Κάτι που έχει παρατηρηθεί πολλάκις τη φετινή σεζόν και το οποίο επιβεβαιώθηκε με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο στο παιχνίδι απέναντι στην αποδυναμωμένη και συνάμα... αποδεκατισμένη Νανσί στη Γαλλία. Ο Σπανουλης απουσίαζε λόγω τραυματισμού και έπρεπε οι υπόλοιποι περιφερειακοί της ομάδας να καλύψουν το κενό του. Και όπως φάνηκε δεν πρέπει να απουσιάσει ξανά από το ρόστερ του Ολυμπιακού!

Ο Κέιλιν Λούκας είχε την ευκαιρία να αποδείξει ότι απλά και μόνο του έλειπε ο χρόνος συμμετοχής αλλά και πάλι χάθηκε στη δική του μετριότητα. Μιας και μου δόθηκε η ευκαιρία οφείλω να παραδεχτώ την υπερβολή μου σε ένα blog στο ξεκίνημα της χρονιάς με το οποίο είχα παρομοιώσει τον απόφοιτο του Μίσιγκαν Στέιτ με τον Ρίβερς.

Πραγματικά πίστευα ότι μπορούσε να κάνει τη διάφορα με βάση των όσων είχα δει και είχα συλλέξει γι' αυτόν από τη θητεία του στο κολεγιακό πρωτάθλημα Δεν ήταν τυχαίο ότι προορίζονταν για καλή θέση στο ντραφτ του ΝΒΑ αν δεν είχε τον σοβαρό τραυματισμό. Θεωρώ λοιπόν οτι η απόφαση να αποκτηθεί το περασμένο καλοκαίρι ήταν σωστή, άσχετα αν δεν «βγήκε» η μεταγραφή του. Όπως φαίνεται βάζει πρώτο το «εγώ» από το «εμείς» με αποτέλεσμα να παίζει περισσότερο για τους αριθμούς και τον εαυτό του και (πολύ) λιγότερο για το σύνολο. Τώρα αν αλλάξει αυτό στο μέλλον, μόνο ο... Ίβκοβιτς ξέρει!

Το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και στο εξής στον Ολυμπιακό! Αν και ο Σλούκας ανεβάζει στροφές και φαίνεται πως κερδίζει την εμπιστοσύνη του Σέρβου προπονητή, οι «ερυθρόλευκοι» έχουν ανάγκη από έναν παίκτη που να μπορεί να κάνει τη διάφορα και να συμπληρώνει τον Βασίλη Σπανούλη. Και αυτός δεν ξέρω αν μπορεί να είναι ο Μάρκο Γιάριτς...

Ναι, δεν λέω. Ήταν πολύ καλός παίκτης. Με εξαιρετική παρουσία σε Ευρώπη και ΝΒΑ. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι έχει παίξει σε 447 παιχνίδια στην άλλη άκρη του Ατλαντικού (στα 221 πενταδάτος) με 7,1 πόντους, 3,6 ασίστ, 2,7 ριμπάουντ και 1,3 κλεψίματα κατά μ.ο. Όλα αυτά την επταετία από το 2002 έως και το 2009. Από εκεί και πέρα όμως, άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα... Αποκορύφωμα; Η περσινή του παρουσία στη Σιένα όπου δεν θύμισε ούτε στο ελάχιστο τον Γιάριτς (ή έστω... λίγο από τον Γιάριτς) που ξέραμε. Τα νούμερα του έπιασαν πάτο (3,9 πόντοι, 1,3 ασίστ, 1,4 ριμπάουντ και μόλις 3/19 τρίποντα σε 12 ματς!), ενώ και η εν γένει του παρουσία του στο παρκέ (εξαίρεση οι προημιτελικοί με τον Ολυμπιακό!) δεν ήταν αυτή που θα περίμενε ο Πιανιτζιάνι.

Και ρωτάω εγώ τώρα. Έχει καμιά διαφορά ο Γιάριτς του σήμερα με τον... Παπαλουκά του σήμερα; Αν τους βάλουμε δίπλα – δίπλα, δεν θα βρούμε και πολλές διαφορές. Παραστάσεις έχουν και οι δύο. Ο ένας από το ΝΒΑ και ο άλλος από την Ευρωλίγκα, έχοντας γράψει και το όνομά του με τα πιο χρυσά γράμματα στην ιστορία της διοργάνωσης. Μπόι; Αμφότεροι πλέι μέικερ των δύο μέτρων. Ηλικία; Ο ένας 33άρης, ο άλλος 34άρης. Στυλ παιχνιδιού; Περίπου το ίδιο, με τον Παπαλουκά να αρέσκεται στην οργάνωση και τον Γιάριτς να παίρνει και κάποιες πρωτοβουλίες στην επίθεση. Για την ακρίβεια έπαιρνε. Είπαμε. Δεν είναι ο Γιάριτς που ξέραμε. Αριθμοί; Αυτοί και αν είναι ίδιοι. Του Σέρβου τους διαβάσετε πιο πάνω. Του Παπαλουκά μπορούμε να πούμε ότι είναι και καλύτεροι αφού φέτος έχει 4,6 πόντους, 1,6 ασίστ και 1,8 ριμπάουντ στην Ευρωλίγκα.

Γιατί λοιπόν δεν κρατούσαν τον Παπαλουκά στον Ολυμπιακό από το να παίρνουν έναν παρόμοιο παίκτη που θα κάνει πάνω-κάτω τα ίδια πράγματα με τον ίδιο -περίπου- χρόνο συμμετοχής; Δεν λέω να έμενε με τα ίδια χρήματα, αφού κάτι τέτοιο ήταν φύση αδύνατον να συμβεί. Όμως, ο Έλληνας πλέι μέικερ γνωρίζει πράγματα και καταστάσεις, είναι γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας και σίγουρα δεν θα χρειαζόταν χρόνος προσαρμογής.

Θα μου πείτε άλλος ο σχεδιασμός του καλοκαιριού, αλλιώς τα υπολόγιζαν τα πράγματα στον Ολυμπιακό και αλλιώς τους προέκυψαν. Συμφωνώ. Όμως αν θέλεις να κάνεις τη διαφορά και το κάτι παραπάνω ενόψει της συνέχειας, σίγουρα δεν κάνεις πισωγυρίσματα. Έστω και αν τα πρόσωπα διαφέρουν... Και ο Ολυμπιακός στην παρούσα φάση χρειάζεται καλύτερο παίκτη από τον Μάρκο Γιάριτς.

Εις το επανιδείν...

Πηγή: sentragoal.gr

Α1 Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός