Ανοίγω παρένθεση πάντως, για να σας καλέσω όλους, να σκεφτείτε τον εαυτό σας έστω και μία στιγμή, ως επαγγελματία παίκτη… Που σε μία εβδομάδα είναι πιθανό να μπει ακόμα και τέσσερις φορές (ή περισσότερες αν η πτήση είναι με ενδιάμεσο σταθμό) σε αεροπλάνο, να ανεχθεί τις απογειώσεις, τις προσγειώσεις, τα πολύωρα ταξίδια, τις κακές καιρικές συνθήκες… Τα πρώτα χρόνια, μπορεί να σας γοήτευε… Να το λατρεύατε!

Για πόσο καιρό όμως, θα είχατε την ίδια όρεξη; Να πηγαίνετε στο αεροδρόμιο που θα έμοιαζε με το δεύτερο σπίτι σας… Να περιμένατε την πτήση. Να περάσετε έλεγχο… Δύο τρεις φορές το μήνα, μπορεί να τυχαίνει σε όλους μας και την τρίτη φορά, είναι δεδομένο ότι θα σιχτιρίζαμε. Φανταστείτε λοιπόν, Τρίτη και Πέμπτη να κάνετε δύο μακρινά ταξίδια και Παρασκευή ή το Σάββατο να είστε υποχρεωμένοι να ξαναμπείτε.

Και την επόμενη εβδομάδα πάλι τα ίδια; Μην απαντήσει κανείς πως… "Ας έπαιρνα κι εγώ δύο εκατομμύρια το χρόνο και θα… πήγαινα με τα πόδια". Επιτέλους οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή ενός καλοπληρωμένοι επαγγελματία, πρέπει να σταματήσει να είναι συνυφασμένο με τα χρήματα που εισπράττει. Ανθρωποι είναι κι αυτοί… Σαν όλους μας!

Διαβάστε όλο το άρθρο στο leoforos.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS