Σαν να μην πέρασε μια μέρα (;)

Με μια νίκη που άλλες χρονιές θα σήμαινε πλεονέκτημα έδρας στα play off ολοκληρώθηκε η δεύτερη αγωνιστική στο πρωτάθλημα μπάσκετ. Ο Ολυμπιακός ισοπέδωσε τον Παναθηναϊκό καθ’ όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης κάτι το οποίο σήμανε την έναρξη ενός πάρτι στην κερκίδα του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας. Βέβαια, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι οπαδοί του Ολυμπιακού να θυμηθούν και την αγαπημένη συνήθεια των Ελλήνων φιλάθλων: Την ασχολία με τις μανάδες και οικογένειες αντιπάλων αθλητών.

Λίγους μήνες πριν, όταν πραγματοποιούνταν οι τελικοί του πρωταθλήματος για την περασμένη σεζόν, είχε φανεί να υπάρχει μια «άγραφη» συμφωνία μεταξύ των φιλάθλων και, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κανείς δεν είχε τολμήσει να ξεκινήσει να φωνάζει υβριστικό σύνθημα με στόχο το Ιερότερο όλων: την μητέρα κάποιου.

Βλέπετε, εκείνες τις μέρες, ήταν πολύ νωπός ο χαμός του πατέρα του Γιώργου Πρίντεζη και άπαντες είχαν ακολουθήσει την επιθυμία των αθλητών να μην ακουστούν τέτοιου είδους συνθήματα στους τελικούς από σεβασμό στο πένθος του Έλληνα διεθνή, όπερ και εγένετο.

Χθες το απόγευμα στο Φάληρο, οι Έλληνες φίλαθλοι έκαναν πράξη τις αγαπημένες τους συνήθειες. Ξέχασαν τους καλούς τους τρόπους, έχασαν κάθε σεβασμό απέναντι στον αντίπαλο και έβριζαν χυδαία τον Γιάννη Μπουρούση και τον Νίκο Παππά. Και είναι πραγματικά να απορείς. Δεν είχαν ευχαριστηθεί το καυτό αλλά κόσμιο κλίμα που είχαν διεξαχθεί οι τελικοί του 2016;

Ασφαλώς και κατανοούμε τους φίλους του Ολυμπιακού να θέλουν να υποδεχθούν τον άλλοτε φίλο, Γιάννη Μπουρούση, για να του δείξουν πόσο καυτή έδρα μπορεί να γίνει το ΣΕΦ. Φυσικά και καταλαβαίνουμε πως στο πρόσωπο του Νίκου Παππά άπαντες βλέπουν τον μελλοντικό ηγέτη του ΠΑΟ, άρα και τον μεγαλύτερο αντίπαλο των ερυθρολεύκων. Όμως είναι ανάγκη να υπάρχει τόσο μίσος; Είναι ανάγκη να δημιουργείς καυτή ατμόσφαιρα με αυτό τον τρόπο; Πόσο μάλλον σε έναν αγώνα που δεν κρίνει απολύτως τίποτα.

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω. Δηλαδή τι χρειάζεται ο Έλληνας φίλαθλος; Πέρα από την διασκέδαση που τους προσφέρουν οι αθλητές των ομάδων, να τους νταντεύουν και να τους διαπαιδαγωγούν και να είναι αναγκαίο πριν από κάθε αγώνα να τους ζητούν να είναι κόσμιοι και να σέβονται τα αυτονόητα;

Μόνο ο καιρός θα δείξει αν με το χθεσινό παιχνίδι επιστρέψαμε στην ελληνική κανονικότητα ή ζήσαμε μια αρνητική παρένθεση της χείριστης συνήθειας του Έλληνα οπαδού. Αν όμως, συμβαίνει το πρώτο, μην έχουμε παράπονο που αρκετοί Έλληνες παίκτες φεύγουν από την χώρα για άλλες πολιτείες (Σλούκας, Περπέρογλου, Ζήσης κ. α.) γιατί ξέρουμε πως και ο παράγοντας «κλίμα στο γήπεδο» για αυτούς παίζει ρόλο και μας το έχουν τονίσει δεκάδες φορές.