Κατά τη διάρκεια της Media Day του Παναθηναϊκού και λίγο πριν ξεκινήσουν οι επίσημες υποχρεώσεις των «πρασίνων» για τη φετινή σεζόν, είχα πλησιάσει τον Ντέιβιντ Λόγκαν και τον είχα ρωτήσει να μου πει την άποψή του για τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Όχι ότι περίμενα να ακούσω κάτι λιγότερο από το ότι είναι ο ηγέτης της ομάδας. Αυτό ήταν αναμενόμενο.

Μου έκανε εντύπωση όμως μία άλλη ατάκα του: «Είναι τόσο καλός αμυντικός που με βοηθάει και εμένα να βελτιώσω την άμυνά μου. Άλλωστε το κλέψιμο ισοδυναμεί με εύκολο καλάθι στον αιφνιδιασμό και εκείνος γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη του». Και όταν τα λέει αυτά ένας Αμερικανός που είχε συνηθίσει να είναι σκόρερ, που έπαιρνε πολλές προσπάθειες και -αν και είχε τα προσόντα- να άφηνε σε δεύτερη μοίρα την άμυνα, ε, όλο και κάτι λέει.

Μπορεί να ξεκίνησε στα φιλικά ως «μπόμπερ» και να σημείωνε 20άρες που προκαλούσαν τον επιθετικό θαυμασμό, ωστόσο στη συνέχεια τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Γνώριζε καλά ότι έπρεπε να γίνει «ένα» με το σύνολο και την ενέργεια που μπορεί να βγάλει στην άμυνα να την πρόσθετε στα συστήματα και τον τρόπο που θέλει να παίξει ο Ομπράντοβιτς. Άλλωστε ο τεχνικός του Παναθηναϊκού είναι λάτρης (και μετρ) της επιθετικής άμυνας στην περιφέρεια και ένας από τους λόγους που ήθελε τον Λόγκαν ήταν και αυτός. Σκόρερ μεν, καλός αμυντικός δε. Και μέχρι στιγμής τα πηγαίνει περίφημα, τηρώντας κατά γράμμα τα όσα μου είχε πει.

Μέσα από τις προπονήσεις βλέπει τον Διαμαντίδη και τον τρόπο που αμύνεται και προσπαθεί να τον αντιγράψει . Και γιατί να μην το κάνει άλλωστε; Δεν «ξεσηκώνει» όποιον και όποιον. Αλλά τον καλύτερο αμυντικό της Ευρωλίγκας από τότε που θεσπίστηκε ο θεσμός! Εμένα προσωπικά μου έχει κάνει εντύπωση η θέληση και το πάθος που δείχνει κάθε φορά που πατάει στο παρκέ.

Κυνηγάει, δεν αφήνει φάση να πάει χαμένη, «διαβάζει» την σκέψη του αντιπάλου και προσπαθεί να κλέψει μπάλες για να τρέξει στο ανοικτό γήπεδο. Με την Ζαλγκίρις το έκανε 2-3 φορές. Το είχε ξανακάνει με την ΚΚ Ζάγκρεμπ. Το ίδιο και στη Δράμα. Μόνο που το παιχνίδι με τον ΚΑΟΔ δεν μπορεί να μπει στο ίδιο καζάνι με τις αναμετρήσεις της Ευρωλίγκας. Η διαφορά δυναμικότητας είναι χαώδης!

Θέλω να πω ότι πρόκειται για ένα πραγματικό «εργαλείο» στα χέρια του Ομπράντοβιτς. Έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα τα προσωπικά του στατιστικά και έχει «πατήσει» τον Αμερικάνικο εγωισμό του. Ή έστω το παλεύει αφού στην αρχή των (τότε) δηλώσεών του είχε πει ότι «μου αρέσει να σκοράρω». Όμως στον Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς, για να πατήσεις στο παρκέ πρέπει ΠΡΩΤΑ να παίξεις άμυνα. Αν δεν το ήξερε τότε, σίγουρα το έμαθε τώρα.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα αφήσει «παρά πόδας» το όπλο του. Όταν χρειαστεί (που σίγουρα θα χρειαστεί κάποια στιγμή) θα οπλίσει. Από τον προπονητή του Παναθηναϊκού έχει το ελεύθερο να σουτάρει όταν βρει χώρο και τις σωστές προϋποθέσεις. Στο ματς με τη Ζαλγκίρις επανέλαβε το ίδιο σουτ δύο φορές και μάλιστα σε δύο... συνεχόμενες φάσεις.

Την πρώτη (αν και αμαρκάριστος) αστόχησε. Την δεύτερη, όμως, είδε τη μπάλα να καταλήγει στο καλάθι. Λίγοι παίκτες είναι εκείνοι που παίρνουν δύο σερί προσπάθειες, αφού έχουν αστοχήσει στην πρώτη. Με εξαίρεση τον Φώτση που το έκανε κατά κόρον, δεν θυμάμαι άλλον να το «έχει» σε τόσο μεγάλο βαθμό.

Σίγουρα δεν θα έχει φέτος τα νούμερα που συνήθιζε να έχει τα προηγούμενα χρόνια, αλλά όσο περνάει ο καιρός αφομοιώνει τα συστήματα και τον τρόπο που λειτουργεί ο Παναθηναϊκός με αποτέλεσμα να φαίνεται και εκείνος πολύ χρήσιμος. Και θα φανεί...

Εις το επανιδείν

Πηγή: sentragoal.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS