Πού είναι οι ψηλοί μπρε;

Τι σου είναι αυτοί οι σκύλοι ε; Εκεί που δεν τους περιμένεις, τρέχουν να κυνηγήσουν μια μπάλα, πηδάνε μέσα από θάμνους και ξαφνικά ακούνε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση… "Τι θα κάνουμε μπρε χωρίς ψηλούς τόσο καιρό;" σκεφτόταν φωναχτά ένας γκριζομάλλης κύριος που έπαιζε νευρικά με το μπρελόκ του. "Τι να κάνουμε κόοουτς; Υπομονή!", απάντησε ένας άλλος κύριος, σαφώς νεότερος, που είχε μάθει τη συγκεκριμένη λέξη από τον παλιό προπονητή τους, τις εποχές που περνούσε τα καλοκαίρια φορώντας τη γαλανόλευκη.

Έτσι είναι όμως η κατάσταση στον Παναθηναϊκό, καθώς στις αρχές Δεκεμβρίου, ο Ομπράντοβιτς βλέπει τον Τσαρτσαρή με πατερίτσες (έχει κάνει βήματα προόδου ο Τσαρτς, αλλά μην τον περιμένετε μέσα στο 2011), τον Μάριτς να αντέχει μόνο πέντε ποιοτικά λεπτά όλα κι όλα στο παρκέ πριν επιστρέψει ασθμαίνοντας στον πάγκο, τον Μπατίστ να παίζει σαν… Μπατίστ μόνο απέναντι στην λειψή από ψηλούς της προκοπής, ΚΚ Ζάγκρεμπ, τον Σμιθ να κυκλοφορεί με μπανταρισμένο ώμο και τον Βουγιούκα να καλείται να τραβήξει κουπί για όλους του υπόλοιπους.

Το περίεργο με όλα αυτά, σύμφωνα με τον σκύλο της ιστορίας τουλάχιστον, είναι ότι ο γκριζομάλλης κύριος με το μπρελόκ που λέγαμε, δεν δείχνει να ανησυχεί ιδιαίτερα με την όλη κατάσταση. Ναι, ήταν εκνευρισμένος και στεναχωρημένος με την ατυχία των παικτών του, αλλά ξέρει ότι σε ένα μήνα το πολύ, η… αεροπορία του Εξάστερου θα έχει επιστρέψει δριμύτερη.

Η πρόκριση στο Top16 έχει επιτευχθεί ήδη, η νίκη με τον Ολυμπιακό στο ντέρμπι έμοιαζε διαδικαστική υπόθεση, ενώ ακόμα και η απώλεια με την Καβάλα, που έφερε… 10ώρη βιντεοθεραπεία για ένα διήμερο, θα ισοσκελιστεί από μόνη της. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι αυτός ο Ολυμπιακός θα φτάσει χωρίς αγωνιστικές απώλειες μέχρι το ντέρμπι του επόμενου γύρου στο ΣΕΦ;

Αλλά ακόμα και να συμβεί αυτό, υπάρχει κανείς, που βλέποντας τις δύο ομάδες και ενθυμούμενος τα "πράσινα διπλά" τις τελευταίας τριετίας, αμφιβάλει ότι όταν θα έρθουν τα κρίσιμα, το πάνω χέρι θα έχει η ομάδα του γκριζομάλλη με το μπρελόκ που έχει σαν καλύτερο παίκτη τον συνομιλητή του, που συνέστησε υπομονή;

Ο σκύλος τουλάχιστον, που τα γάβγισε όλα αυτά, φαινόταν πολύ σίγουρος. Τόσο πολύ που πήγε να δαγκώσει και το μπρελόκ του Ζοτς, αλλά εκεί ένα βλέμμα, αρκούσε για να βάλει την ουρά στα σκέλια!

Ρωτήστε τον Πατ Καλάθη και θα καταλάβετε...