«Κι εγώ τι να κάνω;»

Το πρωί της Τετάρτης, ενημερωνόταν κι αυτός ότι ο Ολυμπιακός υπογράφει τον Μπένγκα, δις πρωταθλητή στο ΝΒΑ με τους Λέικερς... Και το απόγευμα, παρότι στόμα και μιλιά δεν έχει (άσχετα αν εμφανίστηκε στην συνέντευξη Τύπου), φρόντισε να βγάλει μία κραυγή που ακούστηκε από εδώ μέχρι τους απανταχού της υφηλίου μάνατζερ... Μία κραυγή ...«17 συλλαβών και 4 λέξεων», όσοι οι πόντοι που πέτυχε απέναντι στον Πανιώνιο και τα ριμπάουντ που μάζεψε...

«Προ-τεί-νε-τε κα-λύ-τε-ρα κα-νο-νι-κούς μπασ-κετ-μπο-λί-στες!!!!"... Για μετρήστε!

Εντάξει, δεν το είπε και δε θα το έλεγε ποτέ... Αλλά υπάρχουν αυτοί που αρέσκονται στα λόγια κι αυτοί που έχουν μάθει να δαγκώνουν τη γλώσσα τους και τα λαρύγγια των αντιπάλων. Ε, ένας από αυτούς είναι κι ο Αντρέας Γλυνιαδάκης, μακράν ο πιο υποτιμημένος και παρεξηγημένος ψηλός του ελληνικού μπάσκετ, που έχει γνωρίζει όλη την αμφισβήτηση του κόσμου, που έχει εξοικειωθεί με την ιδέα του ρολίστα, αλλά κάθε φορά που πατάει στο παρκέ, γίνεται πιο πρωταγωνιστής κι από τους πρωταγωνιστές...

Οπως ακριβώς έκανε και στη Νέα Σμύρνη, όπου στο δεύτερο ημίχρονο ο Ολυμπιακός ξεκίνησε με 6/6 επιθέσεις, με τις περισσότερες να καταλήγουν στα καλάθια από τα χέρια του Γλυνιαδάκη. Κι αν όπως λέει ο Γιώργος Σιγάλας, ο Στίβεσον είναι ψηλός με ...πτυχίο, ο κρητικός του έμαθε πως είναι να έχεις. διδακτορικό.

Η... απορία

Παρόλα αυτά, επειδή η ζωή συνεχίζεται, από αύριο, τα ονόματα των υποψήφιων να αντικαταστήσουν τον Λάζαρο θα κάνουν και πάλι παρέλαση στις σελίδες των ειδησεογραφικών μέσων και ο Γλυνιαδάκης, σαν γνήσιος μόνος κάου-μπόι θα ... καβαλάει τη Ντόλι του, περιμένοντας την επόμενη ευκαιρία για να αποδείξει ότι και οι... κρητικοί μπορούν να παίξουν μπάσκετ.

«Ωραία, κι εγώ τι να κάνω;» αναρωτήθηκε χαμογελώντας έξω από το κλειστό της Νέας Σμύρνης κι αφού στο μεταξύ, στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, είχε ερωτηθεί σχετικά με το κίνητρο που του δημιουργεί η μεταγραφολογία, τη στιγμή που ο Βαγγέλης Αγγέλου χαμογελαστός και ήρεμος στο βάθος της αίθουσας μονολογούσε.... «Αφήστε το παιδί μωρέ τώρα... Μην το μπερδεύετε».

Κι όταν ο Αντρίκος απάντησε χωρίς ουσιαστικά να ...απαντήσει εκτοξεύοντας ένα φραστικό σωσίβιο διαφυγής άνευ αντικειμένου ("θα δούμε..."), ο Αγγέλου χαμογέλασε ακόμα περισσότερο... «Ετσι μπράβο Αντρέα... Μπράβο... Θα δούμε! Αυτή είναι η απάντηση».

«Πραγματικά δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Προσπαθώ να είμαι καλύτερος σε κάθε ματς και σε κάθε προπόνηση. Κάτι περισσότερο δεν έχω δυνατότητα να κάνω» πρόσθεσε...

«Δεν μπορεί κανείς να απαντάει και να σκέφτεται διαρκώς τι γράφεται και τι λέγεται.... Ωστόσο, απαντήσεις πρέπει να δίνεις συνέχεια και κάθε μέρα. Στην προπόνηση... Να κερδίσεις χρόνο συμμετοχής και να αρπάζεις τις ευκαιρίες που σου δίνονται από τα μαλλιά και να αποδεικνύεις ότι αξίζεις να παίξεις και στο επόμενο ματς. Αυτό συμβαίνει παντού, αυτό συμβαίνει και στον Ολυμπιακό».

Το όνειρο του ΝΒΑ

Από τότε που μάζεψε όλα τα υπάρχοντά του κι έβγαλε εισιτήριο για την Αμερική, προκειμένου να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, να παίξει στο ΝΒΑ, χωρίς να έχει την παραμικρή βοήθεια, παρά μόνο των μάνατζέρ του, ο Γλυνιαδάκης ήταν μετριοπαθής. Εφαγε τη σκόνη που άφηναν τα πούλμαν με τα οποία έκανε τις μετακινήσεις της η ομάδα του στο Development League στις απίθανες ερήμους της Αριζόνα, πλήρωνε από την τσέπη του, σταρ δεν έγινε ποτέ, αλλά στο τέλος τα κατάφερε.

Οι 13 αγώνες που έπαιξε όμως, με τη φανέλα των Σιάτλ Σούπερσόνικς θα είναι πάντα το προσωπικό παράσημό του. Κι ας είχε 6 λεπτά μέσο όρο συμμετοχής... Κι ας μην επέστρεψε ποτέ στο ΝΒΑ... Μιλάμε για ένα τύπο που στα 16 χρόνια του, περπατούσε νωχελικά από την οδό Εσλιν και την Αλεξάνδρας στους Αμπελόκηπους, με μία μικροσκοπική τσάντα στην πλάτη, για να πάει προπόνηση στον Τάφο του Ινδού και να επιστρέψει...

Ενας θεόρατος όγκος, βάδιζε μίζερα και βαριεστημένα... Ουδείς του έδινε σημασία τότε... Κι όμως, ο 16χρονος, τότε, Αντρέας, στόχευσε και πέτυχε. Κι αν μη τι άλλο, ασχέτως αν έγινε ποτέ παίκτης πρώτης γραμμής, για αυτό το λόγο του αξίζουν όλα τα συγχαρητήρια του Θεού.

«Η ομάδα βρίσκεται σε μία κατάσταση, όπου όλοι πρέπει να παίζουν καλύτερα. Κι εγώ το ίδιο. Να βοηθάω περισσότερο, να παίζω καλύτερα. Σε κάποια ματς βγαίνει, σε κάποια άλλα ματς όχι... . Κόντρα στον Πανιώνιο μου βγήκε. Και δεν είναι μόνο το σκοράρισμα, είναι η δημιουργία από το λόου ποστ, καθώς έτσι έχουμε μάθει να παίζουμε όλη τη χρονιά, με δημιουργία από το λόου ποστ. Θετικό ήταν ότι πήραμε τη νίκη και προχωράμε».

«Παρεξηγημένος ε;»

Κι αν απορείτε για την νοοτροπία με την οποία έχει εμποτίσει όλα αυτά τα χρόνια της τιτάνιας προσπάθειας που έχει κάνει, αυτή περιστοιχίζεται από μία κουβέντα, που πολλοί παίκτες μπορεί να την λεν, αλλά ελάχιστοι την αντιλαμβάνονται ως τρόπο ζωής...

«Παρεξηγημένος ε; Δεν ξέρω αν είμαι παρεξηγημένος. Αυτό που ξέρω είναι ότι έχω μάθει να παίρνω ό,τι μου δίνουν και να το κάνω μεγαλύτερο. Αυτό έχω μάθει να κάνω. Δεν μπορώ να ελέγξω κανέναν παρά μόνο τον εαυτό μου».

Η κουβέντα βέβαια έρχεται και στον Ολυμπιακό... Και τον Πανιώνιο όμως, για τον οποίο με μία λέξη που χρησιμοποίησε του περιποίηση τιμή αφενός, αφετέρου όμως, κατέδειξε και το πνεύμα που επικρατούσε στα μυαλά των ερυθρόλευκων πριν τη μάχη της Νέας Σμύρνης...

«Ο Πανιώνιος είναι από τις ομάδες που μπορούν να σε κοντράρουν πια, από τη στιγμή που δεν υπάρχει Μαρούσι και κάποιες άλλες ομάδες... Ποιος να σε κοντράρει πια;. Λίγες είναι ομάδες που το κάνουν αυτό. Κι αυτό ήταν ένα έξτρα κίνητρο για εμάς. Κάναμε μία καλή εμφάνιση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κι αυτό είναι σημαντικό, διότι μέχρι τώρα δεν είχαμε σταθερότητα. Στη Νέα Σμύρνη ήμασταν καλοί για μεγάλη διάρκεια. Παίκτες που δεν έχουν αγωνιστεί μαζί στην ίδια πεντάδα, ή είχαν λιγότερο χρόνο συμμετοχή μέχρι τώρα, βγήκαν έξω και απέδειξαν ότι μπορούν να κερδίσουνε και να παίξουν καλά. Αυτό είναι το κέρδος».

«Νίκη προσωπικότητας»

Για να καταλήξει... «Μπορεί να ήταν μία νίκη προσωπικότητας κι αυτοπεποίθησης. Μπορεί να να ήταν μία νίκη εγωισμού. Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα. Ο,τι κι αν ήταν πάντως, θα φανεί αν έχουμε διάρκεια. Μόνο αν συνεχίσουμε θα έχουμε κερδίσει κάτι. Αλλιώς θα είναι χαμένη εμφάνιση».

Πηγή: Sentragoal.gr