόσο πολύ, αδυνατώ να κατανοήσω πώς θα εκδικηθεί αποχωρώντας από την εθνική ομάδα. Δεν θα ανακυκλώσω τα γνωστά επιχειρήματα που κινούνται στα όρια του πατριωτικού παραληρήματος όπως: «η εθνική είναι πάνω απ' όλα», «είναι τιμή να παίζεις στην εθνική» και «κανείς δεν έχει δικαίωμα να απαξιώνει το εθνόσημο».

Ολα αυτά πάνω-κάτω ισχύουν αλλά δεν αναιρούν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ενός αθλητή, πολύ περισσότερο όταν έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες που αμείβονται με εφταψήφια νούμερα. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι με ποιό τρόπο η απουσία του Μπουρούση από την εθνική ομάδα, έστω ως εκκωφαντική ένδειξη διαμαρτυρίας, θα βελτιώσει τις συνθήκες στο πρωτάθλημα της Α1.

Θυμίζω ότι το ίδιο είχαν πράξει το 1999 και οι Ντέμης, Κασάπης και Ατματζίδης μετά την ήττα της ΑΕΚ από τον Ολυμπιακό στο «Νίκος Γκούμας» με ρέφερι τον Δημητρόπουλο. Σε ό,τι αφορούσε τις καταγγελίες τους για το παρασκήνιο της εποχής πιθανότατα είχαν δίκιο. Ωστόσο, η μέθοδος του αυτομαστιγώματος ως μέσο λύτρωσης -πέραν των Καθολικών Φιλιππινέζων που το «γλεντάνε» με τη βίτσα κάθε Πάσχα- δεν έχει βρει θιασώτες πουθενά στον κόσμο. Ούτε έχει να επιδείξει αποτελέσματα.

Ετσι, 12 χρόνια μετά τη αυτοεξορία των τριών, το πρωτάθλημά μας παραμένει το ίδιο και χειρότερο. Ο δε Ντέμης είναι τυχερός που ο Ρεχάγκελ είδε ζεστά το θέμα του, τον βοήθησε να άρει την απόφασή του και να επιστρέψει στην εθνική και έτσι, σήμερα, απεικονίζεται και του λόγου του στο φαντεζί στιγμιότυπο όπου κάτι ωραίοι τρελοί με λευκές φανέλες σηκώνουν μια κούπα - το 2004 στη Λισαβόνα, αν θυμάμαι καλά...

Αν λοιπόν ο Μπουρούσης θέλει να αντιδράσει για όσα θεωρεί «κακώς κείμενα» του ελληνικού πρωταθλήματος μπορεί να δώσει μια συνέντευξη Τύπου και να παραθέσει στοιχεία ή, έστω, την άποψη του. Μπορεί να φτιάξει γκρουπ «αγανακτισμένων της Α1» στο facebook, να tweet-άρει την αδικία σε όλο τον διαδικτυακό σύμπαν.

Αλλά αν φύγει από την εθνική και παραμείνει στο «αμαρτωλό» πρωτάθλημα, συνεχίζοντας φυσικά να εισπράττει το παντεσπάνι του συμβολαίου του, θα έχει κάνει φάουλ από εκείνα που σηκώνουν αντιαθλητικό, τεχνική ποινή και ντισκαλιφιέ μαζί. Διότι, εν τω μεταξύ, θα έχει εμπλέξει την εθνική σε μια «βρόμικη» -όπως ο ίδιος τη χαρακτηρίζει εμμέσως- ιστορία αποκλειστικά και μόνο για λόγους εντυπωσιασμού. Και θα έχει συμβάλλει ώστε να διχαστεί και να διχάσει μια ομάδα που έχει ως αποστολή να ενώνει. Ας το ξανασκεφτεί...

Πηγή: sentragoal.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός