Η απόφαση του ΕΣΑΚΕ να επιτρέψει στις ομάδες την χρησιμοποίηση έξι αμερικανών παικτών από τις ομάδες της Α1 πέρα από τις όποιες (θετικές και αρνητικές ) επιπτώσεις θα έχει στα οικονομικά των ΚΑΕ, θα αλλάξει δραματικά την δουλειά των προπονητών, την ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια των ομάδων και τελικά το μπάσκετ που θα παίζεται πάνω στο παρκέ.

Οι διαφορές της μπασκετικής κουλτούρας ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αμερική είναι χαώδεις. Τα κοινά στοιχεία έχουν να κάνουν με την πορτοκαλί μπάλα, το παρκέ και το ότι όλοι σημαδεύουν το καλάθι. Από εκεί και πέρα μιλάμε για δύο διαφορετικούς κόσμους.

Η δεξαμενή από την οποία θα κληθούν οι ελληνικές ομάδες προφανώς δεν θα περιέχει παίκτες επιπέδου ΝΒΑ, ούτε καν αθλητές που είναι άμεσα σε θέση να διεκδικήσουν συμβόλαια στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που πληρώνουν ποσά πάνω από 50.000 δολάρια για ξένους. 

Όταν λοιπόν η επιλογή παικτών θα πρέπει υποχρεωτικά να γίνει από φτηνά …αμερικανάκια που φεύγουν από το κολέγιο ή, απλά θέλουν να φτιάξουν κάποια high lights που θα βοηθήσουν το επόμενο βήμα στην καριέρα τους είναι μοιραίο να εμπεριέχεται υψηλό ρίσκο στην όλη υπόθεση. Τα παιδάκια αυτά που θα κληθούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του ελληνικού πρωταθλήματος είναι δεδομένο ότι δεν ξέρουν ούτε που έρχονται, ούτε τι πρέπει να κάνουν! Ίσως μάλιστα και να νομίζουν ότι δεν είναι και δύσκολο αυτό που έχουν να κάνουν.

Μπορεί να μην το πιστεύει εύκολα ο οποιοσδήποτε που το ακούει,  αλλά στην Αμερική υπάρχει κόσμος που δεν ξέρει ότι υπάρχουν ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και γενικά ότι παίζεται μπάσκετ μακριά από τα μέρη τους και πολύ περισσότερο ότι οι  με διαφορετικό τρόπο από τον «δικό» τους… Τι σημαίνει αυτό;

Οι κανονισμοί του ΝΒΑ, αλλά σε κάποιο βαθμό και στο κολεγιακό μπάσκετ βοηθούν να αναδεικνύεται το ατομικό ταλέντο. Οι πολλές βοήθειες απαγορεύονται και τιμωρούνται, οι χώροι μέσα στην ρακέτα είναι ανοικτοί και οι διαιτητές προστατεύουν τον επιθετικό. Παράλληλα ο ρυθμός με τον οποίο παίζεται το παιχνίδι είναι σαφώς πιο γρήγορος σε σχέση με αυτόν των ευρωπαϊκών γηπέδων ακόμη και στο επίπεδο της Ευρωλίγκα. 

Επιπλέον στην μπασκετική κουλτούρα του ευρωπαίου παίκτη η έννοια της συνεργασίας και η σημασία της πάσας είναι σαφώς πιο ανεπτυγμένη σε σχέση με ότι συμβαίνει στην Αμερική όπου βασιλεύει η ικανότητα του παίκτη να νικήσει τον προσωπικό του αντίπαλο με ντρίπλα και να σουτάρει όπως ο Κάρι από τα οκτώ μέτρα ή, να καρφώσει όπως ο Λεμπρόν…

Μια ακόμη σημαντική διαφορά ανάμεσα στο ευρωπαϊκό και το αμερικάνικο μπάσκετ είναι το πρόγραμμα της σεζόν. Στην Ελλάδα για παράδειγμα οι ομάδες που δεν παίζουν στην Ευρώπη έχουν όλο τον χειμώνα πέντε ημέρες προπόνηση και την έκτη ημέρα παίζουν αγώνα. Αυτό σημαίνει ότι οι προπονητές έχουν πολύ χρόνο για να δουλέψουν στην προπόνηση, τόσο ατομικά όσο και ομαδικά με την τακτική, το βίντεο κ.λ.π. Στην αντίπερα όχθη, οι αμερικανοί ξέρουν πως το χειμώνα παίζουν παιχνίδια και οι προπονήσεις είναι μόνο για συντήρηση, για να κάνουν σουτ και να κρατάνε τον ρυθμό τους.  

Εννοείται ότι υπάρχουν πολλές ακόμη διαφορές ανάμεσα στο μπάσκετ της Αμερικής και την Ευρώπης, περισσότερα πράγματα στα οποία θα πρέπει να προσαρμοστούν οι νεοφερμένοι στην ελληνική πραγματικότητα. 
• Στην Ευρώπη δεν υπάρχουν τρία δευτερόλεπτα στην άμυνα
• Η γραμμή των τριών πόντων είναι πιο κοντά σε σχέση με το ΝΒΑ
• Οι διαιτητές επιτρέπουν την σωματική επαφή πολύ περισσότερο στην Ευρώπη σε σχέση με την Αμερική. Το ΝΒΑ θέλει να πουλήσει το τρίποντο του Κάρι, την σταυρωτή του Ουέστμπρουκ και τα καρφώματα του Λεμπρόν, αυτά θέλει και ο κόσμος να δει. Οι αμυντικοί είναι αναγκαίο κακό και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού δεν τους επιτρέπονται και πολλά – πολλά. 
• Στην Ευρώπη επιτρέπονται οι κλασσικές άμυνες ζώνης που είναι απαγορευμένος καρπός για τους αμερικανούς προπονητές. 

Μέχρι πέρυσι  όταν η κάθε ομάδα της Α1 είχε δικαίωμα να υπογράψει μέχρι τρεις μη ευρωπαίους παίκτες, οι προπονητές δεν αντιμετώπιζαν το φαινόμενο να κοουτσάρουν ξένους παίκτες που στο σύνολο τους δεν είχαν ιδέα για το πως πρέπει να παίξουν, πως πρέπει να φερθούν, τι οφείλουν να κάνουν για να ανταποκριθούν στις ανάγκες της ομάδας. Τώρα, με έξι αμερικανούς στα αποδυτήρια – οι οποίοι παρεμπιπτόντως αν συνεννοηθούν μεταξύ τους θα μπορούν να κάνουν ότι …γουστάρουν και να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους προπονητές και τους υπόλοιπους συμπαίκτες τους- , που στην συντριπτική τους πλειοψηφία θα είναι 20άρηδες, το να μπουν καλούπια θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, όχι μόνο εντός γηπέδου, αλλά και εκτός των γραμμών… 

Προφανώς κανένας δεν μπορεί να πει στις ΚΑΕ ποιους παίκτες να υπογράψουν, ποια θα είναι η εθνικότητα τους και πόσο πολύ θα τους «ψάξουν» πριν τελικά τους δώσουν την ευκαιρία να παίξουν μπάσκετ στην Ελλάδα. Με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες που υπάρχουν η εύκολη λύση των έξι φτηνών αμερικανών φαντάζει ιδανική επιλογή, αλλά ουσιαστικά είναι σα να προσπαθείς να πιάσεις το τζόκερ.

Στο τέλος της μέρας το σημαντικότερο πρόβλημα που θα δημιουργηθεί θα είναι η εικόνα που θα έχει πλέον το ελληνικό πρωτάθλημα. Η σημαία ευκαιρίας που έχουμε επίσημα υψώσει στον ευρωπαϊκό ουρανό καταστρέφει σταδιακά και καθημερινά το καλό όνομα που έχει –με τόσο ιδρώτα και μεγάλα αποτελέσματα – έχτισε το ελληνικό μπάσκετ με τις επιτυχίες της Εθνικής Ομάδας, του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και των άλλων ομάδων στην διεθνή σκηνή.

Ο δύσκολος δρόμος, δηλαδή το να δώσουν οι ΚΑΕ ευκαιρίες σε περισσότερους νέους Έλληνες παίκτες, απλά δεν θα υπάρχει σαν επιλογή από εδώ και εμπρός. Και τελικά, για μια ακόμη φορά, όπως έγινε και τότε που καταργήθηκε η κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων, το πρόσκαιρο συμφέρον των μεγάλων ομάδων κάνει ζημιά συνολικά στο άθλημα, αλλά  - ενώ είναι φανερό ότι πρόκειται για λάθος – κανείς δεν αντιδράει… Κρίμα! 

Πηγή: novasports.gr

Μπάσκετ SPORTS