Αναλυτικά το άρθρο του:

Εκεί που ευδοκιμούν οι αριθμοί, δυστυχούν οι άνθρωποι… Το –εντός συνόρων- ελληνικό μπάσκετ είναι δυστυχισμένο εδώ και πολλά χρόνια… Και δε φταίνε μόνο οι αριθμοί για το σίχαμα του ελληνικού αθλητισμού, αλλά και πολλοί άλλοι παράγοντες… Όταν μάλιστα, αναμειγνύονται τα νούμερα, τότε η σαπίλα γίνεται μεταδιδόμενο νόσημα, που αρρωσταίνει τους πάντες… Και ο αθλητισμός, το μπάσκετ πεθαίνει…

Πάμε τώρα στα επί της ουσίας του δεύτερου τελικού… Και για να ξεκαθαρίσω… Είμαι από αυτούς που θεωρώ ότι ο Παναθηναϊκός, όπως ΟΛΕΣ οι μεγάλες ομάδες του κόσμου, σε όλα τα πρωταθλήματα, σε όλα τα αθλήματα, έχει «κερδίσει» (δικαιωματικά) την ευνοϊκή μεταχείριση της διαιτησίας. Όπως όλες πρωταθλήτριες Ευρώπης, όπως όλες οι ομάδες που κατακτούν τίτλους και επιβάλουν την κυριαρχία τους, με την ποιότητα των παικτών και των προπονητών τους. Του δικού τους συστήματος, του δικού τους προγράμματος.

Υπάρχουν φυσικά πολλές φορές που (λόγω χαρακτήρα) έχω εξοργιστεί με σφυρίγματα, διότι, γενικώς, θεωρώ καταστροφή για το ελληνικό μπάσκετ το γεγονός ότι οι «γκρίζοι» (πιθανότατα χωρίς να τους το έχει ζητήσει κανείς) έχουν στερήσει από μικρότερες ομάδες νίκες επί του Παναθηναϊκού, ή του Ολυμπιακού, ακόμα και στο ΟΑΚΑ ή το ΣΕΦ, αποκλειστικά και μόνο για να επιδείξουν την ευνοϊκή πρόθεσή τους απέναντι στον ισχυρό. Αηδία!

Δεν έχω όμως, την παραμικρή αμφιβολία για ένα πράγμα… Σε δύο από τα πιο σημαντικά παιχνίδια της ιστορίας του, ο Ολυμπιακός, αν και ήταν παρασάγγες ανώτερος από τον Παναθηναϊκό, «αρνήθηκε» να κερδίσει, βρίσκοντας άλλοθι στα σφυρίγματα της διαιτησίας. Λειτούργησε επιδεικνύοντας μία αδικαιολόγητη ανάγκη να προφυλάξει τον εαυτό του στο ενδεχόμενο μίας επερχόμενη ήττας, παρά να εισπράξει τα οφέλη της ανωτερότητάς του μέσα στο παρκέ.

Μπορεί οι φίλοι του Ολυμπιακού να διαφωνήσουν, αλλά όπως πέρσι στο αντίστοιχο ματς του ΟΑΚΑ, έτσι και φέτος, οι ερυθρόλευκοι (παίκτες και προπονητές) κατάφεραν να είναι ανώτεροι από τον Παναθηναϊκό, αλλά στάθηκαν περισσότερο σε όλα τα υπόλοιπα, παρά στο μπάσκετ. Με αποτέλεσμα να ηττηθούν. Το μοναδικό πράγμα που πιστεύω είναι τα …μάτια μου κι επειδή τον περσινό αγώνα, ειδικά τα τελευταία 15 λεπτά, τον έχω δει αμέτρητες φορές, δε θα σταματήσω να λέω, ότι ο Παναθηναϊκός πράγματι ευνοήθηκε, πήρε κάποια σφυρίγματα όταν η διαφορά ήταν στους 14 πόντους (όπως είναι δεδομένο ότι θα έπαιρνε και ο Ολυμπιακός σε αντίστοιχη περίπτωση), αλλά στο τελικό αποτέλεσμα, η διαιτησία δεν καθόρισε τίποτα… Με εξαίρεση 2-3 κραυγαλέες φάσεις (που δεν μπορούν ποτέ να ανατρέψουν διαφορά 14 πόντων), δεν υπήρξε ΟΥΤΕ ΜΙΑ αμφισβητούμενη φάση στην άμυνα του Παναθηναϊκού, ούτε …μισή επαφή για την οποία μπορούσε, όχι να διαμαρτυρηθεί, αλλά να σηκώσει κουβέντα ο Ολυμπιακός, που ενώ επί 30 λεπτά έκανε μαγικό παιχνίδι και είχε βάλει τον Παναθηναϊκό στο καβούκι του, εν συνεχεία προτίμησε να εξαπολύει σουτάρες από 8 μέτρα με τον Τεόντοσιτς, τον Κλέιζα και τους άλλους.

Αυτό ακριβώς έγινε και στο ΟΑΚΑ, στο δεύτερο τελικό. Επί ένα ημίχρονο, ο Ολυμπιακός έμοιαζε να είναι καλύτερος ever… Είχε απίστευτο αμυντικό πλάνο, συγκλονιστική υπομονή στην επίθεση σε τέτοιο βαθμό που οι παίκτες του Παναθηναϊκού αισθάνονταν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα διαφορετικό για να ανατρέψουν την κατάσταση. Ο Ιβκοβιτς είχε διαβάσει όλες τις καταστάσεις, τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση… Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρώτο μέρος, ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί ούτε ένα από τα ελάχιστα μις ματς που του πρόσφερε η άμυνα του αντιπάλου. Η επίθεση πικ εν ρολ είχε κλειδώσει από την άμυνα του Ντούντα, όσο για την επίθεση, οι ερυθρόλευκοι έπαιξαν όπως …ο καλός Παναθηναϊκός. Δηλαδή; Διάβασε τις καταστάσεις.

Ο αυθορμητισμός του Τεόντοσιτς είχε περιοριστεί, δεδομένου ότι ο Σέρβος ήταν για πολλή ώρα στον πάγκο, η ομάδα είχε τρομακτική συγκέντρωση, δεν εκβίασε καταστάσεις και έκανε τα πράγματα πολύ απλά, διότι και το μπάσκετ είναι απλό. Χτυπούσε πάντα με τον ανοιχτό παίκτη, που κατά βάση ήταν ο Μαυροκεφαλίδης… Εν συνεχεία ο Σπανούλης (διότι οι μεγάλοι παίκτες καθορίζουν και τα μεγάλα παιχνίδια) ανέλαβε και πέτυχε μερικά τεράστια σουτ και η διαφορά των έξι πόντων του ημιχρόνου έμοιαζε ελάχιστη μπροστά στην εικόνα που έβγαζαν οι δύο ομάδες στο παρκέ.

Και φτάνουμε στο δεύτερο ημίχρονο, όπου υπάρχει πλήρης μετάλλαξη. Ο Ολυμπιακός ξεχνάει τον καλό εαυτό του στα αποδυτήρια και ο Παναθηναϊκός βγαίνει στο παρκέ με απίστευτο κίνητρο. Στην άμυνα, γίνεται πολύ πιο επιθετικός κι έχει στο μυαλό του ένα πολύ συγκεκριμένο πλάνο: Να φύγει η μπάλα από τα χέρια του Σπανούλη, ο οποίος στο πρώτο ημίχρονο ήταν διαστημικός. Σε πολλές περιπτώσεις, μετά από τάιμ άουτ και νεκρές φάσεις, ο Παναθηναϊκός χρησιμοποιεί ζώνη… Όχι μόνο στα πικ εν ρολ, αλλά σε κάθε κατοχή, στόχος των γηπεδούχων είναι να κάνουν doubleteam στον Σπανούλη, ώστε να φύγει η μπάλα τα χέρια του. Ο ίδιος εκτίθεται ανεπανόρθωτα, ειδικά στο τέταρτο δεκάλεπτο, καθώς αντί να λειτουργήσει όπως στο ματς της κανονικής περιόδου στο ΟΑΚΑ, όπου ήταν εξαιρετικός χωρίς να σκοράρει, προτιμά να κρατά πολλή ώρα το τόπι στα χέρια του με αποτέλεσμα να κάνει λάθη, δείχνοντας ότι έβαλε τον εγωισμό του πάνω από την εξέλιξη του αγώνα.

Ο Τεόντοσιτς κάνει το ίδιο με τραγικά αποτελέσματα. Και το ματς γυρνάει με τον Παναθηναϊκό να έχει καλύτερες αμυντικές περιστροφές και βεβαίως τύχη. Που αναφέρομαι; Σε μία πολύ κρίσιμη φάση, όπου ο Τεόντοσιτς, σε κάποια στιγμή που το ματς πηγαίνει πόντο πόντο, αστοχεί σε εντελώς ξεμαρκάριστο τρίποντο, για να ακολουθήσει ένα εκτός πλάνου και τυχαίο τρίποντο του Νίκολας (έπειτα από insideout πάσα του μπερδεμένου Βουγιούκα κάτω από το καλάθι), το οποίο ακολούθησε ένα τρίποντο από τον Φώτση. Το σκορ έγινε 58-53 και το ματς είχε γυρίσει.

Οσο για τη διαιτησία… Το έγραψα και πριν… Εχει προσφέρει στον Παναθηναϊκό κάποια σφυρίγματα, αλλά η διαφορά των φάουλ (24-18) δεν είναι τέτοια που να δικαιολογεί παράπονα. Ο αριθμός των βολών μπορεί να ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων, αλλά αν ρίξουμε μία μπασκετική ματιά στα πράγματα, θα διαπιστώσουμε ότι ο τρόπος παιχνιδιού του Παναθηναϊκού, σε σχέση με αυτό του Ολυμπιακού, δικαιολογεί μία σημαντική διαφορά. Διότι τη στιγμή που οι πράσινοι ακουμπούσαν την μπάλα στο λόου ποστ, τη στιγμή που προσπαθούσαν να έχουν δημιουργία allthewaytothebasket είτε με τους ψηλούς, είτε με τους κοντούς, ο Ολυμπιακός, ακουμπούσε ελάχιστες φορές τη μπάλα κοντά στο καλάθι και επέτρεπε στους περιφερειακούς (αλλά και στους Μαυροκεφαλίδη, Ερτσεγκ) να εκτελούν από μακριά…

Και μην ξεχνάμε ότι με τις τεχνικές ποινές και αντιαθλητικά φάουλ (εκτός φάσης δηλαδή) ο Παναθηναϊκός έφτανε στο μπόνους πιο γρήγορα απ’ό,τι οι ερυθρόλευκοι. Αφήστε που έχει 6 βολές από τεχνικές ποινές κι αντιαθλητικά φάουλ. Ναι, οι βολές του Ολυμπιακού ίσως και θα μπορούσαν να είναι περισσότερες, αλλά όσο οι ερυθρόλευκοι έπαιζαν σωστά και καλά, ήταν 6 και δέκα πόντους μπροστά. Όπως και πέρσι… Ούτε αυτό λέει κάτι;

Πηγή: leoforos.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS