Ο Παναθηναϊκός γύρισε ένα ματς από το πουθενά και σίγουρα δεν ήταν λίγοι αυτοί που όχι τόσο όταν η διαφορά πήγε στους 13 πόντους στο 28' αλλά όταν πήγε στους 9 στο 32' πίστεψαν πως η κούπα είχε χαθεί.

Βέβαια κάτι τέτοιο δεν πίστευε ο Ζοτς και αυτός είναι ο λόγος που ο Παναθηναϊκός όχι μόνο επέστρεψε στο ματς αλλά πήρε και ένα τρόπαιο σε έναν τελικό που ήταν συναρπαστικός και κρίθηκε στην εμπειρία και στις καλές άμυνες.

Πάμε να δούμε λίγο γρήγορα το ματς... Ο Παναθηναϊκός ξεκινάει δυνατά και πιέζει πολύ τους Μάντζαρη και Σλούκα με τον Διαμαντίδη επιθετικά να είναι καλός και να δημιουργεί φάσεις. Με το πικ εν ρολ πολύτιμο εργαλείο, οι πράσινοι ξεφεύγουν στο σκορ. Αλλά σαν να υπάρχει ένας άτυπος νόμος που λέει πως όποια ομάδα ξεφύγει σε ντέρμπι δεν είναι και σίγουρο ότι θα κρατήσει την διαφορά. Έτσι και έγινε. Μόνο που χρειάστηκε ο ίδιος ο Παναθηναϊκός να δώσει δικαιώματα. Με τραγικά άστοχο τον Ολυμπιακό, το να βρίσκεσαι μόνο τρεις πόντους μπροστά, πάει να πει, πως όσο και καλή άμυνα να παίζεις, κάτι δεν πάει καλά στην επίθεση.

Και εκεί αυτό που δεν πήγαινε καλά ήταν οι επιλογές του Διαμαντίδη, τα εύκολα λάθη του Σάρας και η πολύ κακή εμφάνιση του Βουγιούκα. Κρατήστε αυτά τα τρία ονόματα... Ο Ολυμπιακός μείωσε και μετά με όπλο του, όποιον παίκτη έπαιζε σαν "τεσσάρι" (Άντιτς, Χάινς ή Πρίντεζης) ξαναμπήκε στο παιχνίδι και έχτισε και μία διαφορά.

Τι γύρισε το ματς; Ότι ακριβώς και το είχε γυρίσει αρνητικά για τον Παναθηναϊκό. Ο Σάρας ήταν ο παίκτης που όταν πήγαινε η μπάλα αισθανόσουν σιγουριά, ο Βουγιούκας σκόραρε αλλά έδεσε και την άμυνα με τα ριμπάουντ και ο Διαμαντίδης, μπορεί να συνέχισε να είναι άστοχος, αλλά ήξερε πως να φτάσει στο καλάθι στο τέλος και να πάρει τα φάουλ που του έδιναν τη σιγουριά στις βολές.

Αμυντικά ο αρχηγός του τριφυλλιού με εφτά κλεψίματα έκανε την κορυφαία επίδοση στην καριέρα του σε ματς, αλλά η πραγματική αλλαγή για τον Παναθηναϊκό στην άμυνα, ήρθε με την είσοδο του Τσαρτσαρή.

Δεν χάθηκαν ριμπάουντ και ο Ολυμπιακός έβαλε από την θέση που είχε "σκοτώσει" τον Παναθηναϊκό, μόνο δύο πόντους στα τελευταία πέντε κρίσιμα λεπτά. Προσθέστε και το τρίποντο από την γωνία του Τσαρτσαρή και θα καταλάβετε γιατί μάλλον αυτός ήταν ο MVP του αγώνα.

Το παιχνίδι τελείωσε όμως, ο Ζοτς έδωσε το μετάλλιο στον γιο του, ο Ιτούδης ένα αναμνηστικό σε έναν συγχωριανό του αστυνομικό, ο Θανάσης Γιαννακόπουλος δεχόταν συγχαρητήρια από όποιον μιλούσε ελληνικά στο γήπεδο και οι παίκτες ολοκλήρωσαν τους πανηγυρισμούς στον Ρέμο.

Όμως κάτι δεν πάει καλά φέτος με την ομάδα και αυτό δεν μπορεί να μην το βλέπει ο καθένας. Σίγουρα το βλέπει ο Ζοτς, που για δεύτερη φορά κόντρα στον Ολυμπιακό είδε την ομάδα του, που είναι σαφέστατα καλύτερη ποιοτικά να μένει πίσω 13 πόντους στο δεύτερο ημίχρονο.

Η Μακάμπι έχει την ποιότητα, αν προηγηθεί με 13 να τους κάνει... 23 και όχι 3 όπως έγινε με τον Ολυμπιακό και εκεί θα πρέπει να εστιάσει ο Ομπράντοβιτς. Η ομάδα όταν ο Διαμαντίδης δεν είναι εύστοχος και ο Μπατίστ δεν καθαρίζει φάσεις είναι μισή και ευάλωτη. Και κάπου εδώ πρέπει να μπει στο παιχνίδι έστω και για λίγο ο Σμιθ.

Ο Αμερικανός που αποκτήθηκε για πολλά αλλά όχι μόνο κόντρα στον Ολυμπιακό, αλλά ακόμα και απέναντι στο Μαρούσι, κάνει λίγα. Ο Καλάθης είναι μακριά από την καλή του περσινή απόδοση, αλλά αμυντικά βοηθάει πολύ, ενώ οι Λόγκαν και Μάριτς, ναι μεν έχουν βελτιωθεί, αλλά δεν περιμένει ο Ζοτς από αυτούς να είναι 11ος και 12ος παίκτης στο ρόστερ.

Η σεζόν μπήκε στην κρίσιμη καμπή της και οι 30άριδες Διαμαντίδης, Μπατίστ, Σάρας, Τσαρτσαρής και Σάτο θα θέλουν ανάσες... Και αυτές δεν αφορούν μόνο τα εύκολα ματς, αλλά και τα δύσκολα.

Μακάρι αυτό το Κύπελλο να αποτελέσει το εφαλτήριο για άνοδο της απόδοσης. Γιατί μην γελιόμαστε... Ο Παναθηναϊκός δεν παίζει ακόμα το μπάσκετ που μπορεί. Αλλά τώρα πρέπει να το κάνει.

Πηγή: prasinanea.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS