Το καλοκαίρι του 2011

Αναλυτικά το άρθρο του:

Είναι αυταπόδεικτο και δεδομένο ότι η περίοδος που διανύουμε δεν έχει καμία σχέση με την αντίστοιχη περσινή. Τότε που ο μισός Παναθηναϊκός ήταν στον αέρα, η αγωνία κορυφωνόταν κι ένα από τα μεγαλύτερα σίριαλ που είχε ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός βρισκόταν σε εξέλιξη, αυτό της μεταγραφής του Βασίλη Σπανούλη. Φέτος τα πράγματα είναι πιο ήρεμα, οι ελεύθεροι παίκτες λιγότεροι, ενώ και οι περιπτώσεις τους είναι ελαφρώς (έως και πολύ) πιο εύκολες από τις περσινές.

Θα έχετε αντιληφθεί κι εσείς ότι η ειδησεογραφία των ημερών δεν είναι απλά φτωχή, αλλά ανύπαρκτη με εξαίρεση το διοικητικό κομμάτι, όπου το τοπίο όμως είναι ακόμα πολύ θολό.

Είμαστε στο καλοκαίρι του 2011 δηλαδή πριν από τον χειμώνα του 2012 και δεν διεκδικώ δάφνες ευφυΐας για τη διαπίστωση. Ο χειμώνας του 2012 όμως είναι σημαντικός και γεννά σκέψεις, τουλάχιστον αν συγκριθεί με κάποια χρόνια του παρελθόντος. Διότι μην ξεχνάτε ότι πρόκειται για ζυγό έτος και από το 2006 και μετά ο Παναθηναϊκός έχει μια πολύ συγκεκριμένη δυστοκία στα ζυγά έτη σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εντάξει, στην Ελλάδα πάει τρένο, αλλά στην Ευρώπη οι τεράστιες επιτυχίες έρχονται χρόνο παρά χρόνο, ενώ ενδιαμέσως οι ευρωπαϊκές πορείες μπορούν να χαρακτηριστούν απολύτως αποτυχημένες.

Τι μπορεί να φταίει για αυτό άραγε; Όποια απάντηση κι αν σας δώσουμε δεν θα είναι ασφαλής. Καλά καλά ούτε οι ίδιοι οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού μπορούν να εξηγήσουν. Το 2005 ο Παναθηναϊκός, κάνοντας υπέρβαση, κατάφερε να ταξιδέψει μέχρι το φάιναλ φορ της Μόσχας, αν και στη διάρκεια της σεζόν αυτό κρίθηκε εξαιρετικά δύσκολο. Το φινάλε της σεζόν βρήκε τους Πράσινους απόλυτα επιτυχημένους παρά το γεγονός ότι στο φάιναλ φορ είχαν καταλάβει την τρίτη θέση.

Το 2006, όμως, έρχεται οδυνηρός αποκλεισμός από την Ταού σε μια χρονιά όπου τα πάντα κυλούν περίφημα μέχρι το τέλος του χειμώνα, αλλά δύο κακές εβδομάδες έβαλαν τον Παναθηναϊκό σε μια πολύ άσχημη διαδικασία. Τότε, η ομάδα του Ομπράντοβιτς (αρκετά εσωτερικά προβλήματα) πέτυχε το θαύμα μεν, προκρίθηκε στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας, αν και στον όμιλο είχε ξεκινήσει με 0-3, αλλά εκεί ηττήθηκε έχοντας μάλιστα το πλεονέκτημα έδρας, από την Ταού.

Το 2008, την επόμενη δηλαδή της κατάκτησης του τροπαίου στην Αθήνα, ο Παναθηναϊκός πέφτει στα νύχια της Παρτιζάν, δεν καταφέρνει να νικήσει στο Βελιγράδι και αποκλείεται από το TΟΡ 16 κιόλας.

Το 2010, αμέσως μετά το θρίαμβο του Βερολίνου, ο Παναθηναϊκός κάνει γρήγορα γρήγορα τρεις ήττες από την Παρτιζάν, το Μαρούσι και την Μπαρτσελόνα και αποκλείεται πριν καν μπει στο πνεύμα της φάσης των «16»...

Αντιλαμβάνεστε ότι σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Αμέσως μετά τις μεγαλειώδεις χρονιές, οι Πράσινοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα. Τι συμβαίνει; Για ποιο λόγο ο Παναθηναϊκός δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ύστερα από χρονιές κατά τις οποίες κατακτά τίτλους;

Για να μην παρεξηγηθούμε, ο Ομπράντοβιτς και οι παίκτες του δεν είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται κάθε χρόνο στην κορυφή. Αλίμονο! Θα συμφωνήσουμε φαντάζομαι όμως, ότι οι ζυγές χρονιές ήταν ευρωπαϊκά χαμένες για τον Παναθηναϊκό. Και το γεγονός ότι ακολουθούν έπειτα από θριάμβους, μπορεί να λέει κάτι...

Είναι αρκετά δύσκολο να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα για τους λόγους που οδήγησαν σε αυτό το κρύο ντους. Ωστόσο, στον Παναθηναϊκό θα πρέπει να το σκεφτούν και να πράξουν ανάλογα... Κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο...

Πηγή: leoforos.gr