Ο πύρρειος θρίαμβος και η... θυμωμένη νίκη!

Στον απόηχο της (τρίτης σε τέσσερις αγώνες) ήττας από τη Ζιέλονα Γκόρα ο Σάσα Πάβλοβιτς είχε πει ότι «αυτό το αποτέλεσμα μας θύμωσε όλους και από εδώ και πέρα πρέπει να δείξουμε με έργα πόσο θυμωμένοι είμαστε»: προφανώς αυτή η δήλωσή του λειτούργησε με... χρονοκαθυστέρηση κι αυτό που δεν συνέβη στην Πάτρα έγινε και με το παραπάνω χθες το βράδυ στο ΟΑΚΑ!

Σε ένα ματς που έφερε την ετικέτα του «τελικού», με τη νίκη να θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ, ο Παναθηναϊκός δεν αρκέστηκε να βγάλει την οργή του, αλλά έβγαλε επίσης την ποιότητά του και κάμποσες άλλες αρετές: την επιθυμία του να το... πάρει αλλιώς, την ενέργεια, την αυτοσυγκέντρωση, τη σοβαρότητα, τη σταθερότητα (χωρίς διακυμάνσεις), το αμυντικό φίλτρο και την εξ αυτής απορρέουσα παραγωγικότητα.

Για πολλούς και προφανείς λόγους ο αγώνας (θα) είχε δυσκολίες και έκρυβε παγίδες, αλλά αμφότερες οι «πράσινοι» τις καθάρισαν με συνοπτικές διαδικασίες και έριξαν 35 πόντους στο κεφάλι των Λιθουανών, τους οποίους παρεμπιπτόντως είχαν άχτι από τον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ στη Λιλ ο Τζόρτζεβιτς, ο Ραντούλιτσα και ο Κούζμιτς!

Μεσούσης της φημολογίας που εξελίχθηκε και σε ονοματολογία για την ενίσχυση του με άλλον έναν γκαρντ, ο Παναθηναϊκός δεν άφησε τη Ζαλγκίρις να πάρει ανάσα: την έστησε από το πρώτο λεπτό στον τοίχο, της χάλασε όλο το παιχνίδι, την ανάγκασε (με τη διάθεση και τις σωστές αντιδράσεις του στην άμυνα) να σουτάρει στον... γάμο του Καραγκιόζη και την κατατρόπωσε: πέραν της αξίας της νίκης με τα παρελκόμενα της (όπως το παθητικό των 56 πόντων και ο πλουραλισμός στην επίθεση), το όφελος που αποκόμισαν οι εξάκις πρωταθλητές Ευρώπης από τον χθεσινό αγώνα είναι ψυχολογικό. Κοινώς επέστρεψαν στις επιτυχίες που πάντοτε λειτουργούν ως λίπασμα και... ξεμπούκωσαν!
Ο πύρρειος θρίαμβος και η... θυμωμένη νίκη!

Προχθές το βράδυ ο Ολυμπιακός στάθηκε μια φορά τυχερός (ή μάλλον στάθηκε τόσο τολμηρός, ώστε να προκαλέσει την τύχη του και να την καταστήσει σύμμαχό του) και δυο φορές άτυχος: η ελάσσονος σημασία ατυχία του είναι ότι έπεσε πάνω στην απεργία, με αποτέλεσμα ο θρίαμβός του να μείνει βουβός (στη μετάδοση τoυ Novasports 2) και να χαθεί από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων που δεν κυκλοφόρησαν!

Η μείζονος σημασίας ατυχία του έχει να κάνει με τον τραυματισμό του Γιανγκ που είναι τόσο σοβαρός, ώστε είμαι σίγουρος πως οι «ερυθρόλευκοι» θα προτιμούσαν να χάσουν από την Εφές και να επιστρέψουν σώοι και αβλαβείς, παρά να χάσουν τον Αμερικανό σέντερ...

Σε κάθε περίπτωση και μολονότι η σεζόν βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, θεωρώ αυτήν την πύρρειο νίκη του Ολυμπιακού ως μια από τις πέντε κορυφαίες της ευρωπαϊκής διαδρομής του πέραν βεβαίως εκείνων στους ημιτελικούς και στους τελικούς των Φάιναλ Φορ.

Οπως συνέβη και τις προάλλες στην Πυλαία (κόντρα στον ΠΑΟΚ, σε άλλο επίπεδο βεβαίως), ομοίως και στην αγαπημένη τους Πόλη, οι φιναλίστ της περυσινής Ευρωλίγκας νίκησαν, διότι απλούστατα δεν φοβήθηκαν την ήττα! Και νίκησαν κόντρα σε θεούς και δαίμονες, με τον δικό τους συνηθισμένο ανατρεπτικό τρόπο, που αποτελεί deja vu και συνέχεια εκ των προηγουμένων: στην παράταση (ελέω της άστοχης βολής του Στρόμπερι), από το -11 στο 37ο λεπτό, κόντρα σε έναν αντίπαλο που ήθελε να αποφύγει την τρίτη απανωτή ήττα του, με τον Ντάνστον να έχει «φτιάξει» κλίμα, με τον Γκρέιντζερ να οργιάζει, χωρίς τον τραυματισμένο Γιανγκ, τον αποβληθέντα με πέντε φάουλ Πρίντεζη και τον ισχνό Σπανούλη και με τον Σφαιρόπουλο να καταφεύγει (α λα Πυλαία) στο χαμηλό σχήμα. Ε, όλα αυτά δεν είναι ούτε λίγα ούτε ευκαταφρόνητα και πάντως στοιχειοθετούν το ειδικό βάρος αυτής της νίκης και το πλασάρισμά της στις μεγαλύτερες και πλέον αξιομνημόνευτες.

Πηγή: Goal