Οι εικόνες του δεν είναι εκείνες που οι περισσότεροι έχουν όταν μιλάμε για μπάσκετ. Και πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για μπάσκετ στη Θεσσαλονίκη. Ο Νίκος Γκάλης ήταν για εκείνον ένας θρύλος που κάποτε έπαιζε στον Άρη, ο Παναγιώτης Γιαννάκης παίκτης του Παναθηναϊκού, ο Γιάννης Ιωαννίδης προπονητής του Ολυμπιακού, το «final countdown» ένα απλό τραγούδι των Europe και όταν ο Κώστας Σλούκας άρχισε να ασχολείται με το μπάσκετ γιορτάζαμε, ήδη, την πρώτη δεκαετή επέτειο από το χρυσό 1987. Στις 15 Ιανουαρίου του 1990 ήρθε στη ζωή και μετά την πρώτη περιπλάνηση στον παιδικό κόσμο του ποδοσφαίρου, άλλαξε κατεύθυνση. Ευτυχώς, γιατί με ύψος 1μ.93 μόνο τερματοφύλακας θα μπορούσε να παίζει...

«Ξεκίνησα ποδόσφαιρο εγώ, μέχρι τα 6-7 χρόνια μου, με τον θείο μου», θυμάται και προσθέτει: «Από εκεί και πέρα αποφάσισα να ασχοληθώ με το μπάσκετ. Τυχαία ασχολήθηκα με το μπάσκετ και άφησα το ποδόσφαιρο, κάποιο χρηματικό ποσό έπαιξε ρόλο». Το μπάσκετ άρχισε σιγά-σιγά να του γίνεται βίωμα. Ο Μ. Αλέξανδρος θα είναι η πρώτη του ομάδα και από τη Μίκρα, θα πάει στα εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη, όπου το όνομά του θα ακούγεται όλο και συχνότερα. Ο νεαρός με τη βοήθεια των προπονητών που συχνά μνημονεύει, όπως του Σωκράτη Δήμα και του Βασίλη Αγγέλη, θα περνάει ώρες στο γήπεδο, προκειμένου να βελτιωθεί και να αποκτήσει αγωνιστικό προσανατολισμό.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο gazzetta.gr

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός